Om maar met de deur in huis te vallen: Ploegendienst bracht vandaag zijn derde album uit en, als je het ons vraagt, is het hun beste werk tot nu toe. De speelduur is bijna dubbel zo lang als die van het debuut, er is meer ruimte voor gelaagdheid en opbouw, en er zijn zelfs songs die de drie minuten overschrijden. Vanavond stellen de nederpunkers GEEN TITEL voor in een kolkende Muziekgieterij.
‘’Waar gaan jullie vanavond heen?’’ vraagt een passant ons onderweg. ‘’Ploegendienst, in de Muziekgieterij.’’ Na een pijnlijke stilte verduidelijken we dat het om een concert gaat. ‘’Oh, ik dacht al, misschien moesten jullie schoonmaken ofzo.’’ Na wat gelach volgt de hamvraag: ‘’Wat voor muziek is het dan?’’ Tsja, wat moeten we daarop antwoorden? Het klassieke ‘hun-oude-werk-is-beter-verhaal’ ligt op het puntje van onze tong, maar we houden het braaf bij: ‘’Hardcore punk.’’
In het mooie Maastricht, in de prachtige kleine zaal van de Muziekgieterij, laat Ploegendienst zien dat het 'hun-oude-werk-is-beter-verhaal' niet opgaat voor deze band. De groep, onder aanvoering van Ray Fuego, laat met GEEN TITEL een andere kant zien. Niet zachter, maar wel toegankelijker. De Hang Youth-formule van ‘alles haten in zo min mogelijk seconden’ heeft plaatsgemaakt voor serieuzere songwriting, en dat gaat Ploegendienst goed af.
Gedurfd trapt de band af met het nieuwe nummer ‘AFGROND’. De catchy song slaat direct aan, al blijft het publiek in de zaal vooralsnog braaf. Dat geeft ons de gelegenheid om te horen dat de band de muzikale lat voor zichzelf hoger heeft gelegd. Er wordt - voor hardcore punkbegrippen - uitstekend samengespeeld. De beer achter het drumstel, Bram Swarte, legt het retestrakke fundament waarop Michiel Beffers en Bastiaan Bosma (ja, die van AuxRaus) hun zware riffs kunnen uitstorten.
Als na de beheerste opener publieksfavoriet ‘Paranoia’ wordt ingezet, is het hek van de dam. Er vindt bij de fans een pavlovreactie plaats: waar een hond gaat blaffen als de deurbel gaat, krijgt de Ploegendienst-aanhang daadwerkelijk ploegendienst zodra de eerste tonen van ‘Paranoia’ klinken. Het resulteert in één grote moshpit die gedurende het concert alleen maar zal groeien.
Ploegendienst ramt de nummers er in recordtempo doorheen. Ze spelen een uur en we hebben het gevoel dat het volledige repertoire van de afgelopen tien jaar wordt voorgeschoteld. Slechts één keer is er een korte onderbreking wanneer een nieuwe song na wat foutjes opnieuw moet worden ingezet, maar dat nemen we de heren niet kwalijk.
Het valt op dat er verder nauwelijks rustmomenten zijn. Slechts een enkele keer wordt ons een politieke les gelezen. Opvallend is ook de Nederlandse vlag als backdrop. Voor een band die 'anti-alles' is, verwachten we op zijn minst dat de vlag op de kop hangt. Maar goed, Ploegendienst is waarschijnlijk ook anti-boeren. De zangeres van het puike, onnavolgbare voorprogramma C’est Qui? (dat overigens zeer goed speelde) las ons een uurtje eerder wél een paar keer de les, dus geheel ongeschoold gaan we niet naar huis.
Het nieuwe nummer dat er echt uitspringt, is ‘ASFALT’. Met deze meeslepende, zware track laat Ploegendienst zien dat ze op muzikaal niveau kunnen concurreren met rockbands van groter kaliber. De sound is goed, het samenspel nog beter en showman Fuego is in topvorm.
Verder gaat het van hard naar harder. ‘Nopjes’, ‘Maneschijn’, ‘Rattekop’; werkelijk alle krakers komen langs, met als apotheose natuurlijk ‘IK’. Dit individuele anthem, dat iedereen vol overgave met elkaar meezingt, is de uitsmijter die het optreden compleet maakt. Ben je een doorgewinterde Ploegendienstfan? Ga dan vooral kijken en laat je verrassen. Heb je minder met hun oudere werk? Ga het dan óók checken, want deze even harde, maar muzikaal rijkere versie van de band is absoluut de moeite waard.
