'PLAYROLL = EEN KUTBAND': Martin ter Braake blikt 25 jaar later terug
'Als je start vanuit enthousiasme, dan kan er niet zo heel veel misgaan'
Het is 2003. De punkband Playroll uit Assen staat op het podium van de Drentse Popprijs, de gitaren gieren en de jury is om. Playroll wint. De wereld ligt aan hun voeten, ze staan in het voorprogramma van De Dijk in Paradiso en daarmee ligt de weg naar het sterrendom open. Maar wat gebeurt er als de droom van een ‘grote band’ langzaam plaatsmaakt voor het ‘echte leven’? In de podcast PLAYROLL = EEN KUTBAND blikt Martin ter Braake 25 jaar na hun eerste optreden terug op de rauwe romantiek en de onvermijdelijke desillusies van de Nederlandse bandjescultuur.
‘Het juiste moment voor een podcast’
Het idee ontstond eigenlijk al drie jaar geleden en Ter Braake heeft het plan altijd ergens achterin zijn hoofd gehad. “1 maart was het 25 jaar geleden dat we ons eerste optreden hadden bij Kunstbende, het is bijna 20 jaar geleden dat we ermee stopten en ik word in april vader. Dus voor mij voelt dit dan ook echt als het juiste moment om ermee te beginnen.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
De podcast is niet alleen een nostalgische terugreis voor Ter Braake en de rest van Playroll. “Het is absoluut meer dan dat. De titel PLAYROLL = EEN KUTBAND is eigenlijk ontstaan doordat we vroeger mensen gingen filmen op het Koopmansplein in Assen. Zij moesten dat toen roepen. Toen ik de beelden terugzag, kwam ik er al snel achter, dat het geluid van de mensen die dat roepen een hele coole intro of outro kon zijn.” De naam van de podcast doet dus vermoeden dat het alleen over Playroll gaat, maar Ter Braake wil de band alleen als startpunt en als rode draad gebruiken. De podcast krijgt tien afleveringen en daarvan gaat het maar één aflevering over Playroll. “De tien afleveringen wil ik gebruiken om de verhalen van andere bands, bandcultuur en alles wat daarbij komt kijken te portretteren.”
Plezier is belangrijk
Ieder beginnend bandje moet volgens Ter Braake plezier hebben. “Je moet altijd met plezier en enthousiasme beginnen. Toen Ron en ik elkaar net leerden kennen zat ik net op drumles en Ron kon ook nog niet zoveel. Maar toch stonden we te oefenen in mijn slaapkamer. Dus als je start vanuit enthousiasme, dan kan er niet zo heel veel misgaan.”
Realisatiemoment
Als Ter Braake terugkijkt op zijn tijd als drummer, dan realiseert hij zich hoe bijzonder het was dat zij dit konden doen. “Zeker nu ik bijna vader word, realiseer ik mij dat nog meer.” Playroll begon op de middelbare school en daar gebruikten ze de instrumenten in het muzieklokaal. “Maar we hadden wel de mogelijkheid om vrij snel onze eigen instrumenten aan te schaffen. Ik heb altijd gewerkt, maar mijn ouders hebben mij wel erg geholpen. Mijn ouders deden alles voor de band. Daar mochten we oefenen, die reden ons overal naartoe.”
Ter Braake is zich ervan bewust dat dit allesbehalve vanzelfsprekend is. “Ouders met kinderen die in een bandje willen, hebben wel andere dingen waar ze hun geld aan kunnen besteden. Het leven is namelijk fucking duur. Dus ik denk dat ik mij steeds meer realiseer hoe bijzonder het is dat we dit vroeger konden doen. Daar ben ik wel dankbaar voor.”
‘Je leert heel veel’
Hoewel Ter Braake nog vader moet worden op dit moment, staat hij er wel achter als zijn zoon over 16 jaar zegt: ‘Ik ga in een band’. “Ik sta daar absoluut achter, want het is voor ons op zoveel manieren leerzaam geweest. Ik kan mij geen andere situatie voorstellen waarin je zo’n unieke band krijgt met elkaar en waar je zoveel leert.”
Playroll kwam uit enthousiasme en zonder plan bij elkaar. “We hadden amper les gehad en we hebben heel erg zelf onze regels bepaald. Op jonge leeftijd (we waren 15, 16) leerden we verantwoordelijkheid nemen en ook diplomatiek met elkaar omgaan. En dan is het ook nog eens in een fase waarin je jezelf aan het ontdekken was. Ik was geen makkelijk kind en dit gaf mij een doel en dat is echt heel bijzonder.”
Hoogte- en dieptepunt Playroll
Voor Ter Braake is het optreden in Paradiso het ultieme hoogtepunt van zijn carrière met Playroll. “Dat was echt heel bijzonder. We wonnen de regiofinale van De Grote Prijs Van Nederland. Alle directe finalisten mochten een avond in het voorprogramma van De Dijk in Paradiso spelen. Dus toen stonden wij opeens als punkband in het voorprogramma van De Dijk.” Volgens Ter Braake speelden ze toen het minst kut. “Ik vloog als drummer vaak uit de bocht vanwege mijn enthousiasme, maar op dat moment hadden we het allemaal onder controle.”
“Ron en Bart blowden op dat moment nogal veel en dat stoorde mij enorm.” Ter Braake trok het geblow van de andere twee niet langer. “In 2002 zorgde dit ervoor dat we als band bijna uit elkaar gingen. Maar toen wilden we wel nog één keer optreden en daarom schreven we ons in voor de Drentse Popprijs, die we wonnen waarna we uiteindelijk toch nog verder zijn gegaan.”
Reünie
Hoewel de leden van Playroll elkaar nog weleens vaker hebben opgezocht, speelden ze een tijdje geleden voor het eerst weer samen. “Dat was op onze oude middelbare school Vincent van Gogh met (oud-)muzieklerares Barbara Blokzijl in het muzieklokaal. Dat was de eerste muzikale reünie.” Playroll stond namelijk, als aftrap van de podcast, op zaterdag 21 maart in Café de Witte Bal in Assen. En daar spatte de magie en enthousiasme wel vanaf, maar een echte terugkeer van Playroll zit er helaas niet in.
Uiteindelijk laat Ter Braake zien dat ‘PLAYROLL = EEN KUTBAND’ een eervolle titel is. Het gaat niet om muzikale perfectie, maar om de rauwe energie en de vriendschap die overblijft als de versterkers uitgaan. Een ode aan de pracht van mislukken.
De podcast is in productie en wordt later dit jaar verwacht. Op www.kutband.nl staat een introductieaflevering.