Dat ParkCity Live geen festival is waar tienduizend man muisstil naar een act staan te luisteren, hoeft geen geheim te zijn. Op veel momenten voelt het veld voor de Mainstage als een groot borrelfestijn met wat achtergrondmuziek. Toch hangt er rond etenstijd wat spanning in de lucht door een kleine man met grote dromen. Do we need to say more? Een week of zes geleden spatte een van die grote dromen van Joost Klein uit elkaar en pas vorige week – uitgerekend enkele kilometers hier vandaan, op Pinkpop – toonde hij wat meer openheid over het debacle in Malmö. Vandaag geen Appie Musa en geen lange intermezzo's over het songfestival, gewoon een uur Joost zoals we hem kennen: ongepolijst rammen met hier en daar een serieuze voetnoot. "Er zijn hier misschien wel meer mensen dan op Pinkpop!", roept Klein gekscherend. Dat klopt uiteraard niet, maar het (heel) jonge publiek lijkt alles prima te vinden. De vaak zo gebruikelijke moshpits komen dan ook wat traag op gang, maar dat is ook niet gek aangezien we als een sardientje, badend in het tienerzweet, verpakt zitten. Verder is dit gewoon een classic Joost set, vol lompe, catchy beukers, waar de ramptoeristen die Europapa wilden horen (en die niet kregen), al snel klaar mee waren.
