Paaspop 2026: Hiqpy scoort drie op een rij
Amsterdamse indierockers tonen zich vol zelfvertrouwen aan de vooravond van hun langverwachte debuutplaat
Het is niet Hiqpy’s eerste keer op dit podium, dat moge duidelijk zijn. Toch ongelukkig dat we op de voorkant van de Phoenix ‘Hiqky’ zien staan. Waar het publiek zich vorig jaar nog karig toonde, staat de Phoenix dit jaar al bij het eerste nummer aardig vol. Hoewel hun debuutplaat pas (of moeten we zeggen eindelijk?) volgende week uitkomt, is Hiqpy allang geen belofte meer, maar een band die zijn plek opeist. Dat zelfvertrouwen stralen ze ook uit.
Het is bijna niet meer voor te stellen dat Hiqpy net iets meer dan een jaar geleden nog helemaal geen muziek had uitgebracht. Hun optreden is niet alleen strak, zoals we inmiddels van ze gewend zijn, maar toont ook een band die precies weet hoe ze spanning moeten opbouwen: van dromerige indierock, naar bijna shoegaze-achtige passages, naar erupties van noisy gitaren en grungey uithalen. Vandaag zien we een band die écht vol in hun kracht staat en vol goede moed vooruit kijkt naar de release van hun debuutalbum Slow Death of a Good Girl. Het titelnummer bevestigt die fiere houding: “I’m not whatever you want me to be, I don’t need you to pick me”.
De stem van zangeres Abir Hamam zit er goed en helder bij, maar evengoed schreeuwt ze het soms ook gewoon lekker uit: “I don’t need anyone”, galmt er door de zaal terwijl ze ons stuk voor stuk aanwijst waarna ze haar armen wijd in de lucht gooit. Hamam heeft de charme van menig popicoon met zich mee, zakt zo nodig dramatisch naar de vloer voor weer een engelachtige ad-lib en is niet bang het publiek een beetje uit te dagen. Dat elke noot raak is, wordt bijna bijzaak door de indrukwekkende stage presence van de band.
Paaspop knikt gewillig mee, en dat er in het publiek al aardig wat meezingers te zien zijn, maakt duidelijk dat de band inmiddels misschien al meer ‘mainstream’ aan het worden is dan we denken. Hiqpy bereidt zich duidelijk voor op goed gevulde grote zalen, en terecht, het werd hoog tijd. Gitarist Victor ter Veld, met zijn kenmerkende rockster attitude, staat aan het eind almaar met zijn gitaar boven zijn hoofd, alsof hij de overwinning alvast viert.
