Ouder, wijzer en gerijpt: The Fatal Flowers zijn springlevend

“Your younger days have sailed with the tide”

The Fatal Flowers
  • Anneke Flikweert

Veertig jaar na hun eerste optreden in ’t Beest keren The Fatal Flowers terug naar Goes. Met oude klassiekers, gloednieuw werk en een flinke dosis nostalgie bewijst de Amsterdamse gitaarband dat de jaren weliswaar voorbijvliegen, maar de muziek springlevend is.

Eén week, zeven shows. Letterlijk Seven Days To Remember. De echte diehardfans proberen zoveel mogelijk optredens mee te pakken, herkenbaar aan hun tourshirts.

Vanavond is het nagenoeg uitverkochte ’t Beest gevuld met liefhebbers die komen voor het veertigjarig jubileum van debuutalbum Younger Days. Ze krijgen waar ze voor kwamen én meer: bijna twee uur lang ronkende gitaren, ouderwetse rock-’n-roll, een vleugje country en een verrassend intieme akoestische set.

Na de afscheidstournee van 2019 leek het verhaal van The Fatal Flowers afgesloten. Maar de festivaloptredens van afgelopen zomer smaakten naar meer. De bandleden hadden bovendien nog materiaal op de plank liggen. Binnen een week werd de nieuwe EP Seven Days To Remember opgenomen, geproduceerd door Hulstenaar JB Meijers, die ook mee op tour gaat. Het nieuwe werk klinkt rustiger en melodieuzer, maar sluit naadloos aan bij de oude klassiekers.

Terug naar 1986

In de kleedkamer hangt nog altijd een poster van hun allereerste optreden in ’t Beest, vertelt frontman Richard Janssen. „Met The Long Ryders. Ons eerste echte optreden buiten Amsterdam. Zijn er nog mensen die daarbij waren? Nee, die zijn allang dood.” Toch gaan er enkele handen omhoog. Ze waren erbij, in 1986!

De band, met naast Janssen gitarist Robin Berlijn, bassist Geert de Groot en drummer Henk Jonkers, is aangevuld met JB Meijers en Jazz Meijers. De hakkende drums, uitgesponnen melodielijnen en heerlijke koortjes in ‘Second Chance’ zetten meteen de toon. In ‘She’s Doing Fine’ en ‘Rock & Roll Star’ gaan de handen omhoog, terwijl Berlijn zijn gitaar laat gillen. JB Meijers voorziet het geheel van warme Hammondrandjes.

Een tingeltangelintro als een slaapliedje luidt ‘Well Baby’ in, maar de snoeiharde inzet maakt iedereen onmiddellijk wakker. Bij ‘Both Ends Burning’ gaat Berlijn volledig op in zijn spel. Zijn bloedstollende, eindeloos lijkende solo levert daverend applaus op. Op de achtergrond trekken nostalgische zwart-witbeelden voorbij. „Zo zag Amsterdam eruit in de jaren tachtig”, licht Janssen toe.

Van explosieve rock naar een gospelsfeertje

‘Burning’ ondergaat een meesterlijke metamorfose: eerst vertraagd tot een slepende wals, om vervolgens weer volop te vlammen. Pure power volgt in ‘The Dance’, terwijl ‘Nowhere To Lay My Head’ laveert tussen ingetogen passages en gruizige, gorgelende gitaarsolo's.

Dan is er ruimte voor nieuw werk. Robin Berlijn brengt zijn eigen ‘Everybody Come On’ en ook Jazz Meijers treedt naar voren. Het nummer groeit uit tot een bijna blijmoedige gospelachtige bijeenkomst, met een aanstekelijk gevoel van saamhorigheid.

Een kopje thee en een reis terug

De band verdwijnt even van het podium. Janssen komt terug met een kopje thee. „Moeten jullie nu niet ‘Speluh!’ roepen?”, informeert hij fijntjes. Er volgt een akoestische set als prachtig rustpunt. Met JB Meijers op gitaar en Jazz op toetsen klinkt na een mondharmonica-intro ineens ‘Younger Days’. Een golf van herkenning trekt door de zaal. De visuals met oude bandposters, foto's en filmpjes versterken deze trip down memory lane. Ook ‘Moving Target’ krijgt een intieme uitvoering,

compleet met danspasjes en omfloerste zang. Hoogtepunt is de bewerking van Phil Ochs’ ‘When I'm Gone’. De boodschap is eenvoudig, legt Janssen uit: haal alles uit het leven zolang het nog kan. Het prachtige samenspel van Berlijn en JB Meijers geeft het nummer extra zeggingskracht.

Nog één keer alles eruit

Met ‘Round And Around’ keert de rock-’n-roll terug, inclusief jazzy loopjes. Na ‘Johnny D Is Back’ heft Janssen zijn theekopje. „Dankjewel, Goes!”

Maar natuurlijk volgt een toegift. Het nog altijd actuele ‘Gimme Some Truth’ klinkt fel en ongepolijst, gevolgd door het nieuwe, melodieuze ‘All The Time’, met een heerlijke sixtiesvibe. In ‘Pleasure Ground’ gaat het vervolgens de psychedelische kant op.

Opzwepende ritmes, geluidseffecten en synthesizers bouwen de spanning op, totdat Robin Berlijn zijn gitaar uitwringt in een overdonderende apotheose.

Dan is het écht voorbij. Tijd om bij te praten, herinneringen aan veertig jaar geleden op te halen en plannen te maken voor de volgende shows. The Fatal Flowers zijn ouder, wijzer en gerijpt. Maar van muzikale slijtage is geen sprake.