Een beetje Ramones, Een beetje Frank Turner maar vooral heel veel van zichzelf
Vlaamse singer-songwriter Berang speelt in Groede en Retranchement
De Vlaamse muzikant Berang speelt dit weekend show tweehonderdzesenzeventig en tweehonderdzevenenzeventig. Zijn eerste twee op Zeeuws-Vlaamse bodem. In Groede en Retranchement om precies te zijn. In het tweede dorp krijgt hij gezelschap van het eveneens Vlaamse hiphopcollectief Skinnydippin. We reizen twee dagen met Berang mee, die eigenlijk gewoon Bert Janssens heet.
“Ik kom met het openbaar vervoer”, zo laat hij monter weten. Oké. Zeeuws-Vlaanderen en het ov zijn niet de beste vrienden. Zeker het westelijke deel van de regio niet. Het nieuwe hubsysteem werkt zeker wel. Overdag. Maar met een eigen vervoermiddel ben je toch net iets flexibeler, zeker in de latere avonduren. Maar goed, met een bus kom je ook ergens. Bert heeft niet veel nodig, reist voor een muzikant behoorlijk licht en is al met al ruim op tijd in Groede.
Hij speelt zijn show in De Platenbar. Een knusse vinylstore met een ruime toog, een uitgebreide bierkaart en plaats voor kleine optredens. Berang maakt rauwe akoestische indie-folk met een punkhart. Met mooie gitaarloopjes en veel tijd voor verstilling. Hij vertelt ook graag als hij weet dat er geluisterd wordt. Het aantal optredens dat hij deed sinds 2020. Hij houdt het bij en bezingt het in ‘Minutes of Our Time’. Geluisterd wordt er in De Platenbar. Als Bert speelt, is het muisstil, bij ‘Save And Satisfied’ bijvoorbeeld.
“Als ik tel one, two. Dan doen jullie one, two, three, four, zoals The Ramones dat ook deden.” Zijn liefde voor deze oude punkers is nooit ver weg in de meer lawaaierige tracks. Evenals zijn voorliefde voor Frank Turner. Van wie hij ‘I Am Disappeared’ nog covert. Het repertoire van de sympathieke Belg is goudeerlijk en recht uit het hart. Of hij nu alleen speelt, met enkel stem en gitaar zoals vanavond, of met zijn band, zoals opgenomen op het album ‘Does It Ever Get Better’. Groede smult van de korte anekdotes over zijn thuisstad Mechelen en van het inkijkje dat we krijgen in zijn leven, vertaald naar puntige nummers, met kop en staart.
Een dag later is Bert te gast in strandpaviljoen De Zeemeeuw in Retranchement. Als onderdeel van het evenement Vuur van de Zwingodin, wat een kampvuur op het strand is. Berang is de muzikale omlijsting bij het vuur. Ook hier wordt zeker geluisterd, maar in de open lucht is het duidelijk moeilijker de aandacht van de luisteraars vast te houden. Het toepasselijke ‘Fair Winds And Following Seas’ opent een machtig uur. Waarin artiest en publiek genieten van het moment. Met de lichtjes van Knokke en Zeebrugge ontstaat een relaxt kampvuur-sfeertje.
De avond in Retranchement wordt afgesloten door de hiphoppers van Skinnydippin uit Antwerpen. Een band waar de liedjesmaker graag voor blijft, want muzikanten steunen muzikanten. Hoe hij dan weer in zijn slaapplaats Groede geraakt, is de vraag. Een die nog geen antwoord kent. Skinnydippin doet op het knusse podium in het paviljoen alles goed. Eerst een rits eigen nummers om iedereen te laten wennen. Tot hun meezingsingle ‘Met de Boys’ gevolgd wordt door ‘Sterrenstof’ van De Jeugd van Tegenwoordig. Het publiek danst en gaat los. De band doet er nog een schepje bovenop. ‘Vieze Dingen’, ‘Y.T.B’. De nummers van hun ep ‘Monokini’ zijn dansbaar maar gevoelig. Ook ‘Teenage Dirtbag’ kan op veel bijval rekenen. Waarna een ouderwets potje hakken de avond heerlijk afsluit. Het strandseizoen is hiermee officieel afgesloten. Maar hoe geraakt onze singer-songwriter nu toch terug in Groede? Geen Hub meer. Uber faalt opzichtig in dit deel van de provincie. Een late bezoeker brengt redding. “Rij maar mee, ik moet wel iets voor rond, maar ik breng je thuis.”
