Manuel Wouthuysen zoals Manolo door het leven gaat, is in het dagelijks leven muziekleraar waarbij hij pianolessen geeft. Zelf maakt hij ook muziek waar hij vooral als toetsenist een warmbloedig en instrumentaal geluid laat horen.
De EP Númber Dos is niet de eerste EP, maar zegt wel heel veel over hem zelf als muzikant en vooral als mens De titel betekent in het Papiamento ‘Nummer Twee’. ,,Het is een muzikaal vierluik over de ontmoeting tussen mijn oma en een Antilliaanse man in café Monico. Dit was in Amsterdam omstreeks maart 1953. Mijn oma is hem na die nacht nooit meer tegengekomen. Uit deze eenmalige ontmoeting is mijn moeder geboren”, vertelt Manolo. Met dat verhaal in het achterhoofd weet Manolo zijn jazz invloed dusdang aante wenden dat wanneer je een nummer als Oh Jazz Please hoort als het ware wordt ingezogen in dat avondleven van Amsterdam uit die periode. Schemerige ruimtes met zwoele muziek. Juist dat nummer ademt die sfeer uit. Het verhaal van Manolo gaat nog even door. ,,Mijn Antilliaanse opa is daardoor een grote onbekende en vormt het startpunt van mijn muzikale zoektocht naar mijn roots”, zegt Manolo.
Het zijn slecht vier tracks, maar die zijn wel de moeite waard. Manolo combineert elektronische beats met haast een Caraïbische invloed. Helemaal instrumentaal is het niet, want Don’t Get Me Wrong is met vocals.
Klik hier voor de EP