Nieuwe Muziek Jacob D Edward Neko

(Hoofdfoto: Marco Bakker)

© Barton van Flymen

Jacob D Edward

Bundel met liedteksten

Met het debuutalbum Borderline dat Jacob D. Edward in 2025 uit heeft gebracht, weet hij de serieuze muziekpers al goed te overtuigen. Dat steeds meer mensen overtuigt raken van de singer-songwriter uit Volendam blijkt wel, want hij eerder dit jaar heeft hij nog gestaan in Tivoli Vredenburg en dat op een dag dat notabene het openbaar vervoer plat heeft gelegen.

Een stamgast in Alternative FM waar ze al langer raad weten dat Jacob D. Edward een verhalenverteller is die zijn eigen ziel op haast luchtige wijze laat zien. Ook de eigen omroep Lokale Omroep Volendam Edam weet wat Jacob D. Edward allemaal kan. Het hoeft niet hard maar eigenlijk is het wat hij maakt oorstrelend. Dat heeft Jacob D. Edward al laten blijken met zijn debuut EP Threshold en dus ook op zijn debuutalbum Borderline.

Op Gold Leaf is het precies zo, want het zoals columnist fotograaf Marco Bakker in het Noord-Hollands Dagblad is het een bundel met liedteksten. Het is zoals Jacob D. Edward al eerder omschrijft in Alternative FM waar hij als Koning Midas alles kan veranderen in goud, maar hier is het alleen bladgoud. De eerste single I Losing Myself die Jacob D. Edward uitbrengt van zijn nieuwe EP, is een onbekend nummer van Robin Pecknold van Fleet Foxes. Zelfs King Forward Records producer en AlascA voorman Frank Bond is niet bekend met het nummer totdat Jacob D Edward ermee komt.

Getroebleerde geest

Somber, maar nooit nihilistisch; meedogenloos, maar altijd voorzien van de juiste dosis humor

Het laatste nummer van de EP is Paint Me A Picture en de tweede single die Jacob D. Edward uitbrengt. Het is schilderen met woorden en het lijkt erop alsof Jacob D. Edward juist met alles wat hij doet, het verzoek doet om het vast te leggen. Al eerder heeft Jacob D. Edward gewerkt met Noortje Jonk die op de single en dus ook de track op de EP, is te horen. Dit nummer onderstreept waarom critici Jacob D. Edward zo treffend vergelijken met grootheden als Jason Molina of Townes van Zandt. Een getroebleerde geest, maar gezegend met het vermogen om de wereld muziek te schenken die een blik gunt in de ziel.

Waar hij op Borderline nog in een ​emotionele achtbaan zit en waar hij op poëtische wijze het rauw eerlijke verhaal vertelt over zijn mentale gezondheidsproblemen en persoonlijke worstelingen, gebruikt Jacob D. Edward zijn liedjes opnieuw om te reflecteren op zijn onvermogen om aan de moderne standaard te voldoen. Somber, maar nooit nihilistisch; meedogenloos, maar altijd voorzien van de juiste dosis humor.

Dan het meest vlotte nummer op de EP. Met Lamborghini bekent Jacob D. Edward aan zijn vriendin dat er op zijn 'dashboard' te veel waarschuwingslampjes branden en waarbij hij zichzelf vergelijkt met een tweedehands auto. Als laatste is er nog Confession, een van die diepe, existentiële verkenningen die inmiddels het handelsmerk van deze singer-songwriter zijn geworden.

© Nosh Neneh

Neko

Een hulpkreet van onze meest onzekere kant

Neko is de artistieke identiteit van Robin de Geus, waarin hij zijn meest authentieke zelf tot uitdrukking brengt. Zelf heeft hij al veel ervaring in bands als néomí, 45ACIDBABIES en fuis. Alleen Neko kan zelf ook wat en dat muzikale pad wat hij bewandelt is er een waarbij zich onder meer laat leiden door Bon Iver, Radiohead en Big Thief. Neko biedt met zijn muziek en teksten troost en verbinding aan iedereen die zich alleen voelt.

Dat is zeker het geval bij You Don’t, de opvolger van Orbit. ,,We kennen allemaal wel van die momenten waarop we niet helemaal onszelf zijn. Momenten waarop we ons misplaatst of vervreemd voelen, en geen toegang kunnen krijgen tot het zelfvertrouwen en het sociale gemak die normaal gesproken zo vanzelfsprekend voor ons zijn. Soms voelt die andere versie van onszelf aan als een totaal ander persoon – iemand die we van een afstand bewonderen, maar die we op de een of andere manier niet kunnen bereiken”, zegt Neko.

In dat licht gaat het bij Neko op zijn nieuwe single. ,,You Don’t is een hulpkreet van onze meest onzekere kant, gericht aan de zelfverzekerde versie van onszelf die we zo graag zouden willen zijn. Het is een lied over het gevoel de verbinding met jezelf te zijn kwijtgeraakt, en de vraag of die persoon überhaupt nog wel bestaat”, vertelt Neko.