Navarone klassiekt sacraal in de Stevenskerk
Vrijwel foutloos optreden bevestigt veelzijdige status Nijmeegse band
Drukke baasjes, die mannen van Navarone. Vanavond in de Stevenskerk en eerder deze week waren ze met de Vierdaagsefeesten al te vinden op Plein ’44 voor optredens met eigen band én een Queen- en Michael Jackson-tribute. Al deze muzikale (show)elementen komen terug in het optreden dat Navarone deze avond geeft op deze locatie. Niet dat het volstrekt nieuw is. De band doet al jaren 'Navarone goes Classic' optredens. Maar in zo’n grote kerk, mét 8 seconden nagalm, nee. Dat is weer even wennen. Spelen ze het klaar?
Je zou het de beloning van een zeer succesvolle eerste helft van 2017 kunnen noemen. Een uitverkochte releaseshow in Doornroosje begin van dit jaar, een goed ontvangen nieuwe plaat Oscillation, volle clubshows en op veel festivals te vinden. Navarone heeft zeer goede maanden in 2017 achter de rug.
Dat de Nijmeegse rockband met een klassiek orkest op de planken staat, is vaker vertoond. A date at the chapel is opgenomen met een orkest in Roepaen en de band doet al jarenlang klassieke shows (waaronder in de Nijmeegse schouwburg). Maar de Stevenskerk is groot. En dan die galm. 3voor12 Gelderland zag deze week alle concerten in de kerk tot nu toe en er waren niet veel bands die om konden gaan met deze secondenlange echo. Maar Navarone is anders, zo bleek al tijdens hun eerdere concerten in de Stevenskerk.
Op het podium onder meer: de bandleden van Navarone, strijkers, een harpist en een extra drummer. Opener: ‘Snake’ van het nieuwe album Oscillation. Op die plaat gierend en grommend met een gemeen bulderende riff, maar vanavond klinkt het als dreigende muziek bij een horrorfilm. Het is filmisch, breed uitgesponnen met een indrukwekkende bijdrage van onder andere de violisten en harpiste. Misschien is die film-associatie ook niet gek, want zanger Merijn van Haren geeft tijdens het introductiegesprek met Marike Jager al aan dat 50 procent van de muziek die hij thuis draait filmmuziek is.
Ook ‘Days of Yore' en ‘Unmistakably Everything' - waarvan de studioversies sowieso al de impact van tien blikken Red Bull op een nuchtere maag hebben - komen vanavond door de toevoeging van bloedmooie solo’s, de schitterende zang en het klassieke orkest vol aan. Slechts één keer werkt dit niet: ‘Feathers’ verzuipt in een kakafonie van teveel instrumenten en de nuance in dit nummer is volledig weg.
Terugkomend op de Queen- en Michael Jackson-tributes die de band deze eerder week deed: je zou bijna zeggen "fuck die Queen-tributes", want dat theatrale en somtijds bombastische heeft een band als Navarone helemaal niet nodig. Het bewijs? Dat ze met relatief kleine en ingetogen nummers – al dan niet in stripped versies - net zoveel zeggingskracht hebben als de volle orkaan die ze loslaten met hun rocknummers. Voorbeelden? ‘December’, ‘Devil’s Ferry’, ‘Murder and Misery’ en ‘Leave’.
Tegelijkertijd past dat bombastische wel bij ze. Het is in your face-rock en de band grijpt het aan om contact te maken met het publiek. En: Navarone geeft er een eigen draai aan. Het beste bewijs deze avond is ‘Earth Song’, een cover van Michael Jackson. Over de top en té bombastisch in zijn versie, maar Navarone geeft er een schitterende, bijna gospelachtige wending aan, ingeleid door een bloedmooi intro op harp. Navarone is sacraal in de Stevenskerk vanavond. En die nagalm? Geen centje pijn. De kerk paste zich aan aan Navarone en niet andersom.
Het moment:
In 'Free Together' komt álles samen wat de band zo goed maakt. Close harmony, pakkende ritmes, een 'klein' begin dat opbouwt naar een climax en orgastisch eindigt. Wijs me een bezoeker aan die na dit slotnummer niet bevredigd naar huis is gegaan en ik laat je Elvis zien die bij de McDonald's een hamburger naar binnen werkt.
