Misprint stopt. Hoogste tijd om opheldering te vragen

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen en de hamvraag stellen: waarom stopt Misprint terwijl er vrijwel precies een jaar geleden nog een lp uitgekomen is?

Jeroen: “Onze lp, Monobloc, heeft twee zomers gekost om te maken. We hoopten één keer de studio in te kunnen en dingen op te plaat te kunnen zetten, maar al snel kwamen we erachter dat we best veeleisend waren naar onszelf en allerlei dingen wilden finetunen. Na die eerste zomer hadden we dus eigenlijk pas een half album opgenomen. Daarna hebben we nog een hoop zitten schrijven, live dingen uitgeprobeerd en kwam ook Popronde er nog ’s doorheen. Dat was wel heel fijn, maar tegelijkertijd zit daar dan zoveel energie in dat de koek een beetje op was toen de plaat eenmaal klaar was. We voelden allemaal een soort opluchting, maar merkten allemaal dat we er doorheen zaten. Daarna misten we gewoonweg de energie om door te pakken.”

© Matthijs Mekking

Tom: “Nadat de plaat uitkwam, zijn we teruggegaan naar onze basis. We zijn gaan nadenken en hebben toen een ep gemaakt die bij ons afscheidsconcert gaat uitkomen. Dat is een ep met één nieuw lied, 'Trekdropman', en verder vier nummers die andere versies zijn van onze eigen liedjes. Dat hele proces was een soort vorming, een soort zoektocht naar wat we nog uit die liedjes konden halen. Daardoor stokte het schrijven van nieuwe liedjes ook een beetje. Het proces van die ep maken was weer heel leuk en interessant, maar wat daarna moest komen, was weer een beetje onduidelijk. De koek was eigenlijk gewoon een beetje op.”

Jeroen: “Daar komt bovendien nog bij dat we inmiddels een jaar of acht met dezelfde mensen bij elkaar zitten en dat je elkaar erg goed kent en dat je weet wat je van elkaar kunt verwachten als je muzikaal iets uitprobeert. Een van de dingen waar we tegenaan liepen, is dat we voorspelbaar werden. Ik kon wel voorspellen hoe het gingen lopen als we dingen uitprobeerden. Het spontane, het energieke dat je hebt als iets nieuws begint, ontbrak een beetje.” 

Er komt dus een nieuwe ep met één nieuw nummer en vier nieuwe versies van bestaande nummers?

Jeroen: “Precies. Er staat één nieuw nummer op dat we inmiddels als single hebben uitgebracht, 'Trekdropman', en bewerkingen van nummers van onze eerste ep, maar ook een cover van een van onze nummers door Mark Boumans en Jelle Crooijmans. Zij hebben samen 'Donderdag' gecoverd. Daarnaast heeft dj Teleromeo (Sam Cuppen) een heel exclusieve remix gemaakt van een nummer. Die verzameling is een hele mooie manier om het boek dicht te doen.”

Tom: “Het komt ook allemaal een beetje bij elkaar. Nu blijkt dat 'Trekdropman' ons laatste liedje is, lijkt het alsof het er al die tijd al ingezeten heeft. Het is het enige nummer waarop we alle vier vocalen doen, muzikaal voelt het als een conclusie van wat de band was en waar wij op dat moment waren.”

Nu de kogel door de kerk is dat Misprint stopt, is dat dan ook een opluchting, of denken jullie ook 'Oh, shit….dit is k**?'

Jeroen: “Het is allebei. Het is echt een relatie die uitgaat. Maar wel één die uitgaat, terwijl je weet dat je elkaar nog vaak gaat zien en vrienden blijft. Ik denk dat we wel heel erg gaan missen dat we hier, bij De Basis, twee keer in de week samenkwamen; elke maandag en elke vrijdag waren we hier. Dan heb je een ritme dat je met vrienden samenkomt. Niet alleen om muziek te maken maar dat je ook gewoon samen hangt. Die vanzelfsprekendheid valt weg. En dat ga je erg missen.”

Tom: “Daarnaast zijn er trouwens ook best wel dingen die erbij horen, maar die je helemaal niet gaat missen, zoals het doen van de administratie of persberichten sturen of heel veel mails sturen aan programmeurs die nooit beantwoord worden. De tijd die je daarmee overhoudt, kan dan naar andere projecten gaan. Dat is wel weer heel fijn.”

© Patrick Struijker Boudier

Weet je eigenlijk al wat je na Misprint gaat doen?

Tom: “We hebben het wel telkens over andere projecten, maar ik weet het eigenlijk niet zo goed. We doen ook nu al best veel buiten Misprint om. Zo zijn Jeroen, Maartje en ik allebei lid van het collectief RONEO (RockOrkest Nijmegen En Omgeving), waarbij we dingen organiseren zoals Vrienden van Oersoep Live. Jeroen en ik organiseren ook voor het zesde jaar Rocktober, waarbij we een groep muzikanten uitdagen om elke dag een liedje te maken en dat te uploaden."

"We zijn ooit begonnen met acht mensen en dit jaar doen er 166 mensen mee, onder wie ook grote bands, zoals Droom Dit en Orgel Vreten. Voor mij is deze maand dus ook een moment om daarin iets te doen. Jeroen en ik doen daar zelf ook in mee. En ik ben meer aan het schrijven. Gewoon schrijven. Zo wordt er volgend week donderdag van mij een gedicht gepubliceerd. Daar kan ik nu ook iets meer tijd in steken, maar ik weet eigenlijk nog niet zo goed wat ik waarmee wil.” 

Jeroen: “Ik heb ook niks concreets. Er is wel een aantal mensen van wie ik zeg: ‘Hey, ik ga binnenkort een keer met jou muziek maken,’ en ik neem af en toe ook wel bands op en zo, maar ik heb heel erg zin in een periode waarin even niets hoeft. Als band moet je wel de hele tijd een soort doel hebben, een soort stip aan de horizon. Maar het is misschien ook wel eens heel erg belangrijk om geen stip aan de horizon te hebben. En de motivatie te vinden om aan te gaan op iets zonder dat je na hoeft te denken of zoiets op het podium gaat werken of hoe gaan we dit opnemen. We hoeven even geen rekening te houden met vier mensen. Ik heb veel zin in een periode van lummelen.”

Op vrijdag 16 oktober is jullie afscheidsconcert bij Blik NIjmegen. Wat mogen we daarvan verwachten?

Jeroen: “Het voelt voor ons als een laatste kans om alle nummers nog een keer te spelen. Het wordt een soort tijdlijn van Misprint, inclusief alle outfits die we door de tijd heen hebben gedragen. We hebben een greep gedaan uit alle ontwikkelingen die we in de loop der jaren hebben meegemaakt en dat brengen we in chronologische volgorde.” 

Tom: “Daar zitten ook liedjes tussen die we al een jaar of vier niet meer gespeeld hebben. We moeten daar echt weer van uitzoeken hoe het ook alweer werkt. Ik schaam me soms kapot als ik bepaalde teksten moet zingen. Je merkt dan heel erg dat we zijn begonnen met het idee ‘we zijn een punkband en dat is cool,’. Sterker nog: we zijn ooit begonnen als Engelstalige punkband. Dat duurde maar een week of drie, want dat werkte helemaal niet. Sommige liedjes gaat inderdaad dus al jaren mee en je merkt dat we gedurende die tijd de ‘catchy-heid’, de vorm, steeds meer gevonden hebben. Dat was ook de drive: steeds een betere vorm zoeken. We begonnen met schema’s van drie akkoorden of zo en dat was het wel, maar dat is steeds verder uitgebreid naar ingewikkelder akkoordenschema’s.”

Jeroen: “Het mooiste voorbeeld van waar we uitgekomen zijn, is 'Droog land', het laatste lied op onze lp. Dat is het meest verfijnde lied dat we ooit hebben gemaakt, het tegenovergestelde van wat we in het begin maakten.” 

© Matthijs Mekking

Als je de 16e van het podium af komt en de mensen lopen langzamerhand de zaal uit, wat denk je dan? Wat gaat er dan door je heen?

Jeroen: “Ik zat daarover na te denken toen we aan het repeteren waren, deze week. Ik bedacht me dat ik het een hele rare gedacht vind dat we de 16e voor de allerlaatste keer nummers spelen, in dat gezelschap, als Misprint. Ik denk wel dat dat het moment is dat er bepaalde dingen gaan landen, maar ik vind het nu nog te moeilijk om dat te voorspellen. Het heeft wel iets sentimenteels, het besef dat het allemaal maar tijdelijk is en een keertje ophoudt. Het is erg bitterzoet. Maar ook erg mooi dat er een einde zit aan iets.”

Tom: “Ik denk dat ik dat bitterzoete ook heel erg ga ervaren. We gaan er ook heel erg van genieten. Niet alleen met ons vieren, maar ook met iedereen die er altijd bij was. We organiseren ook nog een afterparty in De Plak voor iedereen die dat leuk vindt. Ik hoop ook dat we met z’n allen kunnen stilstaan bij hoe mooi het is wat we gezamenlijk hebben neergezet. Nog één keer de kracht van de liedjes kunnen laten zien.”

Jeroen: “Waar we ook heel dankbaar voor zijn is dat, in de periode met Misprint, voor ons heel veel deuren naar de muziekwereld zijn opengegaan. Die deuren blijven open, bijvoorbeeld door de plek waar we nu zitten, De Basis, en de hoeveelheid mensen die we daar hebben leren kennen of door wat we nu met RONEO doen. We hebben daar een heel fijne vriendschappelijke relatie opgebouwd met allerlei mensen die we zijn tegengekomen. 

Tom: “We willen trouwens tot slot nog wel even onze dank uitspreken naar iedereen die ons in de loop der jaren geholpen heeft. Als we nu terugdenken, terwijl we de liedjes spelen, is dat wel iets dat beklijft: ‘Oh, ja, hier heeft die persoon nog aan meegewerkt,’ of ‘Hier heeft die persoon nog leuke input bij gehad.’”