Furieus Marathon is shoegazend op zijn best
Amsterdamse rockband weigert zich in een hokje te laten duwen
Na afloop van de show van Marathon in de Spiegeltent van het Heerlense theaterfestival Cultura Nova zijn de kritieken lovend: “Wat een goed bandje.” “Leuk bandje!” En eerlijk: daar is geen woord van gelogen. Maar Marathon is ook veel meer dan dat. De Amsterdamse shoegazende postpunkers kwamen niet naar Heerlen om gezellig een paar liedjes te spelen. Al bekroop ons zo nu en dan wel het idee dat het vijftal muzikaal last heeft van wat keuzestress.
Een stempel kon je sowieso al nooit op Marathon plakken. Niet ten tijde van de eerste EP en al helemaal niet sinds de release van debuutalbum Fading Image vorig jaar. Albumopener ‘Out Of Depth’ is vanavond ook het startschot, al moet het geluid in de prachtige Spiegeltent nog even zijn weg vinden. De zang staat wat te prominent in de mix, terwijl Marathon juist op zijn sterkst is wanneer de band instrumentaal de hoeken van zijn eigen geluid verkent.
Dat gebeurt gelukkig vaak genoeg: ‘Gold’ krijgt een fijn, licht indiesausje, terwijl ‘Tired’ uitmondt in een bijna DIIV-achtig slot, met het gitaarspel van frontman Kay Koopmans en bassiste Nina Lijzenga in de hoofdrol. In de noisy stukken klinken dan weer echo’s van My Bloody Valentine en de uitbarstingen van Slowdive door. Je leest het: als Marathon de blik naar beneden richt, zijn ze op hun best. Dat hoor je ook in het onuitgebrachte materiaal dat ze vanavond spelen, waarin de pedalen zeker geen bijrol spelen. Zo sluipt er af en toe een vleugje distortion doorheen dat niet zou misstaan bij Hotline TNT.
Met wat fantasie zou je kunnen zeggen dat Marathon last heeft van keuzestress. Gitariste Sofie Ooteman weet tenslotte ook hoe het is om succesvol mee te surfen op de Gen-Z-opleving van shoegaze met haar band Honey I’m Home. Misschien is het dus niet zo gek dat Marathon regelmatig de melancholie opzoekt. Anderzijds kan het vijftal ook zomaar omslaan in een furieuze alternativerockband. Zo is setafsluiter 'Mind' een regelrechte moshpit-opener – al blijft die vanavond uit – terwijl prijsnummer ‘Shadow Raised A Star’ minutenlang blijft zweven in een droomwereld van laag op laag gestapelde gitaren. Een heerlijke gitaarbrij voor de oren. En eerlijk is eerlijk: van ons mag Marathon best wat meer die shoegazekant op. Juist wanneer de gitaren zich opstapelen, de distortion begint te zoemen en de songs langzaam wegzakken in een muur van melancholie, ontstaat er iets eigens.
Maar wellicht wil Marathon gewoon geen stempel. En waarom zou het ook? Is pakweg Fontaines D.C. inmiddels nog als postpunk te bestempelen? Kiezen is vaak verliezen. En juist daarin schuilt de charme van Marathon: de rockliefhebber in de breedste zin kan hier zijn hart ophalen. Sterker nog, zelfs mensen die vanuit de theatervoorstelling de tent in komen, staan vooraan even een filmpje te maken voor het thuisfront. Weer wat fans erbij.
