Lokale acts uit de harde scene laten van zich horen op Keihurd Festival
Het Bolwerk piept en kraakt van alle kanten door Fries gitaargeweld
Elk jaar trekt de liefhebber van het hardere werk naar Het Bolwerk in Sneek (nu Poort - red) voor het Keihurd Festival. Maar liefst acht lokale acts uit het genre ‘hard’ spelen in uiteenlopende subgenres een set van 40 minuten. We luisteren onder andere naar death metal, motorpunk, punkrock, stoner metal, black metal, psychobilly, doom en Nederpunk in het Fries, Nederlands en Engels. Doe je oordoppen in en lees mee.
De eer om het festival keihurd af te trappen is deze regenachtige zaterdagmiddag aan RC Sullivan. De set bestaat uit snelle, harde en korte nummers. Deze worden overtuigend gebracht, maar dienen vooral als walk-on muziek voor het publiek dat langzaam binnendruppelt tijdens de set. Hoewel er aan het begin nog maar een handjevol mensen in het Bolwerk staat, tapt de band energie uit een onuitputtelijke bron. Ook wanneer ze bar weinig terugkrijgen uit de zaal, beukt RC Sullivan op volle kracht door. Opwarmen zullen ze, en opwarmen doen ze.
Als het na RC Sullivan de beurt is aan Mourn, wordt het direct duidelijk dat Friesland alle kanten van de heavy muziek belicht. De death metal van het trio komt niet direct tot zijn recht. De spiraal die je meetrekt de verdoemenis in komt langzaam op gang, maar weet dan de aandacht goed vast te houden door de afwisselend vertragende en versnellende set. Een sterk geheel met goede muzikanten. Vooral de drums hebben een eigen, origineel geluid. Jammer genoeg vallen tijdens de set een aantal solo’s uit de toon, worden de effecten aan het einde te modderig om de vocalen nog goed te horen en vertraagt de band soms zo erg binnen hun traagheid dat het de performance opbreekt. Toch zet Mourn een overtuigende set deathmetal neer en met nog maar één jaar live-ervaring op hun naam, is het zeker een act om in de gaten te blijven houden.
Genoeg serieus werk. Onder de noemer Bad Speed Boys staan er drie Bolswarders van middelbare leeftijd in Hawaii-shirts op het podium; de instrumenten hangen nog net niet op hun knieën. Aangekondigd door presentator Willem Wâldpyk als ‘motorpunk’ vult Bad Speed Boys hun 40 minuten met energieke, korte nummers met onverstaanbare vocalen en aan elkaar gepraat met vermakelijk Stadsfries geouwehoer van de frontman. De band speelt naar eigen zeggen één serieus nummer: Damnation, over een ‘vluchtig griepje’, om daarna “de rest gaat over bier” te verkondigen. De set is snel, sneller, snelst met onmiskenbare punkrock-invloeden, maar voornamelijk vol punk, thrash en lol.
Bij harde muziek hoort grote honger, dacht de organisatie waarschijnlijk toen ze rond etenstijd een pauze van drie kwartier op het tijdschema plaatsten. Een deel van het publiek trekt Sneek in, maar het gros verzamelt zich bij de foodtruck voor de ingang van Het Bolwerk. Dit blijkt ook de perfecte gelegenheid om even rond te kijken bij de minimarkt aan de andere kant van de zaal waar een stand met vinyl staat om door te bladeren en elke band een merch tafel heeft. Weer tevreden na de hamburgers, hotdogs en bakjes patat verzamelt het publiek zich weer in de zaal. Het wordt nog wat drukker dan ‘s middags zelfs. Elke act heeft tot nu toe enigszins moeite de aandacht de volle 40 minuten vast te houden, dus benieuwd wat de avond zal brengen.
De Fryske Wâlden worden sterk vertegenwoordigd door Pander op deze editie van Keihurd. De stonermetal van Pander hypnotiseert en bouwt zo geleidelijk op in intensiteit dat het de tijd doet stilstaan. Een indrukwekkende performance van muzikaal hoog niveau. Niet vaak zie je een bassist met vloeiende virtuositeit de hele nek gebruiken zoals Jurgen de Raad dat doet. Daar mogen nieuwe bassisten een voorbeeld aan nemen. De drie bandleden zijn duidelijk fantastisch op elkaar ingespeeld. Indrukwekkend zijn bijvoorbeeld de zeer strakke (dissonante) harmonieën die de gitaar en bas spelen. Pander zet een zware set neer die nog een stuk langer door had mogen slepen.
Keihurd wordt dit jaar geplaagd door technische mankementen. Snaren springen, versterkers en pedalen begeven het, geen enkele band komt zonder problemen de set door. Het mag niet baten, want een valse start is geen partij voor de Fryske Blackmetal Stoarm die vanavond door Sneek waait. Drôvich is in topvorm vanavond. De band brengt met een verrassend groovy benadering van het black metal genre een authentiek geluid ten gehore. De gemengde vocals van de bassist en gitarist dragen hieraan bij via een sterke combinatie van low en high grunts en clean vocals. Bassist/zanger Mike is de showman van de band. Waar de drummer doorstormt en de gitarist/zanger volledig focust op zijn shreddy riffs, maakt Mike contact met alle bandleden en het publiek en lijmt de performance zo tot een geheel. De uitvoering van nummers als ‘Stoarm’ en ‘Kannibalisme yn Holodomor’ wekt de interesse op in Drôvichs aankomende album dat in december wordt gepresenteerd.
Eigenlijk staat Final Justice nu op de planning, maar die komen niet. In plaats daarvan spelen de Nederlandstalige punkers van FO BURBÖN, en, geluk bij een ongeluk, zij zijn misschien wel het hoogtepunt van Keihurd dit jaar. Een energiebom gaat af in het Bolwerk als de eerste akkoorden van de jonge band klinken. FO BURBÖN heeft al aardig naam gemaakt voor zichzelf bij dit publiek. Er wordt luidkeels meegezongen met meerdere nummers, zoals de humoristisch-nostalgische ode aan Dieuwertje Blok die de band speelt. Het publiek kan met geen mogelijkheid inkakken bij FO BURBÖN, want de vette show is een feestje van begin tot eind. De pit gaat meerdere keren open en de hardcorefans die Final Justice moeten missen, kunnen hier alsnog hun two steps kwijt.
Een opmerkelijk schouwspel bij de brutal death metal van Braincasket. Twee vocalisten, twee gitaristen, een bassist en een doek over het drumstel. Sinds hun laatste drummer stopte in 2023 speelt Braincasket met geprogrammeerde drums. Blijkbaar waren ze het zat steeds een nieuwe drummer te zoeken, dus hebben ze het op deze manier opgelost. Waarom ook niet? Wel is de keuze erg bepalend voor de show. De digitale drums worden zodanig luid afgespeeld, dat het de rest van de muur van geluid overstemt. Dit maakt de set beduidend minder overtuigend. Zonde, want de vijfkoppige band is duidelijk fantastisch op elkaar ingespeeld en bestaat uit goede instrumentalisten die vaardig veel kleine dynamische tempo- en volumewisselingen uitvoeren en vocalisten die elkaar razendsnel afwisselen en samen echt een show neerzetten.
Als afsluiter Hammeroidz start, is de helft van de zaal helaas al vertrokken. Er blijkt weinig interesse in het psychobilly trio, maar dat lijkt wederzijds. De gekuifde bandleden lijken er zelf bijzonder weinig zin in te hebben. Misschien is dat deel van de psycho-act, al heeft het ook wel wat weg van overmatig alcoholgebruik. Met rokersstem en contrabas speelt de band tussen hun geouwehoer door hun ‘vieze ferskes’. De nummers zijn blijkbaar provocerend bedoeld, maar de show slaat totaal niet aan. Hammeroidz maken meerdere keren de opmerking dat het de bedoeling is dat we naar huis gaan en dat is advies dat ook de redactie opvolgt. Een domper op een dag vol gevarieerde, interessante en vooral harde muziek van lokaal talent.
