Een avond wegdromen met Spinvis in de Wibar
Spinvis en Saartje tillen de Leidse loods eventjes naar een andere dimensie.
Het is moeilijk om niet weg te dromen bij dit magische duo. Spinvis en Saartje Van Camp zorgen samen voor een uniek geluid van oude en nieuwe nummers. Maar naast diepe gedachten en zware onderwerpen, is er ook ruimte voor wat luchtigheid.
Vanaf het moment dat de eerste atmosferische klanken uit de synthesizer van Saartje van Camp klinken, wordt de Wibar op zaterdagavond even getild naar een andere dimensie. Het ritmische geluid van de elektrische Gibson-gitaar van Spinvis (Erik de Jong) strijkt als een warme deken over het publiek neer. Met ‘Bagagedrager’ begeleidt het duo het publiek naar de droomachtige sfeer van de komende twee uur.
Het publiek, dat stilgevallen is, klapt enthousiast mee als de eerste akkoorden van ‘Ik Wil Alleen Maar Zwemmen’ klinken. De normaal upbeat-elektronische bridge uit het nummer wordt door Saartje vervangen door sirene-achtige geluiden uit haar cello. Het geeft een verrassende diepte aan het nummer, dat uiteraard woordelijk door de hele zaal wordt meegezongen. Er wordt aanmoedigend gejoeld als Spinvis de tekst verandert naar “Ik heb geen mening over wat dan ook, maar wel een mening over de Gazastrook.”
Speelgoed
Het podium staat vol met allerlei “speelgoed”, zoals Spinvis het zelf noemt: synthesizers, een akoestische en elektrische cello en gitaar, een drumpad en een mixtafel. Bij bijna elk nummer pakt het duo wel een ander instrument op. Daarmee geven ze een unieke klank aan oude en nieuwe nummers. Een elektronische drum uit het looppedaal geeft wat houvast aan de gecontroleerde slordigheid van Spinvis, die met zijn losse ritmes en bewuste dissonantie kwetsbaarheid in zijn muziek toebrengt. De krakende en zachte stem van Erik wordt ondersteund door prachtig nimfische zang van Saartje, die met haar uithalen en geneurie de Spinvis-sound nóg beter laat uitkomen.
Na de publieksfavoriet zwijgt de zaal weer bij een a capella stuk uit het nummer 'Lotus Europa'. Dat nummer heeft Erik de Jong in drie delen geplitst, die hij, verdeeld over de set, als een soort gedicht voordraagt. Zo wisselt hij elk nummer dat hij speelt af met een soort poëtische speech. Soms vertelt hij daardoor ook iets meer over de tekst in het volgende nummer, wat maakt dat je nog aandachtiger naar de gezongen tekst gaat luisteren. Maar het hoeft niet allemaal zwaar en serieus De eerste regel van de toedracht (“ik zweet als een otter”), maakt het publiek aan het lachen, mede omdat de temperatuur in de loods van de Wibar behoorlijk aan het stijgen is.
Waar de zaal tijdens de a capella-momenten van Spinvis vol aandacht aan zijn lippen hangt, vindt het publiek het nummer ‘Hallo, Maandag’ juist een goed moment om een gesprek te starten. Hierdoor wordt de magische sfeer eventjes verstoord. Spinvis gaat ongestoord door, en speelt er bij het volgende nummer een beetje op in, als hij zegt dat "het verhaal van Stefan en Lisette nogal lang en droevig is, dus ga maar een biertje drinken.” Het publiek heeft hun aandacht pas echt weer terug als het country-achtige ‘Club Insomnia’ klinkt. Zonde, want daarmee hebben ze Saartjes voordracht van 'Lotus Europa', begeleid door pianospel van Erik, gemist. Je zou verwachten dat juist bij zo’n artiest als Spinvis het publiek zich niet laat verleiden door een lawaaierig gesprek, als de muziek hen even wat minder bekend in de oren klinkt.
DJ-set
In het laatste deel van de show geeft Spinvis alvast een voorproefje van zijn dj-set tijdens het nachtprogramma, waar hij een uurtje zal draaien. Op een wat kneuterige manier zet Erik een voor een samples aan, waaronder een funky beat en een fragment uit ‘Jolene’ van Dolly Parton. Toch vallen de samples uiteindelijk goed samen als ook ‘Super Freak’ (van Rick James) en ‘Blitzkrieg Bop’ (Ramones), aan de mix worden toegevoegd. “De dj-set straks wordt zoiets als dit, maar dan nog raarder, en langer”, zegt Erik.
Het laatste nummer - de publiekssuggestie ‘Trein Vuur Dageraad' - bewijst dat het moeilijk is om niet mee weg te dromen in de magische wereld van Spinvis. Het publiek is daarom wat teleurgesteld als het licht en de achtergrondmuziek weer aangaan, zonder toegift. Maar wacht: nadat de halve zaal al is weggelopen komt Spinvis toch terug voor ‘Wespen Op De Appeltaart'. “Dit is één van de beste artiesten ooit”, zegt een jongen die zich nog snel heeft omgedraaid, nadat Spinvis dan toch echt het podium verlaat.
