Levellers vieren 35 jaar ‘Levelling the Land’ in een uitverkochte Muziekgieterij
Voorprogramma The Meffs levert veel energie, maar de vonk springt niet meteen over
Levellers zijn een folkrock- en anarcho-punkband uit Brighton, waar ze in 1988 werden opgericht. Momenteel zijn ze opnieuw op tournee om het 35-jarig jubileum van hun doorbraakalbum 'Levelling the Land' te vieren. De hoogtijdagen van de band lagen in de jaren negentig, toen ze onder meer drie keer op Glastonbury en twee keer op Pinkpop mochten optreden. Het absolute hoogtepunt was Glastonbury 1994, waar ze als headliner het toeschouwersrecord verbraken. Dat record, met maar liefst 300.000 aanwezigen, staat nog altijd. Sinds 2003 organiseert de band bovendien jaarlijks haar eigen festival, Beautiful Days.
The Meffs
De avond wordt geopend door The Meffs, een noise-punkduo uit Essex dat bekendstaat om zijn politiek geladen teksten. Lily Hopkins neemt gitaar en zang voor haar rekening, terwijl Lewis Copsey achter de drums zit. Het repertoire van vanavond komt grotendeels van hun tweede album, het recente Business: zes van de negen nummers zijn afkomstig van die plaat.
Het oudere publiek reageert aanvankelijk niet bijzonder enthousiast op het tweetal. Bij het korte nummer ‘Fight’ probeert Hopkins een moshpit op gang te brengen, maar ook dat levert weinig respons op. Aan energie op het podium ontbreekt het de twee zeker niet, alleen wil de vonk nog niet echt overspringen. Pas bij het zesde nummer, ‘Business’ — misschien wel hun beste song — komt er wat meer reactie uit de zaal. Die lijn wordt doorgetrokken met een cover van The Prodigy’s ‘Breathe’.
Vervolgens introduceert Hopkins het volgende nummer met een korte speech over het omkijken naar je medemens en de persoon naast je in het publiek. Ze wil daarmee ook mensen bereiken die mogelijk met een depressie te maken hebben. Tijdens het slotnummer ‘Clowns’ begeeft ze zich zelfs tussen het publiek om daar verder te spelen. Uiteindelijk krijgt het duo na afloop toch een welverdiend applaus. Er is respect voor hun aanstekelijke performance, met een sound die ergens tussen Royal Blood en Lambrini Girls in zit.
Levellers
Levellers trappen hun optreden af met het jubileumalbum Levelling the Land, dat integraal en in de oorspronkelijke volgorde wordt gespeeld. Dat betekent dat ‘One Way’, feitelijk het lijflied van de band, de avond opent. Het nummer valt uiteraard meteen in goede aarde: hier hebben de mensen op gewacht! Voor de vele trouwe fans is het optreden dan ook een feest der herkenning. De grote zaal van de Muziekgieterij is volledig uitverkocht, met overigens opvallend veel vrouwen in het publiek.
Uiteraard zien we ook weer bassist Jeremy Cunningham met zijn typerende lange dreadlocks, die zijn basgitaar ongeveer op kniehoogte hanteert. Zanger Mark Chadwick heeft zijn karakteristieke hoedje op (om een kale plek te verbergen?) en de viool van Jon Sevink speelt een prominente, misschien wel dominante muzikale rol. Bij het vierde nummer, ‘The Boatman’, komt drummer Charlie Heather achter zijn drumstel vandaan om vooraan op het podium op een trommel mee te spelen.
Chadwick laat aan het begin nog even weten dat er ‘no surprises’ op de setlist staan. Vier van de vijf oorspronkelijke bandleden staan nog altijd op het podium: Chadwick, Cunningham, Sevink en Heather zijn er sinds de oprichting in 1988 bij. Keyboardspeler Matt Savage maakt sinds 2003 deel uit van de band. Is er dan helemaal niets nieuws onder de zon? Zeker wel! Multi-instrumentalist Dan Donnelly is pas sinds 2021 lid, maar lijkt werkelijk overal inzetbaar. Hij speelt gitaar en mandoline, verzorgt backing vocals, bespeelt de didgeridoo tijdens ‘The Boatman/Jig’ en grijpt tijdens ‘Carry Me’ ook nog naar de mondharmonica. Bewonderenswaardig!
De publieksfavorieten van Levelling the Land zijn naast ‘One Way’ natuurlijk ‘Liberty Song’ en ‘The Riverflow’. Bij dat laatste nummer ontstaat vooraan in de zaal zelfs een soort riverdance. De albumuitvoering levert daarmee volop herkenning en meezingmomenten op.
Na afloop van deze muzikale reis door Levelling the Land krijgt Mark Chadwick de ruimte om te schitteren tijdens het semi-akoestische ‘Julie’. Maar het absolute hoogtepunt moet dan nog komen. Die climax wordt bereikt met ‘Dirty Davey’ en ‘Hope Street’, die werkelijk fantastisch worden neergezet en de sfeer in de zaal verder opstuwen.
Uiteraard volgt er nog een toegift. Die begint met ‘This Garden’, waarbij ook The Meffs nog even aansluiten. Vervolgens krijgen we de Charlie Daniels-cover ‘The Devil Went Down to Georgia’ voorgeschoteld, een nummer dat al jarenlang deel uitmaakt van het live-repertoire van Levellers. Tot slot is het de beurt aan hun populairste radiohit: ‘What a Beautiful Day’. Daarmee sluiten de Britten af met hun ‘jongste’ song van de avond, al heeft ook die inmiddels de respectabele leeftijd van 29 jaar bereikt.
Het is een avond waarop nostalgie en muzikale bevlogenheid hand in hand gaan. The Meffs moeten het aanvankelijk vooral van hun tomeloze energie hebben, maar weten gaandeweg toch meer publiek voor zich te winnen. Levellers bewijzen ondertussen dat Levelling the Land na 35 jaar nog altijd staat als een huis. De band laat horen dat deze nummers niets aan kracht hebben ingeboet en dat de combinatie van folk, punk en aanstekelijke melodieën nog altijd garant staat voor een geslaagde avond.
