Laguna brengt met nieuwe EP een krachtig feministisch statement
„Ik wil mild blijven, zacht mogen zijn en mezelf op een kalme manier uiten“
Bente Hout is een bekend gezicht binnen de Friese muziekscene. Ruim tien jaar geleden (2013) won ze met haar toenmalige band Sväva (als eerste Zeeuwse ooit) de Kleine Prijs fan Fryslân. Een gouden toekomst lag in het verschiet, maar nog voordat er sprake kon zijn van een doorbraak, hield de band op te bestaan en dus moest ook Bente op zoek naar een nieuwe, muzikale uitdaging. Na enkele jaren van bezinning meldde zij zich in 2021 weer aan het firmament als Laguna, waarmee ze inmiddels alweer de derde EP uitbrengt.
Voor haar nieuwe EP, You Speak More Than You Listen, heeft Laguna, het alter ego van singer-songwriter Bente Hout, met een team van louter vrouwelijke en non-binaire muzikanten en makers gewerkt. Het resultaat? Een krachtig statement, maar bovenal een prachtige EP.
„Ja, ik ben inderdaad met die werkwijze begonnen met mijn vorige EP, Drifting. Ik doe dit nu inmiddels twee jaar op deze manier. En beide EP’s zijn echt volledig met een vrouwelijk team tot stand gekomen. Dat ontstond doordat ik wel een uitgesproken feminist ben, maar als je dan je eigen praktijk gaat bekijken, merk je: ik werk eigenlijk alleen maar met mannen.“
Om zichzelf uit te dagen wilde ze daad bij het woord voegen: „Ik kan daar wel heel hard over roepen, maar als ik vervolgens zelf alleen maar werk geef aan mannen en niet eens de moeite neem om te kijken of ik mijn eigen werkpraktijk wat meer inclusief kan maken, dan strookt dat niet met wat ik uitspreek. Het is eigenlijk ook een statement!“
Ook omdat de muziekindustrie door mannen gedomineerd wordt. „Ja, en we weten het ook. Dat wordt vaak afgedaan met het vaste riedeltje: ‘Er zijn ook veel minder vrouwen die produceren en in de technische kant van muziek zitten, dus het is nu eenmaal moeilijk, hè.’ Ik heb in de praktijk ontdekt dat als je zeg maar één seconde langer zoekt, je heel goed een team kunt samenstellen van niet-mannen. Dus dat is gewoon geen smoes. Je moet er alleen iets meer moeite voor doen, en ik denk dat dat ook de enige manier is om dat te doorbreken.”
Tekstueel is haar werk doordrenkt van feministische verwijzingen. Volgens haar is dat op You Speak More Than You Listen meer het geval dan op de vorige EP, Drifting, die begin vorig jaar uitkwam. „Die ging over mij en mijn levensfase op dat moment. Op deze EP sijpelen mijn feministische visie en werkwijze wel echt veel sterker door, ook in de teksten, want het is belangrijk om je nu uit te spreken.“
Veel vrouwelijke en non-binaire artiesten spraken zich recentelijk uit over de genderkloof, denk aan Elmer, Merol en Sophie Straat. Toch wil de Zeeuwse hen niet per se tot voorbeeld noemen: „Deze EP ligt inmiddels ook alweer een ruim jaar op de plank. En in de tussentijd zijn zij inderdaad ook naar voren getreden met een soortgelijke boodschap. De hele backlash na die actie (haar ‘witte mannen naar achteren’-oproep tijdens Best Kept Secret), van Sophie Straat, bevestigde wel dat het nog steeds heel belangrijk is om je uit te spreken. Wat ik trouwens ook opmerkelijk vond, was dat ik even later een video voorbij zag komen van Linkin Park, waarbij de mannelijke frontman precies dezelfde oproep doet. Hier werd heel cool en meegaand op gereageerd. Dus het is zelfs zo dat als een man oproept tot een feministische actie, dat dat blijkbaar wel geaccepteerd wordt, maar bij een vrouw niet.“
„Dat geldt voor de muziekindustrie, maar in veel meer sectoren“, meent ze. Of ze het daarom belangrijk vindt háár stem te laten horen? Ze reageert weifelend: „Ik vind het sowieso belangrijk om te praktiseren wat je roept. Ik ben nu zelfverzekerder in het uiten van feministische boodschappen. Je kunt wel heel hard roepen, maar ik merk dat het in praktijk brengen voor mij heel belangrijk is. ‘Schreeuwen kunnen we allemaal wel’, legt ze uit, ‘en dat gebeurt ook veelvuldig. Mijn laatste single, Silent, gaat daarover. Hoe kun je een net zo krachtig statement brengen zonder daarbij te schreeuwen? Door iets gewoon te doen of door het op een kalme manier te brengen. Zo is Silent het meest vriendelijke en dromerige liedje op de hele plaat, waarin het meest krachtige statement schuilt.“
„Ik denk ook dat dit belangrijk is. Mild blijven, of ook zacht mogen zijn en jezelf op een kalme manier uiten, zonder dat de inhoud daarmee minder relevant is of minder kracht heeft. Volgens mij is dat iets wat meer mensen vandaag de dag vaker zouden mogen doen.“
You Speak More Than You Listen is opgenomen in Londen en Brighton, aan de Engelse zuidkust. De eerste keer dat ze muziek opnam buiten Nederland, met lokale muzikanten. „Je dompelt je even onder in een scene waarin muziek een andere plek inneemt. Brighton is echt een muziekwalhalla, zeker wat betreft alternatieve muziek. Het wordt daar op waarde geschat.“
De keuze voor Brighton komt niet geheel onverwachts: Michelle Hindriks (CIEL, red.), een goede vriendin met wie ze ooit in Sväva speelde, is naar het Verenigd Koninkrijk verhuisd. „Het was de eerste keer dat zij iets voor mij produceerde. Ze is bij voorgaand werk wel betrokken geweest als songwriter, maar dit is de eerste keer dat Michelle een hele plaat van mij heeft geproduceerd. Voor mij voelt het alsof de cirkel nu rond is. Ja, wij zijn als muzikanten binnen een band begonnen, en ik heb met haar altijd een unieke, creatieve klik gehad, waarvan ik door de jaren heen heb gemerkt dat je die echt niet zomaar met iemand vindt. Het feit dat zij nu in de positie zit dat ze mijn werk kan produceren, voelt voor mij als het ultieme scenario, want daarmee weet ik gewoon: ik heb nu iemand die mijn werk produceert, maar die het ook 200% begrijpt.“
Een van de nummers op You Speak More Than You Listen is Upside Down, een nummer dat gaat over ongemak in openbare ruimtes en sociale interactie. Opmerkelijk, aangezien ze als artiest en frontvrouw volop in de spotlight staat. „Klopt!“ antwoordt de oud Kleine Prijs winnaar resoluut: „dat is door de jaren heen ook best een zoektocht geweest. Ik ben daarin inmiddels wel uit mijn schulp aan het kruipen. Als ik kijk naar het verleden, en niet alleen op het podium, maar bijvoorbeeld ook doordat ik onlangs zelf in een videoclip heb gespeeld. Waar ik met Sväva met alle plezier acteurs en dansers naar voren schoof om dat klusje te klaren. Dat heeft er onder andere mee te maken dat ik me als Laguna meer als een personage op het podium zet.“
Uit praktische overwegingen treedt Laguna (momenteel) niet heel veel op. „De muzikanten waarmee ik werk, zijn ook druk met andere vette projecten. Enerzijds sta ik nu met een band op het podium waarvan ik denk: dit staat als een huis. Ik heb me eigenlijk nog nooit zo gedragen gevoeld. Maar anderzijds is het wel zo dat mijn bandleden sessiemuzikanten zijn en een volle agenda hebben. Daar komt bij dat ik met Sväva in iedere uithoek van Nederland heb gespeeld, dus ook in een afgelegen bar in Tilburg voor drie mensen en een geluidsman. En dat ben ik nu niet meer van plan. Ik wil op plekken staan waar ik gehoord word door mensen die het willen horen, en niet spelen om te spelen, dat is ook een keuze, natuurlijk.“
Maar, daarnaast vindt ze dat artiesten als zij, die geen jong talent meer zijn, maar evenmin een landelijk gevestigde naam, weinig mogelijkheden hebben om te spelen. „De ogen zijn vooral gericht op de jonge talenten en de ‘nieuwe makers’, dat zijn termen die je overal om de oren vliegen, of op de gevestigde artiesten, omdat ze zalen kunnen vullen. Alles wat daar tussenin zit, heeft het moeilijk. Niet alleen met spelen, overigens. Ook met het vinden van ontwikkelmogelijkheden, want bij veel trajecten en subsidieregelingen vallen deze artiesten ook tussen wal en schip. Dat is echt een landelijk ding. Mijn bandleden komen uit de Randstad en lopen daar ook tegenaan. Het is een geluid dat heel hoorbaar is, maar waar te weinig mee gedaan wordt.”Daar ligt volgens de zangeres een verantwoordelijkheid voor de industrie in de breedste zin van het woord:“van de podia en de festivals tot de labels en boekers.“
Over haar eigen muzikale toekomst moet de zangeres even nadenken.„Ik heb daar niet een sluitend antwoord op. Ik merk dat mijn zoektocht zit in welke vorm ik muziek wil maken, omdat ik niet meer de behoefte heb om fulltime in een band te zitten. Ik wil het eerder project- en conceptmatig aanvliegen, waardoor ik ook ruimte heb voor andere dingen. ”Maar de zoektocht over hoe ze Laguna letterlijk vorm kan geven, houdt haar bezig.“Ik zit er wel aan te denken om een kleine variant van mijn set te maken. Ik vond bijvoorbeeld met Sväva ook altijd heel leuk om huiskamershows te doen. Ik kan me voorstellen dat ik iets uitwerk met bijvoorbeeld alleen een toetsenist, om ook kleine shows te spelen in huiskamers, kerkjes of kleinere festivals. En ik ben ook bezig met het verkennen van mogelijkheden in alternatief muziektheater.”