Kruidkoek & Joost Oomen krijgen Neushoorn aan het dansen en dichten

Georganiseerde chaos met een glimlach

-
  • Tessa van der Veen

Dichter Joost Oomen en de vierkoppige garage jazzband Kruidkoek hebben al vaker de handen ineen geslagen om samen een interdisciplinaire performance neer te zetten. In 2019 ging ‘Vruchtjes Eten’ in première op Explore the North, over de jaren gevolgd door ‘Tuut Tuut Kwantumschuim’ en ‘Liefde in Tijden van Hopjesvla’. Nu zijn de samenwerkingspartners een nieuwe uitdaging aangegaan: een concerttour. Met support van BlackboxRed staan Kruidkoek & Joost Oomen op 13 november in de Arena van Neushoorn.

De avond wordt geopend door lokaal rockduo BlackboxRed. De zaal is nog lang niet vol en de aanwezige luisteraars weten niet wat ze overkomt. BlackboxRed lijkt een wereld van verschil te zijn met het werk van Joost Oomen. Het duo is een betrouwbare naam in de lokale scene en ook nu staat de muziek als een huis. De nummers op de setlist vanavond lijken helaas veel op elkaar, waardoor niet elke luisteraar de show aandachtig kan blijven volgen. De stevige vocalen van Eva van Netten zijn ongepolijst, maar indrukwekkend. Op gevoelige momenten rammelt het net allemaal iets te veel; BlackboxRed is vanavond op zijn hardst het sterkst.

-
© Eric Vellekoop

Een support-act die ogenschijnlijk niet bij Kruidkoek lijkt te passen, maar het natuurgeweld van BlackboxRed bereidt de luisteraar goed voor op de poëtische chaos die zal volgen.

Kruidkoek en Joost Ommen beginnen de set met ‘Vruchtjes Eten’. Deze tekst was al eerder te horen in Leeuwarden, toen de band en dichter samen een gelijknamige voorstelling maakten voor Explore The North in 2019. Die voorstelling ging over vrolijkheid, een lijn die ze tot op heden door blijven trekken. ‘Vruchtjes Eten’ en ‘Alles is Zoet’ zijn de aftrap van een set vol vrolijkheid.

Kruidkoek vormt de muzikale fundering van de show. Met saxofoon, gitaar, bas en drums spelen zij subtiel op de achtergrond of juist meeslepende complexe instrumentals. Gevoelig of chaotisch van karakter, maar altijd retestrak. Elk bandlid krijgt een moment in de spotlight en Joost zelf sluit ook aan op de bongo’s en andere percussie-instrumenten. 

De achtergrond van de dichter als drummer komt ook in zijn voordracht naar voren. Joost brengt secties van zijn gedichten op een ritmische, percussieve manier in naadloze samenwerking met de ritmesectie van Kruidkoek. Dit zet de teksten kracht bij en voegt een absurdistische, dadaïstische laag toe aan de performance. 

-
© Eric Vellekoop

De Arena is vanavond niet uitverkocht, maar dat lijkt de heren alleen maar goed uit te komen. Joost Oomen en saxofonist Nick Feenstra gebruiken de ruimte om voor het podium heen en weer achter elkaar aan te rennen. Het feest wordt naarmate de avond steeds groter. De publieksparticipatie begint relatief kalm. Het publiek wordt op humoristische wijze overtuigd om de woorden “Zaag, Pudding, Pudding, Zaag!” mee te scanderen. Maar zodra de lichtpilaren op het podium gepixeleerde regenbogen laten zien en de band een nummer met een chiptune-sound inzet, verandert de Arena in de setting van een videogame. De voorste rijen van het publiek worden gesplitst. Aan de ene kant wordt een drum vastgehouden en de andere kant van het publiek probeert deze te raken met stukken fruit, onder luid gejuich. Later loopt een deel van de bezoekers in een polonaise de zaal uit, uiteraard onder leiding van Oomen en Feenstra. 

-
© Eric Vellekoop

Een bom van vrolijkheid is afgegaan vanavond. Voor een rustgevende (muzikale) avond moet je niet bij Kruidkoek en Joost Oomen zijn. De enige adempauze die de bezoeker vanavond krijgt, is een jamsessie waar La Grange, Celine Dion en de MGMA-theme met elkaar verbonden worden. 

De show wordt afgesloten met een groot contrast. Het zeer dansbare ‘Kurkje’ wordt opgevolgd door met z'n allen mee te blèren met de cathartische woorden “Er zit een heel klein raam in dit bestaan, er zit een hele grote ster achter de maan”. Het einde van een chaotische avond die je met een grote glimlach naar huis laat gaan.