Kreekrock 2026: De polder dreunt weer
Van doom tot metalcore: Kreekrock laat de polder weer dreunen
In de Westdorpse polder is het zaterdag weer tijd voor Kreekrock. Twee podia, elf bands en een strak schema waarbij de ene band nauwelijks van het podium is verdwenen of de volgende staat al klaar. Het weer zit mee, de hamburgers smaken prima en muzikaal valt er genoeg te ontdekken. Alleen de opkomst lijkt wat achter te blijven bij eerdere jaren, vooral onder de jongere bezoekers.
Mind in Vein mag het festival openen en doet dat meteen met stevige riffs, melodieuze zang en diepe grunts. De Zeeuwse band wisselt moeiteloos tussen ingetogen en zwaar en zet daarmee een prima toon voor de rest van de dag.
Coffee & TV neemt het andere podium over met rauwe rock-'n-roll die rechtstreeks uit een rokerige jarenzeventigkelder lijkt te komen. Daarna gaat het tempo verder omhoog met Overdoser uit Antwerpen. Black metal en punk worden in hoog tempo door elkaar gegooid.
JT Bolwerk is één van de interessantere optredens van de middag. De Zeeuws-Vlaamse band staat voor het eerst in deze samenstelling op het podium en dat pakt goed uit. Vooral zanger Tim Roos trekt de aandacht. Hij steelt de show terwijl de donkere, Nederlandstalige artrock achter hem stevig door blijft rollen.
Splendidula trekt het vervolgens een stuk verder de duisternis in. De Belgische combinatie van doom en black metal klinkt zwaar en dreigend. Op stage 2 knalt Hars er daarna juist lekker in. De gitaren klinken dik en smerig en de band zoekt voortdurend de grens op. Alleen die moshpit ontbreekt nog.
Bij Could Seed verandert de sfeer volledig. De Fransen spelen volledig instrumentale postrock en de bandleden lijken volledig op te gaan in hun eigen muziek. Geen zanger die de aandacht opeist, maar muziek die rustig wordt opgebouwd en steeds groter wordt.
Nicandra brengt het geluid vervolgens weer dichter bij huis. De Zeeuws-Vlaamse band laat verschillende kanten van de rock horen. Vooral de uitvoering van een nummer van Black Sabbath maakt indruk.
Traversus is een band waar vorig jaar iets misgaat: technische problemen gooien toen roet in het eten. Vandaag krijgen ze de kans om te laten horen wat we toen hebben gemist. Dat lukt. De progressieve rock en metal maakt indruk en de band laat de technische storing van vorig jaar snel vergeten.
En dan komt Death Sells. Wat mij betreft het hoogtepunt van de avond. De Eindhovense noiserockband brengt iets ongemakkelijks en intens naar het podium. De zangeres grijpt je bij je strot en laat niet los. Ondertussen blijft de muziek maar doorpompen. Donker, vreemd, explosief en vooral ontzettend goed.
Gallamesh mag de avond afsluiten. De Amsterdamse metalcoreband doet precies wat je van een afsluiter hoopt: snoeihard spelen en de deur nog één keer volledig openzetten. Hier kan flink op los worden gegaan. Hardcore en moderne metal komen samen in een muur van geluid.
Kreekrock heeft dit jaar geluk met het weer. De zon blijft schijnen en tussen de optredens door is het goed toeven op het terrein. Een hamburger erbij en eigenlijk zijn alle ingrediënten voor een geslaagde festivaldag aanwezig.
Toch voelt het terrein minder gevuld dan in andere jaren. Vooral de jeugdige bezoekers laat het afweten. Dat merk je voor de podia: waar een moshpit normaal gesproken bijna vanzelf ontstaat, blijft het dit jaar opvallend rustig.
Muzikaal valt er gelukkig genoeg te beleven. Het strakke wisselen tussen de twee podia zorgt ervoor dat er nauwelijks een stil moment is. Van de afwisseling van Mind in Vein tot de verpletterende afsluiter van Gallamesh, Kreekrock laat opnieuw zien dat zware muziek niet één geluid kent. En met Death Sells als persoonlijk hoogtepunt is er bovendien genoeg om nog even over na te praten.
