KiM LEE laat hiphop voelen als iets persoonlijks
PRET.PARK bewijst hoe muziek, theater en kwetsbaarheid samen kunnen smelten
De Roermondse Kim Lee Wong bracht begin dit jaar PRET.PARK uit op vinyl en maakte het project eerder deze maand ook digitaal beschikbaar. Het album draait om patronen, vluchtgedrag en het zoeken naar een uitweg uit jezelf. Tijdens de voorstelling in de ECI Cultuurfabriek in Roermond werd duidelijk dat het project bedoeld is als veel meer dan alleen een plaat. PRET.PARK blijkt namelijk een volledige ervaring waarin hiphop, theater, spoken word en performance in elkaar overlopen.
Nog voordat het publiek daadwerkelijk de zaal binnen mag, wordt duidelijk dat deze avond anders gaat verlopen dan een standaard concert. Bezoekers worden ontvangen in de gang richting de theaterzaal, terwijl boven hen plots stemmen klinken vanuit de glazen catwalk. Daar brengen Hermke, Emmalisa en Kimberly spoken word stukken die direct de toon zetten voor de avond. Niet alleen inhoudelijk, maar ook thematisch.
De spoken word artiesten zijn allemaal verbonden aan projecten als Nieuwe Helden en Fine Lines, waar Kim Lee zelf ook actief bij betrokken is. Hermke verzorgde daarnaast ook delen van het decor. Later nemen rappers 1lisias en Gideon het over met live rapoptredens die het publiek langzaam verder het universum van PRET.PARK intrekken.
Vervolgens worden bezoekers niet simpelweg de zaal ingestuurd, maar bewust verspreid geplaatst. Groepen worden uit elkaar gehaald zodat iedereen afzonderlijk de voorstelling binnenkomt. Er wordt nadrukkelijk verteld dat deze vorm onderdeel is van de artistieke visie achter PRET.PARK: iedereen beleeft vanavond zijn eigen één-op-één-reis door het pretpark van Kim Lee. Een klein detail, maar wel eentje die perfect aansluit op het idee PRET.PARK dat uiteindelijk draait om persoonlijke beleving.
Wanneer Kim Lee uiteindelijk het podium betreedt, voelt het niet meteen aan alsof een rapper een show begint, maar meer alsof iemand je meeneemt in een verhaal dat al veel langer bezig is. Hij opent met context rondom ‘NOG FF NIET’, de openingstrack van het album, en vloeit vervolgens bijna ongemerkt over in het nummer zelf. Dat schakelen tussen vertellen, performen en spelen gebeurt de hele avond door. Soms praat Kim Lee rechtstreeks tegen het publiek, soms lijkt hij volledig te verdwijnen in een personage dat op zijn conceptalbum ook naar voren komt.
Wat vooral opvalt is hoeveel aandacht er zit in de details. Vrijwel ieder nummer krijgt live een extra laag mee. Niet alleen door de visuals of de belichting, maar ook door de manier waarop de nummers worden uitgevoerd. Een livevioliste versterkt meerdere tracks met donkere, emotionele strijkpartijen die sommige momenten nog zwaarder laten binnenkomen dan op de plaat zelf. Vooral tijdens de meer kwetsbare stukken voegt dat enorm veel toe aan de sfeer van de voorstelling. Ook producer Laurent Beemer blijft gedurende de show nadrukkelijk aanwezig op de achtergrond. Niet als iemand die enkel wat beats instart, maar echt als onderdeel van het geheel. Je voelt constant dat PRET.PARK niet alleen het project van Kim Lee is, maar een wereld die samen gebouwd is.
Maar dan krijgt de show nog een extra dimensie wanneer de intermezzo’s van Mik en Nina, die op het album alleen als audiofragmenten te horen zijn, live worden uitgespeeld door twee acteurs. Mik en Nina vormen de twee centrale personages binnen PRET.PARK. Mik, gespeeld door Pepijn Afman, is eigenlijk een verlengde van Kim Lee zelf: iemand die vastzit in patronen en blijft ronddwalen in zijn eigen metaforische pretpark. Nina, gespeeld door Danya Engelen, staat juist symbool voor de mensen die daarin worden meegesleept, soms bewust, maar vaak ook zonder het zelf door te hebben. Door die personages live op het podium te brengen krijgt het verhaal achter het album ineens een veel menselijkere en confronterende lading. Ineens staan de ruzies, spanningen en emoties letterlijk voor je neus. Tijdens nummers als ‘BLIJF’ richt Kim Lee zich rechtstreeks tot Nina op het podium, waardoor muziek en theater volledig in elkaar beginnen over te lopen.
Opvallend is ook dat het verhaal van Mik en Nina tijdens de voorstelling niet volledig gelijkloopt aan wat er op het album gebeurt. Kleine veranderingen in de scènes zorgen ervoor dat bezoekers die de plaat al kennen alsnog verrast worden. Het laat bewust meer vragen open en zorgt ervoor dat de voorstelling niet simpelweg voelt als een live-uitvoering van het album, maar echt als een nieuwe interpretatie ervan. Dat maakt PRET.PARK misschien wel het interessantst: het probeert niet letterlijk de plaat na te spelen. Het gebruikt het album vooral als fundament om iets groters mee te bouwen.
Toch zit de kracht van de avond uiteindelijk niet alleen in de vormgeving of de theatrale keuzes. Het sterkste aspect blijft de kwetsbaarheid waarmee Kim Lee zichzelf op het podium zet. PRET.PARK voelt nergens als een façade of als een concept dat alleen “slim bedacht” is. Juist doordat het project zo persoonlijk blijft, werkt het. Je merkt constant dat de voorstelling voortkomt uit echte ervaringen, patronen en emoties. En misschien is dat ook waarom deze vorm zo goed werkt voor hiphop. Waar rapconcerten normaal draaien om energie, meeschreeuwen en performance, laat PRET.PARK zien dat het genre ook perfect kan functioneren binnen theater en storytelling zonder zijn kracht te verliezen. Soms wordt het zelfs sterker doordat de muziek meer ruimte krijgt om te ademen.
Dat betekent niet dat alles perfect is. Sommige overgangen voelen nog zoekend en af en toe zit de voorstelling zó vol ideeën dat niet ieder onderdeel evenveel ruimte krijgt. Maar juist die ambitie maakt PRET.PARK interessant. Het probeert iets wat je in Nederland nauwelijks ziet, laat staan binnen de Limburgse hiphopscene. Want uiteindelijk bewijst Kim Lee hier vooral dat muziek geen vaste vorm hoeft te hebben. PRET.PARK is tegelijkertijd een album, theaterstuk, performance en persoonlijk dagboek. En hoewel de voorstelling draait om verdwalen in patronen, voelt PRET.PARK uiteindelijk juist als iemand die eindelijk een richting gevonden heeft.
