Kashfest sloopt De Pit
Van opblaashamers tot strandballen: Kashfest maakt er een krankzinnige avond van
De Pit staat deze zaterdagavond goed gevuld met liefhebbers van het extremere werk. Kashfest gooit vijf bands op één avond bij elkaar en laat de volumeknop geen moment met rust. Van de lompe grindcore van Bloedhond tot de hellevaart van Imprisoned in Flesh en de absurde surfmetal van Stillbirth. Het publiek is er klaar voor. Zelfs tijdens soundchecks klinkt al gejuich. Stilte? Daar heeft niemand hier iets aan.
Bloedhond is na een aantal jaar afwezigheid terug en dat zullen we weten ook. De zanger hoeft weinig moeite te doen om het publiek op te jutten. Als vanouds slingert hij zijn teksten de zaal in, terwijl de band een smerige bak takkeherrie produceert. Het podium is eigenlijk veel te groot voor deze gasten. Bloedhond hoort thuis in een donkere, bezwete kelder waar het zweet van de muren druipt en niemand nog weet waar de vloer eindigt. Opblaashamers gaan de zaal in en bezoekers mogen elkaar er symbolisch mee te lijf gaan. Het is lomp, absurd en heerlijk ongepolijst. Bloedhond is terug. Gelukkig maar.
Necrotesque zet de aanval voort. Geen ingewikkelde fratsen, maar zware riffs, een dreunende ritmesectie en genoeg geweld om de nekspieren aan het werk te zetten. Voor het podium wordt volop geheadbangd. Achter de band kruipen halfvergane lijken uit hun graf op een spandoek dat precies vertelt waar we zijn beland. Necrotesque houdt de vaart erin en laat de oude deathmetalgeest stevig door De Pit spoken.
Bij Imprisoned in Flesh is het duidelijk waar de Zeeuws-Vlaamse achterban voor komt. De lokale grootheden krijgen de zaal moeiteloos mee. De gitaren sleuren je de krochten van de hel in, terwijl de drums de boel onverbiddelijk vooruitjagen. Voor het podium gaat het los. De sfeer is uitgelaten en het publiek laat zich volledig gaan. Zelfs tussen de nummers door blijft het rumoerig. Zodra het even stilvalt, klinkt er ‘Speluh!’ of wordt ‘Slayer!’ geroepen. De fans willen meer en laten dat luid en duidelijk merken.
Rectal Smegma maakt vervolgens korte metten met iedere poging tot rust. De zanger is een indrukwekkende verschijning: gespierd, vrijwel van top tot teen getatoeëerd en met een strot die klinkt alsof hij de zaal persoonlijk aan stukken wil scheuren. De band dendert door met smerige riffs, brute vocalen en een tempo dat nauwelijks ruimte laat om op adem te komen. Voor het podium volgen de moshpits elkaar in rap tempo op. Mensen vliegen tegen elkaar aan, de vloer komt in beweging en Rectal Smegma blijft er nog een schep bovenop gooien.
Stillbirth sluit de avond af, maar verwacht geen zwartgeblakerde ernst. De Duitsers verschijnen met ontbloot bovenlichaam en in surfbroeken op het podium. Er staan surfborden klaar en strandballen worden het publiek in geschoten. Welkom bij brutal surf death metal. De aankleding doet denken aan een strandfeest, maar de muziek klinkt alsof er een bulldozer doorheen dendert. Blastbeats, loodzware grooves en brute deathcore vliegen je om de oren. De tegenstelling tussen de zomerse presentatie en de verwoestende muziek maakt de set tot een heerlijk krankzinnige afsluiter.
Kashfest is geen avond voor fijnproevers die het graag netjes houden. Het is zweten, beuken, headbangen en af en toe een opblaashamer ontwijken. Bloedhond is terug, Imprisoned in Flesh krijgt de eigen achterban op de banken en Stillbirth eindigt met strandballen boven een muur van death metal. In De Pit blijft er na afloop weinig twijfel over: Kashfest heeft zijn naam weer waargemaakt.
