Jungle-legende LTJ Bukem raakt in MEZZ verstrikt in het oerwoud
Drum ’n bass-feest TRIBE nét niet de juiste plek voor Britse producer/dj
Een mooi jubileum voor de Bredase drum ’n bass-organisatie TRIBE: het bestaat alweer tien jaar en vierde dat afgelopen zaterdag in de Main van thuishonk MEZZ. Na onder andere klinkende namen als Ed Rush en Posij in het verleden, werd deze editie aangekondigd als een bijzondere, want: de pionier van intellectuele drum ’n bass LTJ Bukem kwam naar Breda. Een week na zijn 59e verjaardag, dus dubbel feest, maar het was niet de hoofdact zelf die de slingers ging ophangen.
Maar niet voordat nog een keur aan andere dj’s deze editie van TRIBE openen. De deuren van MEZZ gaan open voor local hero Fons Verstraaten, beter bekend als F-Key. Met een goede tien jaar ervaring zou je denken dat de Bredanaar geen betere opwarmer kon zijn, maar trekt hij een pot drum ’n bass erbij die binnen de lijntjes kleurt. Wel leuk om te zien dat de ‘tactile sound floor’ (denk die trilplaat bij de Trollenkoning van De Efteling, maar dan drie keer zo heftig) in het midden van de zaal goed werkt met de diepe subs van hem. En dat de dj een stroom aan drum ’n bass presenteert zonder pieken of dalen, is misschien te wijten aan dat er nog heel veel dj’s na hem moeten komen, maar ook in anderhalf uur moet je toch op z’n minst met een plaat komen die je aandacht erbij pakt.
Dat draaiervaring niet bepalend is voor hoe goed je bent, blijkt dan als de Amsterdamse dj Tamza vervolgt. Een rijzende ster, want ze is nog geen twee jaar bezig, maar is nu al resident bij de wekelijkse drum ’n bass-feest Cheeky Mondays in Melkweg. Tamza krijgt het publiek wél in beweging en sleurt je mee de jungle in met choppy breakbeats. Op haar beurt zit er ook een flinke bas in de mix, en houdt zij het interessant door een gezonde mix te maken van liquid drum ‘n bass en neurofunk. Richting het einde van haar set begint er een mysterieus figuur met een grijze hoodie een aparte dj-tafel neer te zetten. Kabeltjes, apparaatjes, laptop, platen; heel de Main is psyched, want dat is toch echt legende LTJ Bukem die een half uur voordat ie moet beginnen al aan het bouwen is.
Enige verwarring toch ook in de Main: op de timetable staat dat tussen Tamza en LTJ Bukem nog Coco Bryce zou draaien. In plaats daarvan draaien de twee andere dj’s driekwartier langer en blijkt de Bredase dj eerder op de avond een hartaanval te hebben gehad. De redactie van 3voor12/Breda wenst hem alle beterschap.
Bijna zestig, maar je ziet het niet aan hem af. Hij heeft nog wat moves in huis, paft er een paar van achter zijn set, en die hoodie? Ja, die gaat wel uit. “This man needs to introduction”, kondigt SP:MC aan, de vaste mc van de producer/dj die begint met het opbouwen van zijn kenmerkende sfeer: ambient begin, geen beats, veel synths. Een weirde, spannende beat neemt zijn intrede, maar gaat snel zo snel weg als dat ie kwam. In de plaats daarvan krijgen we keiharde bassen en drums en sta je plotseling te luisteren naar een set die wel verdacht veel lijkt op die van de matige opener.
Het duurt dan zelfs nog een half uur voordat LTJ eindelijk besluit om iets iconisch mee te geven: zíjn geluid. De onmiskenbare intro van ‘Atlantis (I Need You) komt tot vreugd van velen in de mix. SP:MC, die tot dat punt toe nog niets heeft toegevoegd aan de set, roept “Selectaaa! Pull up! Pull up!” en dat had ie beter niet moeten zeggen. LTJ geeft er gehoor aan, geeft een ruk aan de draaitafel (een zogenoemde ‘backspin’). Hard stop. Iedereen kijkt elkaar verdwaasd aan. Niemand die het roept, maar het is af te lezen: ‘Wat is dit?!’ De hype en flow die met de intro van ‘Atlantis’ is opgebouwd, kakt helemaal in. Twintig seconden van een van zijn bekendste tracks en dan houdt het alweer op. Standaard drum ’n bass voert vanaf dat punt weer de boventoon.
We moeten dan enorm lang wachten voordat Bukem zichzelf heeft gevonden. Want de maker van ‘intellectuele drum ’n bass’ lijkt in MEZZ de weg helemaal kwijt. Niets geen jazz, ambient stukken uit een synthesizer of complexe breakbeats. En het blijft ook niet bij een overbodige backspin; tot drie keer toe wordt alle vaart uit de set gehaald door zo’n stopmoment. Maar dan, tegen het einde, eindelijk dan toch ‘zijn’ junglesound. Alles wat we hiervoor misten, zit eindelijk in de mix, maar het gevoel heerst dat óf hij een off-day had, óf niet goed is gebriefd en niet wist dat bij TRIBE je wel degelijk de diepte in mag gaan.