Jon Allen raakt gevoelige snaren in de Muziekgieterij en maakt er een feestje van
Een avond vol blues, soul, Americana, indiefolk en britpop
Op vrijdagavond 30 oktober bracht Jon Allen in de Muziekgieterij, samen met zijn begeleidingsband The Luna Kings, een fraaie mix van blues, soul, Americana en Britse poprock. De troubadour verdient een groter podium en een groter publiek, maar de intimiteit van de kleine zaal paste als een jas.
Levi Boon
Tijdens de najaarstour van Jon Allen is Levi Boon het vaste voorprogramma bij de Nederlandse shows. Vandaag precies een jaar geleden verscheen haar debuutalbum For Days, For Hours. Enkel getooid met haar gitaar en begeleid door toetseniste Lieve Jo Frey trakteert de Utrechtse singer-songwriter ons met haar loepzuivere en kristalheldere stem op een ingetogen set. Van de opener ‘Everything New’ tot de aanstekelijke afsluiter ‘Having a Body’ weet Boon ons te overtuigen. Haar liedjes gaan over herinneringen, volwassen worden, het zoeken naar identiteit en leven in het moment. Ook kwetsbaarheid en de behoefte aan verbinding zijn terugkerende thema’s, vaak in de vorm van persoonlijke observaties met een melancholische ondertoon. De verstilde indiefolk van Boon doet denken aan het werk van Julia Jacklin en Billie Marten, en haar verhalende stijl roept herinneringen op aan grootheden als Carole King. Waar de nummers van de debuutplaat doorgaans verstilde luisterliedjes zijn, laat ze met nieuweling ‘Biting Tongue’ horen dat ze ook prima vocaal kan uithalen. Het is een piekfijn optreden van Levi Boon, die zonder enige opsmuk grote indruk maakt.
Jon Allen
Vijf Nederlandse optredens in vijf dagen. Maastricht is vanavond de vierde op rij. Het lijkt Jon Allen allemaal weinig te deren. Hij oogt ontspannen, pakt zijn gitaar en begint aan een set die uiteindelijk achttien nummers zal tellen. De Britse singer-songwriter uit Winchester timmert al sinds 2009 aan de weg. Met zijn debuutalbum Dead Man's Suit en vooral de single 'Going Home' verwierf hij internationale bekendheid: het nummer werd gebruikt in een wereldwijde reclamecampagne voor de Land Rover Freelander. Inmiddels heeft Allen acht studioalbums uitgebracht. Zijn muziek heeft wortels in de blues, soul en folkrock, met duidelijke invloeden van onder anderen Van Morrison en The Faces. Hij stond op menig groot festival, waaronder Glastonbury, en werkte samen met Mark Knopfler. Toch is Allen vooral een artiest die zijn sympathieke, haast bescheiden zelf is gebleven.
Dit najaar toert hij door het VK, Ierland en Nederland om zijn kersverse album The Wolves Are Running te promoten. Ook voorganger Seven Dials krijgt nadrukkelijk aandacht. Dit conceptalbum uit 2025 gaat over de gelijknamige Londense wijk in de achttiende eeuw. Een weinig romantische plek, waar armoede, criminaliteit, drank en sociale ongelijkheid het dagelijks leven bepaalden. Allen gebruikt die omgeving als decor voor liedjes over mensen die proberen te overleven. Op The Wolves Are Running trekt hij die lijn door, met een combinatie van stevige rootsrock, blues en soul. Tijdens de tour brengt hij ook ouder werk uit zijn omvangrijke oeuvre.
Opvallend is dat Allen de bekendste nummers van zijn debuutalbum grotendeels achterwege laat. Geen 'Going Home', geen 'In Your Light', geen ‘Shine On Me’. Een opmerkelijke keuze, maar ja, hij heeft inmiddels genoeg materiaal om het zonder zijn oude successen te doen. Op het podium wordt hij bijgestaan door The Luna Kings, sinds een aantal jaren zijn vaste begeleidingsband. De mannen zien eruit als leden van een motorclub en vormen visueel een mooi contrast met de immer jongensachtige 49-jarige voorman en zijn soms gevoelige liedjes. Gitarist Randall Breneman strooit kwistig met solo's en speelt ze met zoveel overtuiging dat zelfs een verdwaalde noot gewoon onderdeel van het plan lijkt.
Nummers als 'White Gold', 'The Shadow' en 'The Wolves Are Running' laten horen hoe het nieuwe materiaal live uitpakt. Ook ouder werk als 'Night & Day', 'Falling Back' en 'Keep on Walking' komt voorbij. In 'The Guru' neemt Allen op geestige wijze influencers op de hak die hun volgers van alles proberen aan te smeren. Ook zijn bindpraatjes zijn vermakelijk. Tijdens het stemmen van zijn gitaar produceert hij een geluid dat verdacht veel weg heeft van een oosters melodietje. Allen kan er zelf hartelijk om lachen. 'You guys aren't ready for this. But your kids are gonna love it', zegt hij met een knipoog naar die bekende scène uit Back to the Future. De set kent een prettige afwisseling tussen stevig werk en meer ingetogen momenten. Nummers als 'Fault Line', 'Asleep at the Wheel' en 'Roll the Dice' laten de band flink uithalen, terwijl in 'Mercy' zijn karakteristieke stem alle ruimte krijgt. Dat hesige, raspende randje horen we ook tijdens de bindpraatjes. Niet voor niets wordt Jon Allen vaak vergeleken met Rod Stewart. Wij vinden echter een vergelijking met Sam Cooke passender. Niet de gewhitewashte, zoete versies van zijn wereldhits, maar de ongepolijste, soulvolle Cooke van het album Live at the Harlem Square Club uit 1963.
Jon Allen verdient een groter podium dan de zaaltjes waar hij momenteel speelt. Daarvoor heeft hij meer dan genoeg goede nummers, een geweldige stem en een band die muzikaal uitstekend uit de voeten kan. Toch heeft het optreden in de kleine zaal van de Muziekgieterij ook zo zijn voordelen. Je zit dicht op de muziek en de emoties komen ongefilterd binnen. Voor de lucky few aanwezigen is dat helemaal geen slechte deal. Kortom, een heerlijke avond met een artiest die al lang niets meer hoeft te bewijzen. Hij speelt zijn liedjes en zijn muziek doet het werk.