Interview Salmon On A Leash

‘De titel verwijst naar de wetenschappelijke benaming voor het laatste stadium van een zalmguppie, vlak voordat die volwassen wordt’, zegt Stijn van der Zalm (basgitaar/zang). Het eerste album Salmonidae is ook een verwijzing naar dit anadrome visje, en betekent zalmfamilie. ‘Dit album is voor ons een afscheid van de zalmreferenties, met uitzondering van mijn naam dan’, grinnikt hij. ‘Anders wordt het echt een gimmick, een zalm-tributeband. Terwijl we echt meer te vertellen hebben dan dat.’

Stijn lijkt zelf wel de volledige zalmpersonificatie te hebben aangenomen. Tegenover mij zit een man met - jawel - zalmroze haar, met naast hem zijn twee vinnen: drummer Liam Hekkert en gitarist/vocalist Daan Goedemans.

Klinkt als…

Als je hun muziek vergelijkt met andere bands, kom je al snel uit op Queens of the Stone Age of Foo Fighters. Liam: ‘Het rock ’n roll-leven, daar droomde ik als kind al van. Ik luisterde vroeger al veel naar rock met mijn vader. Naar Alice in Chains, Nirvana en Rage against the Machine.’ Daan: ‘Inspiratie blijft lastig, want als maker ben je wel geïnspireerd door iemand, zonder dat dat gelijk betekent dat je ook zo klinkt.’ Stijn: ‘Ik ben enorm geïnspireerd door IDLES, qua makerschap. Met name hun experimentele benadering van de instrumenten is opvallend. Zij zijn voor mij het summum in hoe ze omgaan met het produceren van muziek.’ Daan voegt toe: ‘Door Stijn ben ik juist veel meer naar funk gaan luisteren, ook dat inspireert mij. En proberen we een beetje in onze muziek te verwerken.’

Willen jullie ook iets nieuws toevoegen aan het rockgenre?, vragen we. Ze antwoorden eensgezind: ‘Nee, dat is niet ons doel. Het hoeft voor ons niet per se vernieuwend te zijn. We gaan de oefenruimte in en doen wat we leuk vinden. Wat daar vervolgens uitkomt is waar we het mee doen. Het gaat vooral om het ongedwongen met elkaar zijn, en het maken van wat we tof vinden.’

Een dikke middelvinger

Dat het 2000-rock moest worden, waren ze het allemaal wél over eens. Behalve Stijn, want die was eerst nog meer van de funk, wordt me lachend verteld. ‘Not Your Home’ is een typisch nummer dat dit genre samenvat: luid en recht voor z’n raap. Liam: ‘Dit is het eerste nummer dat we hebben geschreven, en heeft meerdere versies gekend. Daan: ‘Ik ben blij dat het op deze plaat staat en niet op de vorige. Want het is qua sound echt dikker dan voorheen. Liam: ‘Ja, dat kan hij ook wel hebben. Ik ben trots op hoe die nu klinkt.’ Ze knikken.

Hun sound is gegroeid, maar denk maar niet dat de liedjes nergens over gaan. Neem een citaat als: “Now I feel that I am changing, am I who I want to be? But the feeling just remains, it is still you I want to be”, komt direct binnen. Ze kijken elkaar instemmend aan: ‘Het gaat over relaties waarin je achter elkaar aanloopt, zonder dat je elkaar weet te vinden. En dat je aan het einde toch tegen jezelf durft te zeggen dat je diegene waarvan je dacht dat je die nodig had, niet nodig hebt om geluk te voelen. Liam: ‘Het einde voelt ook als een soort bevrijding. Een groot, open einde.’

Daan: ‘Maar eigenlijk willen we geen betekenis geven aan de nummers. Ik hoorde laatst Josh Homme van Queens of the Stone Age in een podcast zeggen dat hij het niet leuk vindt om zijn nummers uit te leggen, omdat hij juist de interpretatie aan iedereen wil overlaten. Het kan voor iemand anders weer iets heel anders betekenen, en dat wil je niet wegnemen.’ Hij lacht: ‘Ik vond dat wel poëtisch.’

Is er dan wel een gevoel dat de band mee wil geven aan de luisteraar? ‘Zeker’, roepen de mannen. Daan vervolgt: ‘Ik zou zeggen een grote, dikke middelvinger naar alle negatieve gevoelens en emoties. Dat je dingen mag loslaten en je ontwikkeling mag vieren. Dat ook een minder fijne gebeurtenis mooi kan zijn. Gelukkig kun je in de hardheid van onze songs ook écht loslaten door te stampen en te schreeuwen.’

Smoltificatie

Het interview is opvallend gezellig, en het drietal zit voortdurend op één lijn: één blik is vaak genoeg om vervolgens elkaars zinnen af te maken. Is dat ook zo op het podium? Stijn: ‘Met z'n drieën zijn we gewoon beste vrienden. Juist het plezier van spelen heeft ons ook echt samengebracht.’

Daan en Liam: ‘Wij tweeën kennen elkaar via jamavonden. Toen we uiteindelijk samen muziek zijn gaan maken klikte dat ook. Daarna hebben we Stijn erbij gevraagd.’ Met een schalkse glimlach: ‘Toen hij nog niet van rock hield’. ‘En nu zijn we gewoon een vriendenclub die muziek maakt.’

‘We durven ook wel meer te experimenten’, zegt Stijn. ‘Bij dit album hebben we echt aan de arrangementen gesleuteld. We zijn meer aan de slag gegaan met hoe we willen klinken, welk knopje welke kant op moet voor een bepaald geluid. Het volwassen worden zit bij hen niet alleen in de productie en het schrijven van de nummers. Het gaat ook om risico’s nemen, experimenteren, en plezier hebben. Iets wat de mannen goed lukt. ‘Stijn zingt tegenwoordig ook steeds vaker mee. Dat is heel leuk, omdat het een hele toffe dynamiek geeft. Hij heeft een hele andere stem dan ik’, vertelt Daan.

Rock the boat

We zijn inmiddels al even aan het kletsen, en het begint van het optreden kruipt dichterbij. Er lijken zich wat zenuwen voor onze ogen te ontwaren of is het gewoon gezonde spanning? ‘We hebben nu al zoveel adrenaline. Ik ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren. Welk beest we weten te creëren’, zegt Stijn. ‘Ehm, mijn moeder is er ook’, wordt er lachend geroepen.

Hoe voelt het voor jullie dat het uitverkocht is? ‘Vorige week hebben we nog voor 20 mensen gespeeld in België. En nu voor meer dan 100. Echt een volle boot. Het ging ook zo snel.’, zegt Stijn. ‘Het feit dat mensen kaarten kopen om ons te zien, dat is best bijzonder.’

De energie is er, en die sijpelt - of eigenlijk lekt – tijdens de releaseshow flink door naar het podium. Zodra de show begint staat het trio aan. Blikken worden uitgewisseld, ze roepen in elkaars microfoon en het publiek moet ook even checken of Stijn niet uit zijn broek is gescheurd.

Herhaaldelijk wordt iedereen opgeroepen om te dansen: ‘Roffa ik voel je niet’, roept Stijn door de microfoon. Het werkt, want bij de tracks ‘Interlude’ en ‘Clusterfuck’, staat de zaal vrolijk op en neer te springen. De trouwste fans brullen lekker mee, waardoor er een soort collectieve euforie ontstaat.

Ken je dat moment dat je iets grappigs roept naar een vriend die je niet hoort, waardoor jij blijft zitten met een nogal gênant gevoel. Oók dat gebeurt vanavond. En dat is precies hun charme. Alles wat de mannen vanavond tegen ons zeggen komt recht uit hun hart: van heel grappig tot heel serieus. Soms bouwt de energie langzaam op als een soort ka-me-ha-me-ha-vuurbal die vervolgens de zaal in wordt geschoten. Wie deze referentie niet begrijpt, moet even Dragon Ball Z opzoeken.

Bij de track ‘Social Pressure’ wordt er tot het genoegen van iedereen in de zaal een ladies-only-moshpit gevormd. We horen een meisje naderhand extatisch vertellen hoe leuk ze het vond, en dat ze normaal te bang is om mee te doen. Tegen het einde van de set krijgen we even ademruimte met een ballad over familie en hoe die altijd voor je klaarstaat: ‘To Let Go’, gezongen door Daan. Terwijl hij zingt, doen Stijn en Liam even een stap terug en laten ze hem duidelijk zijn moment pakken. Ook dat is vriendschap.

De releaseshow was een dik succes, en zoals het drietal ons al beloofde: het beest is los. En nu? Dat vragen we ons ook af. Nog even nagenieten van dit moment in ieder geval. Maar we zijn vooral erg benieuwd naar wat we van de mannen van Salmon (nu nog) on a Leash nog meer kunnen verwachten.