Humor, cynisme en hoop zijn de basisingrediënten van Pim van de Werken’s nieuwe album

In de aanloop naar het verschijnen van het album stuurde Van de Werken een aantal persberichten die gelezen kunnen worden als beschouwingen op de staat van de Nederlandse muzieksector en hoe je je daar als vijftigjarige muzikant toe moet verhouden. Normaal is zo‘n bericht een aanleiding om met de muzikant in kwestie af te spreken en dan door te praten over wat diegene in zijn persbericht vertelt. Van de Werken’s verhaal is echter zo hyperpersoonlijk en goed geschreven dat we het hieronder integraal overnemen. 

Stel je voor. Je werkt anderhalf jaar lang aan een album. Je geeft alles. Je zorgen over de wereld, je existentiële twijfel, je verlies, je verleden. Hoe je daarmee omgaat en tegelijkertijd probeert de boel een beetje luchtig te houden. Wonder boven wonder ontstaat er iets wat precies dat lijkt de doen. De muziek geeft je richting en houvast en hoop. En dan is de plaat opeens af.

Precies op je vijftigste verjaardag breng je het album uit waarvan je denkt dat het wat te zeggen heeft over de tijd waarin we leven; je band heet niet voor niks De Tijdgeest. Er moeten mensen bestaan die nog niet weten dat ze hier op zitten te wachten. Maar hoe bereik je die mensen? Je wil het overal uitschreeuwen: ‘luister naar mijn plaat!’, maar als je dat doet kijken mensen je aan met een blik waar zelfs de meest volhardende Jehovah’s getuige de moed van in de schoenen zinkt. En zo voel je weer die zelfde machteloosheid als toen je ‘Ik snap er verdomme geen reet van’ schreef.

Je maakte eerder muziek die miljoenen keren gestreamt werd, je produceerde ooit een plaat die vijf sterren kreeg in de Volkskrant, je speelde in elke popzaal in het land, je was tien jaar full-time met muziek bezig en twintig jaar part-time, je won zelfs ooit de Grote Prijs van Nederland met je band Silence is Sexy; ook al is dat ondertussen ook al weer twintig jaar geleden. Je nummer ‘Toen onze helden goden waren’ gaat erover. Je weet hoe de hazen lopen in de muziekindustrie. Dus je weet dat je daar nu helemaal niks meer aan hebt en dat je zelf moet gaan leuren voor aandacht. De twee singles die je al uitbracht werden al 150 keer gestreamd. Lang leve je trouwe luisteraars! Maar je wil meer en je weet dat het kan.

Voor aandacht ben je overgeleverd aan de media en aan algoritmes. Van de algoritmes weet je al dat het ze een rotzorg zal zijn of je je ziel en zaligheid uitstort in je ode aan een overleden vriend of ongeïnteresseerd wat noten uitpoept. Dus je hoop is gevestigd op wat recensies en wellicht een interview, misschien zelfs in een landelijke krant. En dat er dan wat mensen zijn die dat lezen en denken: dit is waar ik op zat te wachten, dit is een verrijking van mijn leven, hartelijk dank medium in kwestie!

Dus je gaat toch maar een persbericht schrijven. De vorige keer dat je dat deed had het geen enkel effect. Midden in de zomervakantie was natuurlijk geen handige timing, maar in oktober worden er juist heel veel platen uitgebracht dus is de timing ook niet handig en dan is het alweer bijna kerst en wordt er alleen maar teruggekeken dus dat is nog veel beroerder. Je vind het nu opeens ironisch dat je in het nummer ‘Blijven Duwen’ met Sisyphus betoogt dat doorgaan de enige optie is.

Waarschijnlijk worden de meeste persberichten tegenwoordig ook nog eens met AI geschreven. Dat zou voor jou voelen als hoogverraad aan je plaat. Je hebt er alles aan gedaan om er een zo menselijk en persoonlijk mogelijk geheel van te maken. De imperfecties omhelst, je gevoelens en gedachten zo persoonlijk mogelijk opgeschreven. Dus besluit je een bericht te schrijven waarin je een oproep doet aan de empathie van de lezer door de absolute jij-vorm te gebruiken. Als journalisten nou eens beter begrijpen in welke situatie je zit, misschien schrijven ze dan deze keer iets over jouw plaat in plaats van de nieuwe boxset van The Beatles’ Rubber Soul.

Het is tijd om eindelijk een keer te gaan luisteren naar wat elke muziekindustriepipo al jaren tegen je zegt: ‘zorg dat je een authentiek verhaal hebt’. Dat is immers key voor een succesvolle branding campaign. Dat laatste bedacht je er zelf bij. En dat maakt je probleem gelijk extreem helder. Je bent soms gewoon een cynische ouwe zak. Dus sta je voor een dilemma. Ga je dat gegeven voor jezelf houden of is dàt nou juist je authentieke verhaal? Je kiest voor het laatste. Wat maakt het ook uit, je hebt niks te verliezen. Het is precies zoals je zingt in ‘We zagen het water stijgen’. Je bent gewoon te laat en het heeft allemaal toch geen enkele zin. Dus als ze een verhaal willen kunnen ze een verhaal krijgen.

Maar vertel dan wel het hele verhaal. Je doel was om een zo hoopvol mogelijke plaat te maken. Vandaar die titel. En laten we wel wezen, je slikt die antidepressiva niet voor Jan met de korte achternaam. En de therapie waar je in ‘Ik was een sukkel’ over zingt deed je ook niet voor je lol. Je wil niet blijven hangen in je cynisme. Je doet je best om iets te maken wat mensen wat dichter bij elkaar kan brengen. En dat doe je op je eigen manier. Soms met humor en soms doet het een beetje pijn. Wees daar maar gewoon trots op. Je bent nu echt te oud om je eigenwaarde af te laten hangen van de hoeveelheid reacties op een persbericht.

Te zien: album-releasefeest Pim van de Werken en de Tijdgeest, met ook optredens van Vampire Boyfriend en Rinze, zondag 25 oktober 2026 @ dB’s, Utrecht