‘HUILEN IN DE TREIN’ van El Danko
Vrolijke tunes met een minder vrolijke boodschap
El Danko, de artiestennaam van de Roermondse Casper, is terug met nieuw werk. Na zijn ode aan Sophie Straat in ‘IK BEN VERLIEFD OP SOPHIE STRAAT’ brengt hij ons nu ‘HUILEN IN DE TREIN’. Een vrolijk klinkende poptrack, met teksten die daar behoorlijk haaks op staan. En dat werkt verrassend goed.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
El Danko heeft een nieuwe sound gevonden in indiepoprap, en met ‘HUILEN IN DE TREIN’ lijkt hij die steeds beter onder controle te krijgen. Die stijl hoorden we al duidelijk terug in zijn vorige single, maar hier voelt het geheel nog net wat sterker. Dromerige melodieën en popgitaartjes vormen de basis, terwijl de zang en rap het nummer een eigen karakter geven. Het resultaat is een catchy track die al snel blijft hangen. Vooral het refrein is er eentje dat je na een paar keer luisteren moeiteloos meezingt. Het heeft iets aanstekelijks, waardoor je bijna vergeet om op de tekst te letten. En juist daar zit de kracht van het nummer. Want achter die vrolijke sound schuilt een onderwerp dat een stuk minder luchtig is.
‘HUILEN IN DE TREIN’ gaat over het stigma rondom emoties bij mannen. Verdriet tonen lijkt nog steeds niet overal even vanzelfsprekend, terwijl boosheid vaak een stuk makkelijker wordt geaccepteerd. El Danko stelt daarmee een simpele, maar relevante vraag: waarom zou je je tranen verstoppen als je ook gewoon kunt huilen in de trein? Die boodschap wordt nergens overdreven zwaar aangezet. In plaats daarvan laat El Danko de muziek het werk doen. Je kunt lekker meedeinen op de melodie en het refrein uit volle borst meezingen, terwijl de tekst ondertussen iets aan de kaak stelt waar we best wat vaker bij stil mogen staan. Het contrast tussen de vrolijke productie en de inhoud maakt dat je het nummer niet alleen makkelijk onthoudt, maar er ook iets uit meeneemt.
Met ‘HUILEN IN DE TREIN’ bouwt El Danko verder aan zijn eigen geluid. De combinatie van indiepop, rap en maatschappelijk commentaar begint steeds meer een herkenbare stijl te worden. En als een nummer je zowel aan het meezingen als aan het nadenken krijgt, zit je wat ons betreft goed.