Het turbulente verhaal achter een uniek talent

Eindeloze speurtochten

“Het begon met de muziek, dat moesten we goed vastleggen,” zegt Arno. Ze waren vooral nieuwsgierig naar Rudy's rol in het Groninger Springtij – de bloeiperiode van de Groningse popmuziek eind jaren 70 en begin jaren 80 – maar naarmate de interviews vorderden, ontstond er een nog rijker beeld. “Toen zagen we een hele mooie gelaagdheid. Je had die muzikale geschiedenis én die geschiedenis van Nederlands-Indië.”

Om dat allemaal op het scherm samen te brengen, gingen ze op eindeloze speurtochten door verschillende fysieke en online archieven, waarbij ze beeldmateriaal en opnames uit de Groninger Archieven en een uitgebreide collectie oude documenten die Rudy's vader had achtergelaten doorzochten. Verder zegt Arno “wij bellen en mailen natuurlijk ook allerlei mensen uit de muziekwereld van ‘heb je nog wat?’ Dan ben je daar uiteindelijk jaren mee bezig. Het is echt hard werken.” Stop-motion animaties gemaakt door Arno en zijn zus met behulp van papierknipsels werden ook gebruikt om de gaten op te vullen.

“Wij zijn ook een soort do-it-yourself project”, zegt Teade. Het duo filmde, regisseerde en monteerde de documentaire zelf, waarbij ze de uiteindelijke zes afleveringen met nauwelijks budget in elkaar zetten. Ze verdeelden hun werkweken in tweeën: de ene helft om aan hun film te werken, de andere helft om als freelancer te werken om brood op de plank te hebben. “Natuurlijk is het hartstikke mooi als je dit kan maken en er gewoon je huur en boodschappen van kan betalen. Maar op een gegeven moment blijkt dat dat niet kan en spreek je samen af: we gaan het toch doen.”

Open gesprekken

“Met zo’n camera erbij is best intimiderend. Een onnatuurlijke situatie. Er zijn mensen die één zijn met de camera. Dat heb ik dus niet. Ik ben geen Madonna. Of Beyoncé,” zegt Rudy. Maar Peters vertrouwde aanwezigheid stelde hem meer op zijn gemak. Het was de bedoeling dat hun interviews heel vloeiend zouden verlopen, waarbij ze inzoomden wanneer dat nodig was, maar de dynamiek behouden werd van twee goede vrienden die tegen elkaar praten. “We hadden in het begin echt hele open gesprekken. Dan vergeet je de camera’s bijna wel,” zegt Peter.

Dat vertrouwen maakte het voor Rudy mogelijk om open te zijn over de littekens die zijn familie als immigranten met zich meedroeg, die zeker diep zullen resoneren binnen de bredere Indo-gemeenschap. Zijn afkomst heeft hem op talloze manieren gevormd, van het vormen van het duo INDO (In Nederland Door Omstandigheden) met René van Barneveld van Urban Dance Squad, tot het verweven van sporen ervan in zijn muziek. Toch wil Rudy niet als vertegenwoordiger worden gezien: “ik wil geen boegbeeld zijn van een groep. Het is mijn persoonlijke verhaal. Ik ben er als mens. Niet per se als Indo.”

Wel hoopt hij dat de kijkers van de film meenemen wat hen aanspreekt: “Haal eruit wat je eruit wil halen. Als mensen daar materiaal uit kunnen putten wat hen helpt, dan graag zelfs.” Rudy zelf droomt ervan de film ooit terug te brengen naar Indonesië, een terugkeer naar het land waar zijn verhaal begon. Voorlopig staat hem een uitverkochte vertoning op 4 oktober op de Groninger Filmdagen in Camera te wachten, gevolgd door een live optreden dat net zo authentiek belooft te worden als deze ‘boy from the dessa’ zelf.

Een tweede vertoning is aangekondigd voor 5 oktober om 10:00 uur.