"Het is geen leven om muzikant te zijn, maar toch doen we het"
Dit weekend staat podium BLIK in het teken van Dan Hairs nieuwe album. De Nijmegenaar heeft zich opnieuw uitgevonden met twaalf liedjes die hun roots vinden in de singer-songwriter muziek. Als support-act staat Florelei op het podium. Haar muziek is doordrenkt van fascinatie voor thema’s als leven, dood, tijd, natuur en existentiële vragen. Beiden verzorgen prachtige optredens.
De avond begint met het optreden van Florelei: een singer-songwriter die melancholische dark folk combineert met dromerige sferen. Ze creëert dit met de warme klanken van haar stem en gitaar. Terwijl ze speelt, staat en zit het publiek om haar heen. Tussen de nummers door is er veel applaus en gejuich. Florelei eindigt met haar persoonlijke favoriete nummer ‘The guilt that consumed me’ dat geschreven is in een tijd waarin ze zich heel schuldig voelde over alles. Schuldig om wat we de wereld en de natuur aandoen, schuldig om ruimte in te nemen. Inmiddels heeft ze besloten om zich niet meer zo te voelen en durft ze weer ruimte in te nemen. Op een podium te staan, zelfs. En dat doet ze fantastisch, want ze klinkt geweldig en eindigt haar optreden met een welverdiend, daverend applaus.
Een kwartiertje later begint het optreden van Dan Hair. De Nijmeegse singer-swongwriter bracht in 2017 zijn debuutalbum uit, stond op het Valkhof Festival, deed mee aan de Popronde in 2018, en is onder meer betrokken bij de Nijmeegse indieband The Hubschrauber. Vanavond presenteert hij zijn nieuwe soloplaat Slow Miracle, Steady Sunshine, samen met Luuk Linders en R.J.H. Smeets op het podium. Ze openen met het nummer ‘Slow Miracle’. De drummer begint, waarop gitaar en zang volgen.
Van Haren vertelt dat ze er zin in hebben, maar dat ze het ook wel een beetje spannend vinden. “We zijn maar met drie, maar er zit best wel veel in de muziek”. Zorgen hoeven ze zich niet te maken, want ze doen het geweldig en het publiek lijkt volop te genieten. Bij het volgende nummer ‘Happily Ever Afterthought’, heeft Linders een handpan. Het is een magisch, maar onheilspellend nummer. Ze spelen niet alleen nieuwe nummers, ook een paar ‘oudjes’, zoals ‘Joni Mitchell’ en ‘Goddamn’ komen voorbij. Het publiek is bekend met Dan Hair en zingt deze dan ook luidkeels mee.
Dan verlaten Linders en Smeets het podium en speelt Van Haren een nummer solo. Wanneer hij achter zijn keyboard gaat zitten, realiseert hij zich dat hij zijn gitaar is vergeten. “Ja, het is een hoop gewissel hoor, jongens. Het is geen leven om muzikant te zijn, maar toch doen we het.” Het is niet het enige nummer waarbij er instrumenten gewisseld worden; bij zo’n beetje elk nummer wisselen er gitaren en ze spelen vaak meerdere instrumenten tegelijk. Zo heeft Smeets een basgitaar om zijn nek, terwijl hij akoestische gitaar speelt. Lijkt misschien chaotisch, maar ze hebben alles onder controle en spelen elk nummer prachtig.
Dan is alweer het laatste nummer aangebroken. Linders en Smeets gaan van het podium af en als verrassing komen drie andere muzikanten het podium op. Van Haren zit in een zangclubje met deze drie en samen hebben ze dit nummer voorbereid. Ze staan in een halve cirkel op het podium en zingen het nummer acapella. Ze eindigen met een hoop gejoel en gejuich vanuit het publiek.
