Elke mogelijkheid om -nu het weer kan- een voorstelling of concert te bezoeken is iets wat we als cultuurliefhebbers graag aanpakken. En dat kan ervoor zorgen dat je op plekken komt waar je nooit eerder bent geweest. Redacteur Luka Schuurman, die gaat over deze rubriek, gaf de tip voor de performance What the boys taught me, een interdisciplinair stuk muziektheater gebaseerd op de gelijknamige Taiwanese roman van Kang-Yung Tsai, naar eigen ervaringen bewerkt door Yung-Tuan Ku. Luka regelde hiervoor zelf echter het licht, dus schrijven kon niet. Daarom ging ik, vrij spontaan, zelf.
Yung-Tuan Ku is percussionist en theatermaker, afkomstig uit Taiwan en vast onderdeel van het MAPA team. Voor deze voorstelling haalde zij inspiratie uit de Taiwanese roman What The Boys Taught Me van Kang-Yung Tsai. In de roman schreef hij over 51 jongens die hij ontmoette en aanbad. Ku nam de titel over en reflecteert in dit stuk in zes verschillende ‘hoofdstukken’ op haar eigen situaties en ervaringen met de jongens in haar leven. Ze onderzoekt het traditionele rollenpatroon van de maatschappelijke verwachtingen van man en vrouw en draait deze om.
Vervolgens zien we een scène waarin Wu leert zwemmen, uitgebeeld door het ronddraaien van een tafel. Ku houdt ondertussen een monoloog over hoe haar is leren zwemmen door een man, en hoe ze uiteindelijk verdronk. In een ‘onder water’ projectie blaast Wu zijn adem, en tenslotte zijn bloed, uit.
Het stuk eindigt met een ‘veiling’ van mannen, vergelijkbaar met de vleeskeuring die eenieder op apps als Tinder voltrekt. Er komen vooral stereotypes voorbij die allen 'naar links worden geswipet'.
De manier waarop de traditionele dominantie van man op vrouw geleidelijk wordt omgedraaid is heel subtiel vormgegeven. De combinatie van het geluid van de percussies en het bewegingstheater maakt het gevoel zodanig tastbaar dat het duideijk genoeg is om het te begrijpen en 'aangenaam' confronterend op een publiek overkomt, dat overigens gedurende het stuk accuraat reageert: bijna niet, want het zit geïntrigeerd te kijken.
Als je je zelf in dergelijke situaties van onderdrukking hebt bevonden en naar dit stuk zou kijken, voel je de empathie - de maker begrijpt hoe dit gevoel is, en brengt het over op een respectvolle manier, waarmee rekening wordt gehouden met traumatische pijn. Het geheel is een esthetische voorstelling met humoristische, herkenbare en gevoelige punten.