Harold K presenteert nieuwe EP ‘Det verdwale ouch ein antwoord is’ in Geleen
De liedjes over verlies, verlangen en verdriet kruipen onder de huid

Op zaterdag 31 oktober presenteerde Harold K in Theater Karroessel zijn EP 'Det verdwale ouch ein antwoord is 1'. In een zware periode in zijn leven trok de Susterse singer-songwriter zich terug in een tiny house in de Zeeuwse polder. Daar schreef hij tien liedjes. De eerste vijf staan op de nieuwe EP. Deel twee komt in het voorjaar van 2028 uit.
Het was nog spannend of de EP die zaterdag kon worden uitgereikt. Enkele dagen voor de presentatie bleek er bij het persen iets mis te zijn gegaan. Gelukkig kon de fout snel hersteld worden en was de nieuwe oplage nét op tijd klaar. De vijf liedjes gaan over verlies, spijt, verlangen en de moeizame zoektocht naar troost en berusting. Ze zijn geworteld in de Limburgse streektaal, maar de emotionele zeggingskracht ervan reikt veel verder dan de provinciegrenzen. Harold K schrijft zonder grote woorden. Het zijn juist de kleine, intieme details die zijn teksten zo veelzeggend maken.
Verlies, verlangen, verdriet, verdwalen
De EP Det verdwale ouch ein antwoord is 1, geproduceerd door Diederik van den Brandt en uitgebracht via Inbetweens Records, bevat vijf liedjes. Openingsnummer ‘Heinkenszandsewaeg’ speelt zich af in het Zeeuwse landschap. Het is een bijna surrealistische zoektocht naar… ja, naar wat eigenlijk? Misschien wel naar niks. Misschien is dwalen juist het doel. In dit midtempo en ogenschijnlijk vrolijke nummer lopen waarnemingen en droombeelden door elkaar. De slotzin, die tevens de titel is van de EP, klinkt ineens heel logisch: verdwalen kan ook een antwoord zijn. Het tweede nummer ‘War on Drugs’ schreef Harold K, terwijl hij luisterde naar het album I Don’t Live Here Anymore van de Amerikaanse indierockband The War on Drugs. Verlies en rauw verdriet klinken door in iedere noot. Tegelijkertijd is het troostrijk: de wereld draait door, ook wanneer je eigen wereld stil lijkt te staan.
In ‘Witte Wien & Sigarette’ is verlies voelbaar in de vorm van eenzaamheid en machteloosheid. De americana- en folkinvloeden geven het midtempo nummer een ontspannen, bijna terloopse sfeer, die sterk contrasteert met de inhoud. Dezelfde verlatenheid is te horen in het vierde nummer op de EP: ‘Sjöld & Sjaamte, 't leet zich neet bedekke, es 't pienlijk is’. Hierin verschuift het perspectief naar twee mensen die elkaar eigenlijk al kwijt zijn, maar het onvermijdelijke afscheid willen uitstellen. Het is een hertaling van het nummer ‘Ich würde dir helfen, eine Leiche zu verscharren, wenn's nicht meine ist’ van de Duitse singer-songwriter Niels Frevert uit 2011.
Wie het tot nu toe droog heeft kunnen houden, ontkomt er bij de laatste track niet aan om een traantje weg te pinken. Het hartverscheurende ‘Mama’, al even breekbaar gezongen, raakt tot op het bot. Harold K richt zich rechtstreeks tot zijn moeder, die in februari 2025 overleed. Loslaten, vergeven, een hand vasthouden tot het einde: de woorden zijn pijnlijk herkenbaar voor eenieder die een groot verlies heeft meegemaakt. Juist de kwetsbaarheid maakt het indringende lied tot een liefdevol afscheid en eerbetoon.

Nieuw en oud werk tijdens EP-presentatie
Het knusse Theater Karroessel in Geleen leent zich bij uitstek voor de EP-presentatie. Naast de nummers van de nieuwe plaat brengt Harold K ook ouder werk en geeft hij een voorproefje van de tweede EP die begin 2028 uitkomt. Dat doet hij samen met een groot aantal bevriende muzikanten, in wisselende bezetting: Linda Koolen (zang), Linda Zijlmans (zang), Thimo Gijezen (bas), Erwin Gielen (cajon), Alex Akela (accordeon), Ivo Rosbeek (toetsen), Ruud Gijsen (pedal steel) en Dan Vanhoudt (gitaar en zang).
De avond wordt afgetrapt door dichter Paul Sterk, die eigen werk voordraagt, soms omlijst met muziek. Een van zijn gedichten heet ‘Narrenschip’ – hij noemt het zelf een moordballade – en gaat over een dansmarieke. Feitelijk gaat het over femicide. Zelden is zo’n heftig onderwerp zo prachtig voorgedragen en bezongen vanuit het perverse perspectief van de dader, waardoor het extra pijnlijk binnenkomt. Daarna is het de beurt aan LAHAYE, artiestennaam van Hanna Lahaije. Met haar heldere stem, warme gitaarklanken en gevoelige indiepop levert ze een innemend voorprogramma. Ze schrijft haar naam in hoofdletters, omdat ze vaak letterlijk en figuurlijk over het hoofd wordt gezien. De bindpraatjes zijn zowel bij Sterk als bij LAHAYE aan de lange kant – je hoeft niet álles uit te leggen – maar dat doet niets af aan de kracht van hun optredens. Integendeel, ze versterken juist het saamhorigheidsgevoel.
Want dat is precies wat deze avond zo bijzonder maakt: het gevoel van liefde, verbondenheid en verdraagzaamheid, zowel op het podium als in de zaal. Harold K en de andere artiesten geven elkaar de ruimte, luisteren naar elkaar en hebben zichtbaar samen plezier. De onderlinge harmonie en grote gunfactor stralen af op het publiek. Alles ademt de sfeer van een familiefeest of een reünie, waarop je blij bent om een uit het oog verloren achternicht of die muizige klasgenoot van weleer weer te treffen. We ervaren die huiselijke sfeer zelf ook: aan een van de bartafels schuiven we aan bij een groepje onbekenden en binnen een minuut voelt het alsof we elkaar al jaren kennen.
Naast de nieuwe liedjes van zijn EP horen we ook gouwe ouwe, zoals het prachtige ‘Heppeneert’ (2014), het tranentrekkende ‘Rimpelingen’ (2021) en de swingende ode aan mijnwerkersvrouwen ‘Mama Courage’ (2017). Van de vijf liedjes die op de vervolg-EP komen, speelt hij ‘Vanitas’, een liefdesverklaring aan zijn muzikale zussen en broers, en ‘Edith en Joep’, over wijlen ome Joep die een drogisterij bestierde in Susteren en vol overgave liederen van Edith Piaf playbackte: “Zolang we over mensen blijven praten, zijn ze nog een beetje bij ons.”
Tijdens de presentatie brengt Harold K een vertolking van ‘Wo Mien Mooder’, een toepasselijk lied van Herman Veugelers (1937-2000). Het is een voorproefje van een groter eerbetoon aan deze Limburgse protestzanger en dichter, wiens maatschappelijk betrokken en kritische liedjes opnieuw onder de aandacht worden gebracht door de Troubadours van de Toekomst. Harold K maakt deel uit van dit collectief, evenals Linda Koolen en Ivo Rosbeek. Op 14 november staan de troubadours in het Podiumkerkje in Grevenbicht (uitverkocht) en op 20 januari 2027 in Theater Heerlen. De avond wordt afgesloten met een spontane toegift: de vrolijke vasteloaves-klassieker ‘Lekker Zunke’. Het is een optimistische afsluiter van een avond vol emotie en verbinding, waarop één ding duidelijk is: liefde overwint. Altijd.
Lees ook: https://3voor12lokaal.vpro.nl/artikelen/de-liefde-van-harold-k-voor-het-kleine-leven
