De zomer is weer voorbij. Toch voelt het eigenlijk als lente, want de muziekscene komt weer tot bloei met 15 nieuwe releases, waaronder LP's en EP's. Hoeveel nummers dat wel niet zijn om eens voor te gaan zitten?! Duidelijk dat de afgeknepen toevoer van nieuwe nummers ontstopt is geraakt. De inspiratie bloeit, de productie groeit en de muziek vloeit weer door onze aderen.
Fenster
Op stenen van vroeger
Na de poëtische, scherpzinnige teksten die persoonlijke en existentiële thema’s belichten van Anne Vera, is het verfrissend hoe rechttoe rechtaan Fenster's nieuwe nummer is. Zijn nieuwe single, 'Op stenen van vroeger', is alweer de derde van dit jaar en als je het opzet, zul je bij het tweede refrein al meezingen.
Voor gecompliceerde poëtische vondsten hoef je niet bij Fenster te zijn. “Breek door de muur heen, die je bouwt, ga d’r tegenin.” De metafoor van het bouwen en breken wordt een nummer lang uitgewerkt. Dat houdt het overzichtelijk en daardoor komt het gevoel makkelijker binnen. Ook lekker is de uitspraak van Fenster die net dat fijne beetje Harrie Jekkers in zich herbergt.
Als het nu plat en simpel klink, dan doen we Fenster heel veel te kort, want dit ligt echt wel een niveautje hoger dan de zoveelste volkszanger. Stel je de ruimte voor die er ligt tussen Nielson en Nick & Simon, met tekstueel prima snufjes Stef Bos. Klinkt die mix je aanlokkelijk in de oren? Dan is dit nummer echt helemaal voor jou.
Luister 'Op stenen van vroeger' hier.
Locks Vegas x God Full Effect
Suga Free
Locks Vegas, met hulp van God's Full Effect, brengt 'Suga Free'. De teksten zijn voor onze ongetrainde oren niet altijd even goed te verstaan, maar wat we wel weten is dat het erg korte nummer (1.48) strak is geproduceerd.
De manier van zingen en de beats klinken als grime, maar de terugkerende tune die het nummer domineert doet dan weer denken aan een gitaarloopje van de Red Hot Chili Peppers ten tijde van van 'Californication'. Ook klinkt er wat Caribisch door, waar ook zeker wortels liggen van Locks Vegas. Het geheel ligt zo beschouwd ergens tussen ragga en grime, want de beats zijn dus niet ijskoud.
De manier waarop Locks Vegas zijn rhymes laat vallen tussen deze beats, verraadt heel veel talent: het is doorvoeld en raak. Hij probeert niet iemand anders te zijn dan zichzelf. We blijven hem in de gaten houden.
Luister 'Suga Free' hier.
Fine China Superbone
Hunk
Even waren we in verwarring: Hunk? Dat is toch een band uit Haarlem die verdienstelijk optrad op Pop Up Rijswijk? Maar nee, 'Hunk' is de titel van het nieuwe, tweede, album van Fine China Superbone, de Haagse math- en noiserock-combinatie. Wij vinden mathrock fascinerend omdat het je, als goede jazz, dwingt goed te luisteren om het te begrijpen. terwijl je ook vaak gewoon hard uit je pan kunt gaan door enkel op de energie los te gaan.
'Hunk', een heerlijke plaat met tien nummers, is voor de liefhebber van het genre een geniale trip. Voor de moeders die nooit over hun Wet Wet Wet-crush heenkwamen, is het ongestructureerde teringherrie.
Vergeleken met het eerste album, 'Plaguey' uit 2019, klinkt de zang van zanger Wiebe getergder en langzamer. Wanhopig bijna. Want zeker niet elk nummer, hoe hard gedrumd dan ook, is een moshpit favoriet. Neem 'Phoni Joni Superboni'. Als het ritme net logisch klinkt, zingen de snaren eromheen als een zwerm bijen. Dan weer valt het ritme welhaast weg, spelen de gitaren welhaast lyrish, alleen om ruw verstoord te worden door kakafonisch koper. Ook bij 'Hairy Head' ("a little murder") is de spanning om te snijden. De zanger lijkt enkel gesteund door de drum, terwijl de andere instrumenten als een roedel wolven telkens een sprong en hap naar voren doen. Een constante uitdaging en terugtrekking.
Nee, als je van A naar B genomen wilt worden door liedjes, of als je niet graag verloren raakt in een draaikolk van noise met angstaanjagende zang ('Superhenk'), dan is dit helemaal niets voor jou. Voor ieder met een gevoel voor avontuur, uitdaging, zucht naar spanning: luister deze plaat en je wordt niet teleurgesteld.
Luister 'Hunk' hier.
STRIK
Nooit Zonder Jou
Sja, deze is moeilijk. Vorige maand spraken we nog over Strik als dat hij stappen zet. En tekstueel is 'Nooit zonder jou' raak. Je ouders. hoe ze in je zitten, wat je ook doet. "ik was er nooit zonder jou". Dat je met die opmerking richting je ouders twee kanten op kunt, is precies de bedoeling van Strik. Jullie hebben mij op de wereld gezet, dus ik was er nooit zonder jou. Dat is feitenlijk en waar. Maar daar bovenop? Hebben pappa en mamma je verder gebracht of tegengehouden? Strik zou Strik niet zijn als hij daar geen antwoord op heeft. En ja, dat antwoord ligt in jou, waar jou begint: "ik dank je voor het leven en voor wat ik nu loslaat". Het is een existentieel pareltje.
Maar als rapper, als hip hop nummer? Het lijkt alsof Strik dan toch bang is om zijn ouders pijn te doen. Dit nummer kan met meer urgentie worden gezongen. De ironie is dat het in het nummer gebakken zit maar niet echt wordt geleverd. En daarom juist mis je het. Die urgentie zou hier passend zijn. Niet als een afrekening, maar als het gevecht met die dubbelheid die ieder mens op momenten wel eens voelt ten opzichte van ouders. Een soms gekmakend conflict diep in je borst. Juist daarom is “één start, één lied, één hart, één lied” zo vreselijk sterk als tekst.
Wellicht moet Strik, personal coach immers, als rapper niet coachen maar schreeuwen om een goede coach. Onverantwoord rauw. "Met de pijn, met de angst".
Luister ‘Nooit Zonder Jou’ hier.
IMBOS
Voorbij de Schaamte
IMBOS is van de generatie die opgroeide met Spinvis. Op rustige wijze, ingetogen, met lieve deuntjes, zingt hij een maatschapijkritiek waar Hang Youth zich niet voor zou schamen. Waarbij gezegd moet worden dat IMBOS een rijkere orkestratie heeft en meer zingt. Want ja, er is al een Spinvis die Spinvis doet. Het nemmer is niet lang, met 3.10, maar IMBOS weet ons wel duidelijk te maken dat we schaamte moeten kennen voor te veel vliegen, eten ("uit de Grote Oceaan"). En laten we eerlijk zijn, daar heeft ie gelijk in. Anders gaan we naar de maan, en daar kunnen we niet leven. Helder en waar.
Luister 'Voorbij de Schaamte' hier.
Yorick
Weekend Alert
"Je moet niet vragen waar ik vandaan kom", zingt Yorick. Nu, dan verklappen wij dat toch gewoon? Uit het Westland. Nee, je kunt de Haagse Nieuwe van 3voor12 Den Haag niet betichten van het aanhouden van een flauwe nauwe stadsgrens-blik. Terug naar Yorick.
We zeggen het gelijk: 'Weekend Alert', of "wie kent al urt", zoals Yorick zingt, is gewoon een goed nummer voor in de club, of voor die Westlandse feesten in die grote schuren. Of als je een playlist hebt waarmee je het weekend aanvangt, terwijl je voor je kast de juiste kleren uitzoekt, dan hoort deze er gewoon op.
De vibe en de wijze waarop Yorick zingt, doen denken aan die banger van Brainpower: 'Dansplaat'; lekker rollende beats, waar we overheen wat smaakjes proeven van het jaren tachtig nummer 'Good Life' van Inner City. Dit komt de dansbaarheid van dit nummer alleen ten goede. Ook schoolfeest DJ's doen er goed aan deze aan hun repetoire toe te voegen.
Ook de teksten van Yorick kunnen ons bekoren. Onze favoriet? "We doen hier aan dealen, maar dit is geen beurs". Ook de referenties aan elkaar zien als het licht weer aangaat, zijn heel herkenbaar. Een aanradertje uit het Westland dus, die wij ons als 3voor12 Den Haag graag toe eigenen.
Luister 'Weekend Alert' hier.
Mister Pretty
Days With Us
Mister Pretty is zo'n band die diep in de Amerikaanse rock duikt voor haar inspiratie. Denk aan bands als Stöner en Them Crooked Vultures. Waar het verschil in ligt, is dat ze het dan toch allemaal net wat minder vuig spelen, zoals The Beatles ook begonnen als een minder vuige variant van Chuck Berry. Zelfde intensiteit, minder rauw.
Mister Pretty mag je misschien nieuw in de oren klinken, ze deelden in 2017 al hun titelalbum 'Mister Pretty'. Toen al lag er dezelfde basis, was er iets meer vuigheid, maar was de saus er overheen wellicht iets meer Suede.
Op 'Days like us' staan in totaal vijf nummers. Vier daarvan zijn ronduit goed te noemen. Het nummer 'Confused' is net even wat minder, maar zeker niet slecht. Het heeft muzikaal en qua zang naar onze smaak net wat te lange uithalen die net iets te weinig zeggen.
Nu we het over zeggen hebben: we hebben deze plaat nu een paar keer gespeeld op de redactie voordat we een oordeel vormden. Maar eerlijk gezegd is ons weinig tekst bijgebleven; realiseren we ons nu. Dat zegt zeker niet dat de teksten slecht zijn, maar wel dat de teksten soms wat wegvallen in de muziek. Dat is geen klacht en zelfs een compliment. Wat natuurlijk wel beklijfde: "Days with us, to The Hague with us", uit 'Days with Us'. Den Haag, in welke taal dan ook gezongen, pikken we er gelijk uit.
Waarom Mister Pretty pas na zeven jaar terug is, zullen we nog eens vragen. Maar dat de band terug is, is fijn. Want de nieuwe EP brengt prima rock, met herkenbare americana vibes, die we zeker ook graag op een podium meemaken.
Luister ‘Days With Us’ hier.
Lena Liza
Lunar
Als je electro zegt, haken sommige mensen onterecht gelijk af. Te vaak denken mensen aan een soort biepjes, alsof iemand een bandje afspeelt met daarop een game voor de Commodore 64. Veel esoterische piepjes die klinken als computertaal. Als iemand het ongelijk van die gedachtegang goed bewijst, is dat Lena Liza wel met haar EP 'Lunar'.
De muziek van Lena Liza ligt dichterbij The Shapeshifters dan bij dat van Kraftwerk. In de eerste vier nummers legt de zangeres een jazzy signatuur neer. Als je met je lief zit, op die kamer met de kaarsen aan, zet je deze plaat op. Dat denk je tenminste na die eerste vier nummers – maar dat is buiten Lena Liza gerekend...
Het vijfde nummer, 'Sad alien arcade', kent geen zang. De beats zijn daarentegen des te harder, met daar doorheen inderdaad het geluid van PacMan... Toch die jaren tachtig games. Wat volgt zijn stuk voor stuk nummers die elke DJ in de knip moet hebben.
Dit is gewoon goede electro uit de Hofstad, van het vermaarde label 'Antilounge'. Oordeel zelf:
Luister 'Lunar' hier.
Pineapple Kid
Superhero
Onze ananas is terug! Pinneaple Kid deelt in een klein liedje zijn innerlijke roersels weer met ons. Klein, niet omdat het 2.08 minuten duurt, maar omdat het nummer voor de helft akoestisch is. Er is amper een instrument te horen. Wij houden het ook kort, juist om het nummer niet tekort te doen.
Zonder effect bejag komt Pinneaple Kid binnen met als moker als hij zingt: "I wish I was my own superhero, but I am not." Het is klein, het is knap, het is geen seconde te kort. Het liefst wil je daarna niets anders horen, maar even zitten, denken en voelen....
Luister 'Superhero' hier.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen