Niet veel later stapt ISE het podium op. Met haar achttien jaar brengt ze niet alleen haar gitaar mee, maar ook een vleugje Vlaanderen – bijna de helft van het publiek spreekt Nederlands met dat heerlijke zachte accent. Toch vervaagt die voertaal zodra ISE begint. Moederziel alleen op het podium (oké, met af en toe een overenthousiaste stagehand), weet ze meteen de zaal stil te krijgen. En het geheim? Die stem. Een stem die ergens tussen een strelend slaapliedje en een snijdende gil balanceert, met een eigenheid die de zaal meermaals in collectieve “oh’s” en “ah’s” doet hullen. Of het nu haar jeugdige enthousiasme is, haar ontwapenende glimlach, of de heerlijke anekdotes tussen de liedjes door, het publiek hangt aan haar lippen.
Waar we in Nederland met de Popronde het talentencircuit afstruinen, doen ze het bij onze Zuiderburen net dat tikkeltje serieuzer: De Nieuwe Lichting, Sound Track én Humo’s Rock Rally. En ISE scheurde als een komeet door die eerste twee heen, met als resultaat een bliksemstart van haar carrière waar je u tegen zegt. In geen tijd stond ze op Pukkelpop en Rock Werchter, podia waar anderen jarenlang naartoe moeten werken. “Een zegen,” noemt ze het zelf, en dat straalt ze vanavond ook uit: “Begin dit jaar veranderde alles. Nu mag ik elke dag doen wat ik het allerliefste doe!” Dat succes? Daar zit de steun van Studio Brussel zeker voor iets tussen. Toch blijft ISE realistisch: “Veel mensen denken dat StuBru alles voor me regelt, maar dat is niet zo. Als ik niet hard blijf werken, verdwijn ik uit beeld.” Hulde voor ISE: het levende bewijs dat hard werken en bakken talent een geslaagd recept zijn.
