GEMMA ziet weer kleur: “Ik ben blij dat die versie van mezelf is blijven doorgaan”
Singer-songwriter GEMMA over depressie, geloof, Londen, haar nieuwe single 'Thank You (For Never Giving Up On Us)' en de EP 'Color Again'
We ontmoeten haar in haar oude slaapkamer in Amstenrade. De gordijnen zijn inmiddels open, maar deze kamer kent ook andere dagen. Dagen waarop Gemma Severens, artiestennaam GEMMA, hier in bed lag en nauwelijks nog overeind kwam. Juist daarom wilde ze het interview hier doen, in haar slaapkamer in het ouderlijk huis in Amstenrade. Niet omdat het gemakkelijk is om terug te keren naar die plek, maar omdat het precies laat zien waar haar nieuwe muziek vandaan komt.
“Toen ik dacht aan een bijzondere locatie voor dit interview, kwam ik hierop uit”, vertelt ze. “Ik dacht: hoe mooi is het als ik dit nu hier kan doen. Dat ik blij ben dat die versie van mezelf het heeft volgehouden en dat ik nu mijn muziek kan delen. Hopelijk kan ik mensen die zich ook zo voelen een hart onder de riem steken.” Dat het verhaal nog dicht onder de huid zit, blijkt tijdens het gesprek meerdere keren: GEMMA valt soms stil, zoekt naar woorden en wordt zichtbaar geraakt wanneer ze teruggaat naar die periode.
GEMMA is 26, komt uit een groot Limburgs gezin en noemt zichzelf een echt familiemens. Ze rondde het VWO af, dacht lang aan het conservatorium in Haarlem, maar koos uiteindelijk voor songwriting. Niet via de meest logische route. Ze volgde een niet-erkende opleiding in Limburg, waar ze naar eigen zeggen veel leerde, maar ook terechtkwam in een ongezonde en onveilige werksfeer.
“Qua songwriting heb ik daar ontzettend veel geleerd, vooral omdat ik zoveel uren maakte”, zegt ze. “Vroeger dacht ik: je kunt liedjes schrijven of je kunt het niet. Inmiddels weet ik dat het een skill is die je ontwikkelt. Maar persoonlijk voor mij was het geen goede omgeving. Ik heb daar ook geleerd om mijn intuïtie te vertrouwen.”
“What if it will always be a part of me”
Na haar vertrek bij die opleiding viel GEMMA in een gat. Ze was 22 toen de depressie echt toesloeg. “Ik kwam terug van een reis naar Oxford, waar mijn broer studeerde, en toen stortte ik in. Ik zou met een band beginnen, had contact met een producer, maar opeens viel alles weg. Toen had ik ineens niks meer.” Die periode werd later de basis voor haar debuutsingle 'Part Of Me', een nummer dat niet probeert om depressie mooier te maken dan ze is. De zin “What if it will always be a part of me” vat de kern samen: de angst dat donkerte geen fase is, maar identiteit wordt.
“Toen ik Part Of Me schreef, zat ik daar middenin”, zegt GEMMA. “Ik wist eigenlijk al vrij snel: dit moet mijn eerste single worden. Als artiest vind ik het belangrijk om echte verhalen te vertellen. Er zijn zoveel dingen die maakbaar lijken, maar soms is het leven gewoon niet maakbaar. Soms is het zwaar.” In het nummer zingt ze over een bed dat haar zou missen als ze eruit zou komen, over familie die zich zorgen maakt, over vroeger “het licht” zijn bij zondagse bijeenkomsten en nu langzaam dimmen. De tekst balanceert tussen zwarte humor en pure wanhoop.
“Toen ik het nummer in januari 2025 uitbracht, ging het pas ongeveer een maand weer goed met me. Het voelde symbolisch. In het lied zing ik dat het misschien altijd een deel van mij blijft, maar door het uit te brengen bewees ik mezelf eigenlijk ongelijk. Het was alsof ik tegen mezelf zei: zie je wel, het is niet voor altijd. Er is een betere toekomst.” Dat het nummer ook anderen raakte, merkte ze vooral live. “Als ik 'Part Of Me' zing en daarna gesprekken krijg met mensen die het heel zwaar hebben, of die zich eventjes minder alleen voelen, dan is het voor mij allemaal waard.”
De kamer waar niets meer ging
De depressie duurde uiteindelijk van september 2022 tot december 2024. In de zomer van 2024 kwam GEMMA terug naar het ouderlijk huis. “Ik woonde beneden in een appartement, maar dat ging niet meer. Ik heb hier maanden gewoond en heel veel in bed gelegen. Ik zag het nut niet meer.” Ook muziek, jarenlang haar grootste liefde, werd confronterend. “Ik wilde het zo graag, maar ik dacht: hoe dan? Ik kende bijna niemand. Alles wat ik had meegemaakt in de muziek was niet altijd even fraai. Ik dacht: ik ga nooit de juiste mensen vinden.”
Ze stopte tijdelijk met schrijven. “Het interesseerde me niet meer. De muziek kon me gestolen worden, als ik me maar weer een beetje oké zou voelen.” Toch bleef er iets onder de oppervlakte gebeuren. Dat idee vormt de kern van haar nieuwe single 'Thank You (For Never Giving Up On Us)'. Waar 'Part Of Me' geschreven is vanuit het donker, kijkt 'Thank You' terug op die periode vanaf een andere plek. Niet makkelijk, niet geromantiseerd, maar met dankbaarheid.
“You watered the soil, so I could grow”
In 'Thank You (For Never Giving Up On Us)' zingt GEMMA: “You watered the soil, so I could grow.” Het nummer is een brief van haar huidige zelf aan de versie van zichzelf die bleef doorgaan toen alles zwaar voelde. “Nu ik hier in mijn kamer zit, denk ik: ik dacht toen echt dat ik niks aan het doen was. Maar nu zie ik dat ik keihard aan het werk was. Alleen was dat werk onzichtbaar.” Die gedachte wil ze meegeven aan anderen die midden in een depressie zitten. “Als je depressief bent, voelt het alsof je niks doet. Maar overleven is ook werk. Naar therapie gaan is werk. Opstaan is werk. Niet opgeven is werk. Ik hoop dat mensen door 'Thank You' milder naar zichzelf kunnen kijken.”
Therapie speelde een grote rol in haar herstel. “Ik ben in 2022 begonnen met therapie en ik ga nog steeds. In de periode dat het heel slecht ging, ging ik meerdere keren per week. Mijn ouders reden me dan, omdat ik dat zelf niet meer kon. Ik kon soms letterlijk niet meer op mijn benen staan.” Dat contrast met nu is groot. “Twee dagen geleden heb ik een halve marathon gelopen”, zegt ze. “We hadden allemaal 'Color Again'-shirts aan en de dj draaide mijn nummer. Dan denk ik: ik ben echt de vruchten aan het plukken.”
“God keeps his promises”
Naast therapie noemt GEMMA nog iets dat minstens zo belangrijk werd: haar geloof. Ze groeide katholiek op, ging met kerst naar de kerk en bad als kind met haar moeder, maar later verdween geloof naar de achtergrond. “Ik had er geen beeld meer bij. Ik dacht eigenlijk: het bestaat niet.” Tijdens haar depressie kwam het geloof opnieuw op haar pad. Ze begon met een Alpha-cursus voor jonge vrouwen bij de kerk waar haar moeder kwam. “Eerlijk gezegd dacht ik eerst: fijn, dan ontmoet ik vrouwen met dezelfde normen en waarden. Dat stukje Jezus doe ik er wel een beetje bij.”
Maar dat veranderde. “Na twee keer dacht ik: dit is helemaal niet zo vaag als ik dacht. Ik ben meer gaan lezen, ging naar diensten en kwam net uit een periode waarin veel mensen uit mijn leven waren verdwenen. Toen zat ik daar en dacht ik: ik ben gewoon goed zoals ik ben. Ik ben geliefd, ook als mensen weggaan.” In februari 2025 liet ze zich opnieuw dopen. “Alleen daarvoor zou ik mijn hele depressie overdoen, omdat het me zo getransformeerd heeft. Mijn geloof heeft mij het meest geholpen van alles.”
Dat geloof sijpelt vanzelf in haar muziek. GEMMA maakt geen expliciet christelijke muziek, zegt ze, maar zinnen als “God keeps his promises” in 'Color Again' komen niet uit het niets. “Het geloof is zo’n groot onderdeel van mijn leven geworden. Ik kan het niet losmaken van wie ik ben.” Tegelijk is ze voorzichtig met grote uitspraken. “Ik geloof niet dat alles Gods plan is. Ik geloof niet dat God dacht: laat Gemma eens lekker depressief worden. Maar ik geloof wel dat God van alles iets moois kan maken. Dat zie ik in mijn eigen verhaal terug.”
Van Amstenrade naar Londen
Na 'Part Of Me' voelde Amstenrade voor GEMMA te klein. Niet uit minachting, maar omdat ze zelf veranderd was. “Ik voelde: hier gaat het niet gebeuren. Ik was persoonlijk zo gegroeid en had een nieuwe omgeving nodig. Londen zat al lang in mijn hoofd, maar ik vond het intimiderend.” Toch ging ze. In 2025 reisde ze zo’n vijf keer naar Londen om te schrijven, te netwerken en sessies te doen. De eerste keer was voor 'Color Again', dat ze schreef nadat het weer beter met haar ging. “Ik had alleen een couplet en refrein. Ik benaderde de Australische producer Charlotte Adelle en zij zei: kom maar hierheen. Toen heb ik het nummer afgeschreven, hier in mijn eigen studio de zang opgenomen en in Londen geproduceerd.”
Later rondde producer Tijn Fleuren uit Maastricht de productie af. Hij werkt nu ook mee aan een aantal andere nummers van de EP. “Dat is een hele fijne samenwerking. Uiteindelijk komt het wel op mijn schouders neer, ik moet beslissen wat ik wil, maar het is fijn om iemand te hebben met wie ik kan sparren.” Londen gaf haar vooral zelfvertrouwen. “Ik dacht altijd: ik pas daar niet tussen, ik ben niet goed genoeg. Maar ik heb geleerd dat ik vaker de stoute schoenen mag aantrekken. Ik mag daar ook zijn.”
“I see the world in color again”
'Color Again', haar tweede single, markeert het moment waarop er weer perspectief kwam. Waar 'Part Of Me' zich afvraagt of het donker voor altijd blijft, klinkt in 'Color Again': “I see the world in color again.” Het nummer gebruikt schilderijen als metafoor. Een leven begint rommelig, als een schets. Soms wil je opnieuw beginnen, soms wil je het doek weggooien. Maar juist door die lagen ontstaat iets dat betekenis heeft.
“Toen ik me weer goed voelde, schreef ik 'Color Again' hier”, vertelt GEMMA. “Voor mij beschrijft dat nummer het moment waarop ik weer kleur begon te zien. Het besef dat depressie geen blijvend onderdeel van mijn leven is.” Ook in de promotie van het nummer gebruikte ze kunst als beeldtaal, onder meer met verwijzingen naar klassieke schilderijen. “Dat paste bij het lied. Het gaat over kleur, over opnieuw kijken, over ontdekken dat het schilderij nog niet af is.”
De EP: vreugde, vriendschap en grenzen
De EP waaraan GEMMA werkt, gaat ook Color Again heten. Opvallend genoeg komt 'Part Of Me' daar niet op. “De EP wordt alleen met de vreugdevollere liedjes. Ik breng eerst vier singles uit en daarna komt de hele EP.” Na 'Thank You' volgt een nummer over vriendschap. “Omdat ik nu ervaar dat ik echt fijne vriendschappen heb.” Ook komt er een lied over mensen die niet blij voor je kunnen zijn. “Ik hoef niks meer te maskeren. Mensen vinden het soms lastig als je echt jezelf bent of je grenzen aangeeft. Daar heb ik ook over geschreven.” De nummers zijn inmiddels af en worden gemixt. Begin dit jaar trok GEMMA zich 2,5 week terug in een huisje in Zeeland, zonder telefoon, om alles af te maken en op te nemen. “Het was een hele bevalling, maar ook heerlijk. Hard werken, aan zee.”
Muzikaal noemt ze haar werk pop in brede zin, met indie-invloeden en veel aandacht voor vocale arrangementen. “Mijn favoriete artiest is Raye. Dat gaat ook nooit veranderen. Als je naar haar album luistert, heb je het gevoel dat je haar beter leert kennen. Dat vind ik mooi. Echte verhalen.” Die echtheid zoekt GEMMA ook live. Ze speelde vroeger in een akoestisch duo en als achtergrondzangeres bij een aantal bands, maar wil nu vooral als GEMMA het podium op. Begin volgend jaar hoopt ze een releaseshow te doen. “Live wil ik meer gaan doen. Ik ben ook iemand die tussen liedjes door praat. Niet om het steeds over mezelf te hebben, maar omdat ik wil dat mensen weten waar een liedje vandaan komt. Dan ontstaat er verbinding. En daar hebben mensen volgens mij behoefte aan.”
“Thank you for never giving up on us”
De zin “Thank you for never giving up on us” uit haar nieuwe single vat misschien wel de hele huidige fase samen. Het is dankbaarheid aan haar vroegere zelf maar ook aan God. “De kern van 'Thank You' is dankbaarheid aan jezelf”, zegt GEMMA. “Aan die versie die dacht dat ze niks deed, maar toch bleef doorgaan.” Dat maakt haar verhaal niet alleen zwaar, maar ook hoopvol. Niet omdat alles ineens opgelost is, maar omdat er iets is verschoven. De slaapkamer is niet meer alleen de plek waar ze vastzat. Het is nu ook de plek waar ze kan terugkijken en zeggen: ik ben er nog. “Ik hoop dat mensen die het moeilijk hebben voelen dat ze niet alleen zijn”, zegt ze. “Je ziet het harde werk misschien niet, maar het is er echt. En het wordt echt beter.”
