Fresku ontroert Heerlen met Metropole Orkest aan zijn zijde
Hiphoplegende blaast veertig kaarsjes uit en trakteert op orkestrale hiphop
Het is een heerlijk gezicht op dit soort avonden in het Parkstad Limburg Theater: in de prachtige Grote Zaal van Heerlen strijkt een bont gezelschap neer. Van straatschoffies in Nike Tech Fleece tot boomers die met hun klaphoesje het halve optreden horizontaal proberen vast te leggen. Alles loopt – nou ja, zit – door elkaar. En iedereen gedraagt zich voorbeeldig. Respect met een hoofdletter R, zoals het hoort wanneer je een grootmeester komt eren.
Want Fresku – geboren als Roy Michael Reymound – is een dikke week geleden veertig geworden en duikt vanavond diep in zijn eigen oeuvre. Een ode aan zichzelf, bijna alsof hij het tijd vond om de bloemen eens aan zichzelf uit te delen. Op een leeftijd waarop hij dacht dat niemand hem nog zou willen zien rappen, zoals hij rapt op het elf jaar oude 'Altijd Alleen', staat hij hier met een zelfvertrouwen dat alleen maar mooier wordt doordat hij zijn kwetsbaarheid nooit onder stoelen of banken steekt. Bij Fresku gaan bravoure en twijfel nu eenmaal hand in hand. Alsof hij na al die jaren niet langer hoeft te zoeken naar wie hij is, maar eindelijk durft te omarmen wie hij geworden is.
We zitten nog maar net in het pluche of de eerste rake teksten rollen al onze kant op. Met zijn hand op het hart opent Fresku de show met een plechtige belofte:
"Ik zweer het je plechtig, met hand op m'n hart / ik verklaar bij deze: laat het duidelijk wezen / dat ik elke dag probeer te breken uit het verleden / en mezelf echt vanbinnen en vanbuiten ga helen".
Vanaf de eerste tel voel je de emotie dan ook in de zaal hangen. Dat wordt misschien wel het duidelijkst tijdens 'Moeiteloos', waarin hij zijn vrouw Lieke bezingt, die tijdens de bevalling van hun zoon Rayaan ernstig heeft moeten afzien. Wanneer vervolgens beelden van zijn gezin op het scherm verschijnen, wordt het even extra stil in de zaal. Een onverwacht intiem moment dat behoorlijk binnenkomt.
Op een avond als deze zijn het echter niet alleen de teksten die voor kippenvel zorgen. Het Metropole Orkest, onder leiding van Simon Dobson, weet namelijk precies waar het moet toeslaan. In 'Maskerade' trekt een viool de aandacht, terwijl in 'Roze Zonnebril' de saxofoon alle ruimte krijgt. Het orkest schakelt moeiteloos van bijna breekbaar minimalisme, wanneer Frisse zijn beste lines dropt, naar pompende bombast tijdens het explosieve 'Twijfel' - dat we als toegift krijgen aan het eind.
Voorafgaand aan die laatste song passeren ook gastzangers Milou en Benjamin meermaals de revue. Twee stemmen die niet zouden misstaan in Beste Zangers en die allebei hun eigen kleur aan het geheel toevoegen. Al worden de vocale uitstapjes soms nét iets te lang uitgesponnen. Lang genoeg zelfs om op het balkon een officieuze plaspauze in te lassen.
Maar goed, we moeten het nog even over hét hoogtepunt hebben: 'Ik Wil'. Zonder Metropole Orkest zouden we het nummer al tot de beste Nederlandstalige hiphopnummers aller tijden rekenen. Mét orkest stijgt het helemaal boven zichzelf uit. Noem het gerust Cultureel Erfgoed. Je hoort de emotie in Fresku's stem wanneer hij over zijn dochter Alisha rapt.
Deze man meent ieder woord. Met de overgave van iemand die zijn naasten door dik en dun zou verdedigen. En dat is misschien wel Fresku's grootste troef: je gelooft hem. Sterker nog, je zou hem zonder verpinken de sleutels van je huis toevertrouwen. En die bloemen die hij zichzelf vanavond uitdeelt? Die zijn meer dan verdiend.
