BandCamper is een nieuw programma waarbij muziekacts uit onze provincie centraal staan. Afgelopen zaterdagavond was de Showcase in De PIT in Terneuzen. Voor deze gelegenheid gaven wij eenmalig bassist Loek van der Linde van Alta Luna een pen en kladblok. Het resultaat; dit verslag. Vandaar dit artikel over een andere boeg: een dagje door de ogen van ondergetekende.
Vrijdag 4 september 19:30
Ik ben vanmiddag teruggekomen van twee weken vakantie, en de weken daarvoor was onze toetsenist Jonathan op vakantie. We hebben dus al ruim een maand niet in volledige formatie kunnen oefenen. Slechte zaak als we morgen moeten pieken op het podium. Daarom een last-minute repetitie waarin we de set twee keer doorspelen. Gelukkig is drummer Marc is zo lief geweest om al onze instrumenten klaar te zetten in zijn Lunar Recordings studio, waardoor we gelijk aan de slag kunnen. De eerste ronde setlist gaat… ronduit slecht. We zijn de volgorde vergeten, kleine details en overgangen gaan mis en persoonlijk ga ik helemaal de mist in bij het laatste nummer. Aiii. Even evalueren met een bak koffie, een hap frisse lucht en door naar de tweede ronde. Die gaat gelukkig een stuk beter. We oefenen sinds jaar en dag twee avonden per week en dat betaalt zich uit: de muscle memory kickt in en de liedjes klinken ineens zoals we weken geleden hadden afgesproken. Zelfs de timing klopt: 30 minuten en een paar seconden. Nice!
4 september 22:30
En dan begint de hectiek van het artiestenleven. Marc heeft een grote bus waar we onze spullen in kunnen laden. Maar hij moet eerst nog helpen breken bij Betty Serveert verderop bij het Restore Festival in Vlissingen. Daar is een vrachtwagen stukgegaan, waarna Marc is gebeld of hij alsjeblieft met zijn bus een paar keer extra heen en weer kan rijden. Uiteindelijk is het zo’n 02:15 eer hij weer terug is bij de studio en de spullen in kan laden. Dat wordt een kort nachtje.
5 september 07:30
En dan wordt Marc gebeld of hij in kan vallen op werk omdat er zieken zijn, en er toch iemand leiding moet geven die dag. Onhandig, want hij moet ook om 16:45 bij De PIT zijn om daar de backline te bouwen. Even heen en weer bellen later voeren we een grote wisseltruc uit: ik ga samen met zanger Jeremy in mijn auto naar Marc’s werk, pik zijn bus op en geef Marc mijn autosleutels. Dan kunnen Jeremy en ik alvast de backline bouwen terwijl Marc later met mijn auto naar De PIT kan rijden. Gelukkig zijn gitarist Mikey en Jonathan de beroerdste niet, en reizen zij ook wat eerder af om te helpen opbouwen.
5 september 15:30
We moeten vanavond om 22:30 spelen, en dus gaan we om 15:30 weg. Hoe glamoureus het artiestenleven ook lijkt, het bestaat, zoals u zal zien, vooral uit… heel veel wachten. Jeremy is een echte zanger en is gelijk al 20 minuten te laat, waardoor we om 15:50 wegrijden en de grote wisseltruc uitvoeren. Gelukkig hebben Marc en ik na 22 jaar muziek maken wel wat ervaring met zangers en hadden we expres een half uurtje te vroeg afgesproken.
(PS. We houden we van je hoor, Jeremy!)
(PPS. Aan alle zangers: kom gewoon op tijd. Dankjewel vanuit je band.)
5 september 17:00
We komen aan in Terneuzen en kunnen gelukkig gelijk achter het podium lossen. Dat scheelt weer een hoop extra heen-en-weer lopen. Omdat er vanavond vier acts spelen is het even puzzelen qua opstelling en hoe het drumstel precies opgebouwd moet worden zodat iedereen ermee uit de voeten kan. Het helpt ook niet mee dat Marc er niet is, maar zijn backline wel. We moeten een paar keer uitleggen dat wij echt de backliners zijn en echt weten wat we doen. Ondertussen zijn Mikey en Jonathan ook gearriveerd en bouwen we in sneltreinvaart het podium op. Tegen 17:30 staat alles klaar en kan er gesoundcheckt worden door Smelly Kitchen.
5 september 17:30
Nu begint het eeuwige wachten. Eigenlijk kunnen we nu niks doen tot ongeveer 22:00. We gaan dus maar een hapje eten. Ik werk in Terneuzen dus ik ken de route naar een lekkere, gezonde en voedzame maaltijd: friet met een broodje kroket. Het is geen 10 maar zo houden we in ieder geval nog íets van de gage van vanavond over, haha. Mikey vertelt ondertussen over de zwarte zeilen van De Vliegende Hollander, en de verschillen tussen een sage en een legende. Deze jongen is van alle markten thuis.
5 september 18:30
We zijn terug in de zaal waar de soundcheck… nog niet afgelopen is? Vreemd, die had een kwartier geleden klaar moeten zijn want over een half uur gaat de zaal open. En alle personeel moet nog eten. Na ruim 20 jaar optreden herken ik deze avonden wel: vier totaal verschillende acts met allemaal eigen wensen en techniek. Twee invallende technici die niet lekker hebben kunnen voorbereiden omdat de geplande technicus gister ziek is geworden. Een planning die meer suggestie dan waarheid is omdat er geen vloermanager is die de boel in het gareel houdt. In een woord samengevat: chaos. Ik ga daar wel lekker op, maar om me heen zie ik muzikanten die er knap zenuwachtig van worden. Als dat maar goed gaat.
5 september 19:00
De soundcheck is soort van afgerond ofzo, en het personeel kan buiten op terras nog snel even wat eten. Jeremy, Mikey, Jonathan en ik buiken backstage even uit op de bank. Marc is ondertussen onderweg. Na een half uur begint de verveling serieus toe te slaan en proberen we voor de gein een begeleide ademhalingsmeditatie van Wim Hof uit. Jeremy en Jonathan raken lekker ontspannen, maar ik trek het slecht. De oefening bestaat uit 30x snel ademen en daarna 2 minuten je adem vasthouden. Het voelt als hyperventileren en, hoewel ik de 2 minuten uit weet te zitten, besluit ik dat de Wim Hof methode niet voor mij is. Alles tintelt en mijn hartslag rijst de pan uit.
5 september 20:00
Ondertussen is Marc gearriveerd en heeft ie in een recordtempo een pokébowl naar binnen gewerkt. Zijn dieet is duidelijk beter op orde dan het onze. Er staat nu zo’n 60 man publiek in de zaal als we aftrappen. Ik had op iets meer gehoopt, maar 60 man voor vier vrij onbekende bands is een aardige score.
Presentatoren Eva en Jimi nemen ons kort mee in BandCamper: ontstaan vanuit een subsidieregeling van North Sea Port District en Provincie Zeeland, met als doel om zes jonge filmmakers en zes opkomende artiesten aan elkaar te koppelen om korte films te maken. Gedeputeerde Johan Aalberts komt nog langs voor een woordje en blijft zelfs nog een uurtje plakken. Leuk!
5 september 20:15
Dan het moment waar het eigenlijk om draait: de zes korte films van BandCamper! Mijn eigen band Alta Luna is als eerst aan de beurt en… wow! Ik ben serieus verrast over hoe goed het eruit ziet. Leuk interview en MTV-style videoclip van onze nieuwe single ‘Too Late’. Die durf ik wel te laten zien aan familie en vrienden. Daarna volgen rapper Victor Lawrence (sorry, slechte foto!), dialectband Tweedehands, bluegrass-artiest Herman Brock jr., soulfunkband Smelly Kitchen en hardcoregroep Inherited (sorry, geen foto! De muziek was te tof waardoor ik vergat een foto te maken…).
Tussendoor worden de zes filmmakers kort geïnterviewd. Leuk om te horen en zien hoe verschillend de aanpakken zijn geweest, en iedereen zijn eigen stempel op het format heeft kunnen drukken.
5 september 21:25
Zoals ik al schreef is de planning eerder suggestie dan waarheid, en 25 minuten later dan gepland start Smelly Kitchen. Lekker opzwepende mix van soul, funk en R&B met charismatische frontman Boaz Brom die zowaar de zaal aan het dansen krijgt.
5 september 22:00
Daarna is de beurt aan bluegrass-artiest Herman Brock jr., die als een echte bluegrasser onversterkt speelt met alleen een microfoon. Daaromheen staan hij, contrabassiste Liesbeth en mandoliniste (mandolinespeelster?) Nathalie. Vlak voor het optreden vraagt Herman aan Marc en mij of we standby willen staan tijdens het optreden. Hij wil nog wel eens een snaar breken. Of wij die dan kunnen vervangen. Tuurlijk! Oh boy.
5 september 22:04
Snaar 1 gaat eraan. Gelukkig heeft Herman twee extra gitaren bij, waardoor hij door kan terwijl ik een nieuwe snaar op zijn gitaar leg.
5 september 22:07
Snaar 2 gaat stuk. Nu is Marc aan de beurt. Estafette! Ik hoop dat Herman iets relaxter aan gaat doen?
5 september 22:11
Nope! Tijdens cover Lust for Life hakt Herman dwars door twee snaren heen. Ik spring het podium op, glij uit en… ga gruwelijk op m’n giechel. Ik klap voorover, voel twee vingers kneuzen en mijn onderbeen langs de scherpe rand van het podium klapperen. Oh shit. Snel vingers koelen en veel bewegen, dan kom ik hopelijk onze show wel door. En ondertussen nog even twee snaren vervangen. Het muzikantenleven is een bijzonder leven.
5 september 22:16
Allemachtig die Herman behandelt zijn gitaar als een soort bandschuurmachine? Weer een snaar eraan, die Marc er nu oplegt terwijl ik mijn vingers koel en masseer.
5 september 22:25
Na gemiddeld een snaar per liedje stuk te spelen, is Herman’s show klaar en krijgen Marc en ik een shoutout voor onze reparaties. Ik lach een beetje als boer met kiespijn: mijn vingers zijn aan het zwellen, mijn been doet pijn en we lopen flink uit de planning. Eigenlijk hadden wij over 5 minuten moeten spelen, maar Victor Lawrence moet nog starten. Tot overmaat van ramp beginnen er al mensen uit het publiek naar huis te gaan. Hmpf.
5 september 22:35
Voordeel aan een rapper is dat de ombouw dan weer snel gaat: DJ-setje, microfoon en… klaar! Victor Lawrence komt het podium op en weet een serieus feestje te bouwen. Rap is niet mijn ding maar diep respect voor hoe Victor de zaal bestiert zonder te vervallen in de standaard tropes à la wodka in het publiek gieten, slechte slogans ad nauseam herhalen en een hele posse mee te neme. Dit is rap recht uit zijn hart. Gaaf om dat zo lokaal mee te maken en ik maak een mentale notitie om Victor nog eens te zien spelen. En sorry dat ik geen foto heb, Victor! Wij stonden backstage onze spullen klaar te zetten om zo snel mogelijk om te bouwen.
5 september 22:55
Victor is sneller klaar dan de vorige twee artiesten. Een beetje egoïstisch, maar fijn! Dan kunnen we wat verloren tijd inhalen. Je stelt je een hele dag in op spelen om een bepaalde tijd, en de energie vloeit gewoon weg als die tijd niet lukt.
Zowel in Alta Luna als in vorige bands hebben Marc, Jeremy, Mikey en Jonathan allemaal een hoop opgetreden en in 5 minuten hebben we het podium omgebouwd en kunnen we van start. Love it! Alleen nog even de monitors checken zodat Jeremy zichzelf kan horen zingen. Dat duurt. En duurt. En duurt nog wat langer. Na 10 minuten heeft werkelijk niemand wat op zijn monitors. De technici lijken licht in paniek te raken. Alle kabels zitten goed? Op de meters komt ook gewoon alles binnen? Waarom komt er geen geluid uit de monitors?
Voor de niet-artiesten onder u: intuïtief zou je verwachten dat je op een podium je band goed hoort. Dat is absoluut onjuist. Vaak hoor je de bekkens van de drummer goed omdat die op oorhoogte hangen, en verder wordt alles een grote brei alsof je buiten een club staat. Geen definitie, geen idee wat je speelt. Een soort muziekblubber met dwars daar doorheen dat snijdende geluid van de drumbekkens. Puur op muscle memory kom je een eind, maar een zanger moet zichzelf echt wel horen. Anders is het hartstikke vals.
Na nog eens 5 minuten wachten heeft Jeremy plots wat zang in zijn oortjes maar verder werkt er nog niks. Irritant!
5 september 23:10
Marc is er klaar mee. Iedere band moet een Marc hebben die op zo’n moment de leiding pakt. Hij brult onze namen, tikt af en we knallen de setlist in. We overvallen de technici Jammer dan. (En sorry!). Gelijk betaalt het uit dat we al jarenlang twee keer per week oefenen. De automatische piloot neemt over. Zolang ik niet nadenk en daarmee mezelf afleid, komen we er wel. Mijn vingers voelen oke ondanks dat ze zo gezwollen zijn. De adrenaline en frustratie? Geen idee, maar ik vind het prima! We schrappen on-the-fly een nieuw nummer uit de setlist vanwege de tijd en het feit dat we elkaar niet kunnen horen. Te groot risico om nu te nemen. Na elk nummer een hoop gejoel en applaus. Zal wel goed gaan dan? Ik heb echt geen idee, ik probeer de adrenaline zo hoog mogelijk te houden voordat alles pijn doet en ik zo afgeleid raak dat ik nauwelijks weet waar we in de nummers zitten.
5 september 23:40
De laatste noot klinkt en Mikey laat zijn gitaar expres flink rondzingen en over de baard gaan. Even de frustratie eruit met ongerichte herrie. Ik voel alle energie direct inzakken en drink een flesje water leeg. Bij de les blijven. Presentatoren Jimi en Eva bedanken iedereen voor de geslaagde (!) avond en we kunnen weer naar huis. Of nouja…
5 september 23:45
Het minst glamoureuze deel van het artiestenleven: als iedereen naar huis is, mag je nog even al je spullen inpakken, inladen, naar de studio rijden en daar weer uitladen voordat je naar huis kan. En op de een of andere manier zijn er altijd gearheads in de zaal die per se even (lees: een half uur) naar je spullen moeten kijken. Vanavond zijn ze leuk gelukkig. Goede gesprekken en weer wat nieuwe mensen leren kennen. Mikey en ik zijn de sjaak, terwijl de rest inpakt (lees: aan de bar bier drinkt en bijkletst. Ik noem geen namen maar het zijn altijd de zangers).
6 september 00:30
Onze “zooi”, zoals we het zelf noemen, staat klaar voor de deur en Marc komt aanrijden met zijn bus. Die is lekker groot dus we hoeven niet zoveel na te denken met inladen. Met 10 minuutjes zit alles er weer in. Nog even een laatste bedankje aan het personeel van De PIT en op naar huis. Mikey en Jonathan gaan direct naar huis, terwijl Marc, Jeremy en ik nog gaan uitladen in de studio.
6 september 01:15
De bus is leeg en we gaan op huis aan. Stiekem zijn we weer zo’n negen uur in de weer geweest en de batterijtjes zijn wel leeg.
6 september 01:35
Ik kom thuis aan. De voordeur glipt uit mijn geblesseerde hand (au!), knalt dicht en… mijn acht maanden oude dochtertje zet het op een huilen. Dat kan er ook nog wel bij hahaha. Ik neem haar in mijn armen, ze valt gelukkig snel in slaap tegen me aan (zo lief) en ik ga beneden nog even uitsuizen op de bank. Marc heeft na een dag werken en sjouwen nog wel honger, en hij bakt kennelijk nog een ommeletachtige late night snack die hij deelt in de app. “Zo, weekend”, antwoord Mikey.
Ik maak de schade op aan mijn handen en been: jup, dat wordt morgen stijf en pijnlijk haha. Voor nu maar lekker naar bed want morgen weer vroeg op voor de kids…
6 september 10:00
Via Instagram en wat bekenden stromen de filmpjes en foto’s van het optreden binnen. Altijd licht vervelend om jezelf te zien. Maar het klinkt eigenlijk best oke? Of in ieder geval, je zou niet zeggen dat wij niks hoorden op het podium haha. De nieuwe liedjes klinken ook goed voor een eerste keer live spelen. We sturen wat feedback over heen en weer en maken ons op voor een rustige zondag. Dinsdagavond zien we elkaar weer in de studio. There ain’t no rest for the wicked.