Faas Poels neemt je mee door Cuba, priemgetallen en taalspel, maar vraagt veel geduld van luisteraars
Nijmeegse rapper presenteert zijn nieuwste project: To Gaze Upon The Elephant Part I
Een bijzonder jubileum voor het Nijmeegse Besiendershuis: het bestaat vijf eeuwen en dat wordt gevierd met kunstenaars uit alle kunstdisciplines. Vandaag is de 21-jarige Faas Hugo Poels aan de beurt, een Nijmeegse rapper met een onvergelijkbare stijl, die bekend staat om zijn complexe teksten. Met To Gaze Upon the Elephant Part I, het eerste deel van zijn drieluik, drijft hij de complexiteit verder op.
In zijn epos van 28 minuten neemt Faas je mee door het leven van Fidel Castro en diens mentor Eduardo Chibás, terwijl hij met taalspel alle priemgetal-tweelingen tot honderd erin verwerkt. Maar niet voordat je eerst nog een lezing van ruim drie kwartier krijgt over de gelaagdheid van de teksten. Dit zodat je enig idee hebt van wat er gerapt wordt, vertelt Faas. De geschiedenis- en wiskundeles is indrukwekkend, chaotisch en overweldigend voor sommigen. Hij vertelt over the Cuban prime of 19: het hoogtepunt van Cuba in 1900 volgens Faas. Dit heeft daarnaast ook een wiskundige betekenis, die verworven is met de karakters Castro en Chibás in het verhaal. Je hoort dan ook vaak ‘aaaha, daarom’ vanuit het publiek.
Poels opent de lezing en grapt dat hij zichzelf nog even moet ordenen, omdat hij draait op vijf uur slaap, heel veel cafeïne en ADHD-medicatie. Alles aan de lezing schreeuwt: DIY! Links van de microfoon staat de pc naast een tafeltje waar hij de productie vanaf speelt. De lichten afgedekt met kleurfilters en rechts tegen de muur een beamer die de PowerPoint met lyrics afbeeldt. We staan of zitten op een van de Perzische tapijten in de kleine hal. Het publiek bestaat uit familie, vrienden en nieuwsgierigen die hem zijn tegengekomen door zijn posters of via zijn Instagram.
Omdat Poels in zijn enthousiasme geregeld van de hak op de tak springt, is de lezing soms lastig te volgen. Achteraf had hij er enorm baat bij gehad als hij van de PowerPoint met alleen lyrics een video had gemaakt, met daarin belangrijke onderwerpen zoals de kaleidoscoop, priemgetallen en Castro. Zo had hij de lezing kunnen schrappen en het optreden tegelijkertijd kunnen verrijken.
Maar goed, het optreden: ook dit is DIY, met lichten die aan en uitgezet worden door vrienden, en het geluid dat tijdens de show wordt aangepast door Faas zelf. Dit heeft enige charme, maar is toch zonde, want het onderbreekt de zorgvuldig opgebouwde soundscape. Tijdens het nummer (en mede door de lezing) krijg je als bezoeker wel echt het gevoel alsof je Castro volgt en zijn visie van Cuba voor je ziet.
Er is veel taalspel in zijn nummer. Faas gebruikt het concept van homofone woorden (woorden die hetzelfde klinken maar iets anders betekenen) en verbreedt het tot zinnen. Zo klinkt het in een couplet alsof hij vier keer dezelfde zin rapt. Zonder de lezing had het publiek wellicht niet meekregen dat er wel degelijk vier verschillende zinnen uitkomen. Gelukkig zijn er genoeg momenten om tot rust te komen na de complexiteiten. Subtiele opbouw en langzaam schuivende instrumentenloops zorgen voor ademruimte. En heel passend is het toevoegen van de laatste speech die Eduardo Chibás ooit heeft gegeven, net voor zijn zelfmoord.
Als je ooit Long Season - het album van de Japanse dreampop- en dubgroep Fishmans - hebt geluisterd dan weet je meteen waar Faas de inspiratie vandaan haalde voor dit enorme passieproject. Want dat is het wel. Een passieproject waar Faas Poels alles zelf heeft ondernomen. Van de teksten en productie tot het regelen van het optreden en de promo. En dan is toch the elephant in the room dat de showproductie nogal matig is, en zijn talent daarmee enorm tekort wordt gedaan. Faas Poels is een enorm creatieve schrijver en producer, maar zonder visuele begeleiding raak je gemakkelijk verdwaald in zijn wereld.