Waar maak je dat anders mee dan in Groningen: op één avond 50 jaar popgeschiedenis opsnuiven. Het immer uitdijende ESNS-weekend is alweer in volle gang en wij doorkruizen steegjes en pleinen op zoek naar rock 'n roll.
Warhol is al sinds jaar en dag een vaste stek voor Grunnsonic. Vanavond staat daar onder andere Vanity Box, dat afgelopen jaar al flink aan de weg timmerde met optredens in Vera en een debuutplaat: Good Luck, See You Friday. De band is relatief jong, maar de leden spelen al jaren in diverse bands in Stad. Mede door de afwisselende lead in zang en het af en toe lekker intrappen van het gaspedaal boeien ze van begin tot eind. Zangeres/bassiste Julia kondigt alvast een nieuwe plaat aan voor 2025. We zijn benieuwd.
In het Pakhuis word je begroet door posters van 60 jaar pophistorie aan de wand. Zo’n backdrop doet denken aan legendarische clubs als CBGB’s in New York. Iedere band mag blij zijn om zo’n mini-poptempeltje te spelen. Marit Nygård en de Medemensen oogt behoorlijk onder de indruk van de volle bak. Niet nodig, want het publiek is vriendelijk en steunt de band, die onder aanvoering van Marit met verve een set vol Nederlandstalige liedjes speelt. De liedjes komen deels van de afgelopen jaar verschenen eerste EP De Fucking Sukkel. Goede muzikanten, mooie liedjes.
Rond de Grote Markt bruist het behoorlijk en de groei van het hele gebeuren wordt perfect geïllustreerd door het "festival binnen een festival" dat Penguin Showcases heet. In de Drie Gezusters en aanlandige kroegen spelen soms wel 6 tot 8 bands tegelijk. Op dit moment speelt in de voorkamer de troubadour Mart Eerens, die zichzelf een rockicoon noemt. Dat punt heeft hij nog niet bereikt, maar het hart zit op de goede plaats. Dieper in de krochten van de kroeg horen we ineens bekende klanken: Rock and Roll Junkie van onze nationale oerrocker Herman Brood. Die is niet meer onder ons, maar zijn band Wild Romance nog wel, en die spelen vanavond. Je waant je weer terug in de late jaren ’70, toen iedere kroeg die in Groningen na middernacht open wilde zijn live muziek moest hebben. Dat mag best weer terugkomen.
Terug naar het Pakhuis, waar het opnieuw vol stroomt voor de laatste act van de avond: Stof. Een drietal olijk eclectische electrorockers die gehuld in pastelkleurige niemendalletjes in een stief half uurtje 40 jaar aan popgeschiedenis comprimeren. De ene keer is het dansbaar - er ontstaat een kleine moshpit - dan is het weer slepend en soms weer beukend, maar leuk is het zeker. Een perfecte afsluiter van een avondje tijdreizen door muzikaal Grunn.
Tekst en foto’s: Harold Zijp
