De vrijdagavond van ESNS zit overvol met toffe shows, leuke borrels en heel veel mensen die zin hebben in een avondje plezier. Veel afleidingen dus, maar als we post-punkband Geo op het programma zien staan van de Subroutine en Lepel showcase, kunnen we niet anders dan daar tijd voor vrijmaken.
Zoals we vorig jaar al beschreven, heeft de groep een erg mooi nieuw album op zak en dat ook weten te vertalen naar een goede liveshow. In de kelder van café Kult is het programma wat uitgelopen, waardoor de band nog maar 20 minuten heeft om te spelen voor de geluidsdeadline van de bovenburen verstrijkt.
Geo maakt post-punk in zijn puurste vorm. Quirky gitaarstukjes, een aanhoudende mid-tempo drumbeat en teksten die als losse flodders in het rond worden geschoten. De eerste gedachte is: "waar luisteren we in vredesnaam naar?" Alsof je op vakantie in een nieuw land een vreemd gerecht krijgt geserveerd en je nog niet zo goed weet wat je er van moet maken.
Na een beetje poeren in het prakkie blijkt dat de basis wel op orde is. Een stevige bodem door de drums van Gijs Deddens geeft het geheel structuur. De synths en percussie van Ype Zijlstra zijn als een geurige saus die in de kieren van het gerecht sijpelt en de boel lostrekt. Gelukkig is er de baslijn van K.J. Braams die als emulgator werkt en het geheel op een funky en dansbare manier aan elkaar plakt. De sporadische, dissonante gitaar- en zangpartijen van Jorne Visser zijn overduidelijk de pepers en kruiden die door de brij zijn gegooid, en niet te zuinig. Hierdoor is iedere hap een verrassing.
Wat het nou precies is? Geen idee. Maar het smaakt heerlijk.
