#ESNS donderdag: Moonradio, Same Old, I Took Your Name, Mary Confurius

Wisselend Moonradio weet alsnog te schijnen

De achilleshiel van Moonradio blijft het geluid. Met zes man wordt er veel geluid geproduceerd. Klinkt er iets harder of komt er iets niet lekker uit, dan valt Moonradio als geheel al snel omver.

De band knalt hem er in op ESNS met de luide drums van ‘Peace’, maar heeft duidelijk moeite om over de drums van Overeem te komen. Met name de snares boren dwars door de rest van het geluid heen. ‘When Death’ begint rustiger en laat in het begin de snare achterwege, waardoor de band even een momentje pakt om tot recht te komen.

Pas bij ‘Falling’ lijkt alles eindelijk op zijn plek te vallen. Hier bewijst Moonradio dat ze de zaakjes prima op orde hebben op het podium, want zodra het geluid meewerkt klinkt de band ineens fantastisch. De toetsen van Geert-Jan Mulder zijn eindelijk hoorbaar en ook het karakteristieke gitaarspel van ‘Falling’ krijgt de ruimte.

Gitaristen Jan van Veen en Gerco Mons vallen als het ware met de muziek mee en eindigen het nummer gehurkt op het podium. Het publiek maakt dankbaar gebruik van de band die opgaat in hun nummer en schiet enkele kiekjes. Het applaus dat volgt is terecht een heel stuk luider dan bij de vorige twee nummers, want met 'Falling' heeft Moonradio laten zien wat men van de band kan verwachten.

Na volgens Aeiklema een liedje over de liefde, ‘gewoon omdat het kan’, gaat de band door met een liedje over mislukte liefdes. ‘My Dear’ gooit letterlijk alle audiokanalen open: alle microfonen worden bemand, de gitaren spelen noot na noot, de toetsen worden gekieteld en de Overeem drumt alsof zijn leven ervan af hangt. Het lijkt alsof de band de horde is overkomen van het geluid, want ‘My Dear’ klinkt intens en precies zoals het live hoort te klinken. Helaas valt het geluid bij het laatste nummer ‘Fingertips’ weer uit elkaar en eindigt de band zoals ze begonnen.

Moonradio’s set was vooral in het midden sterk en toont de gebruikelijke hordes waar de band ongetwijfeld gedurende het proces overheen kan stappen. Bovenal was het een set waarin de band duidelijk alles gaf: de onderonsjes op het podium tussen Mons, Aeilkema en Van Veen leken spontaan en gaven aan dat de heren met plezier twintig minuten vulden op ESNS.

I Took Your Name + Vikings in Tibet gaan symbiose aan

© Gilles Tijmes

Elk jaar bij Eurosonic is de synagoge de speeltuin van de leden van Vikings in Tibet. De groep programmeert acts waar ze van onder de indruk zijn in de sfeervolle locatie. Dit jaar doen ze zelf ook mee. Na twee keer gespeeld te hebben met I Took Your Name kwam het idee bovendrijven om samen van de gelegenheid gebruik te maken en de krachten te bundelen voor een optreden in de Synagogue Showcase.

De twee symbionten hebben veel aan elkaar: Vikings in Tibet hebben de gelegenheid om hun cinematisch geluid in een prachtige locatie ten gehore te brengen en I Took Your Name kan daarop inspelen als een kind in een snoepwinkel. Eindelijk krijgt hij deels het kunstwerkje waar hij naar smacht.

De show opent al gelijk met een dialoog tussen twee gitaren, waarbij een man in het publiek zuchtend terugkijkt op zijn jongere jaren: “Goh, het heeft wel ergens iets van Pink Floyd.” Met de tekst ‘you don’t see the present until you’re looking back, which is why I sing this song in reverse’ is de toon gelijk gezet voor de avond. De psychedelisch tonende projecties op de koepel van de synagoge zijn hierbij nog eens kers op de taart.

Het is bij dit muzikale pareltje op het programma van ESNS bijna jammer dat er geen opname van gemaakt is. Anderzijds: het feit dat de zeldzame samenwerking tussen de twee enkel op het netvlies staat van de toeschouwers heeft ook wel iets treffends. De avond bleef muzikaal klein en bescheiden. Het is daarmee echt een ‘je had erbij moeten zijn’ optreden geweest.