Woody Veneman: “Er is geen stip aan de horizon en een vijfjarenplan”
Woody Veneman is de ultieme jack of all trades
Eindhovense muzikant Woody Veneman is nu meer dan 20 jaar aan de slag als muzikant, en heeft zich in die tijd van heel veel verschillende kanten laten zien. Van folk tot pop, alleen of in een band. Maar waar komt nu die drive vandaan om nooit stil te zitten en zichzelf elke keer opnieuw uit te vinden?
“Dat is eigenlijk een hele goede vraag. Ik houd van avontuur en denk dat ik dat dan ook opzoek, of het komt naar mij toe. Ik sta ook altijd open voor nieuwe ideeën en nieuwe mensen om mee samen te werken.”
“Openstaan voor verrassing is belangrijk voor mij, en het werkt ook. Als ik elke keer met een ander project kom, kan ik 10 jaar achter elkaar op hetzelfde festival geboekt worden zonder dat het repetitief wordt, omdat ik er elke keer in een andere samenstelling sta, met iets nieuws. Zo kun je je afzetgebied ook klein houden. Ik hoef niet op zoek naar fans in verre landen, ik heb genoeg aan de mensen in de omgeving.”
Dan komt misschien de logische vraag: wanneer ben je dan lang genoeg met iets bezig geweest?
“Je voelt het wel waar er nog wat in het vat zit. Hier zit nog wel wat in, hier valt nog heel veel te verkennen, dit project is klaar. Strikje erom dan en door naar het volgende. Dat proces gaat ook elke keer anders, maar wel altijd heel organisch. Behalve bij bijvoorbeeld Polly & Bruce, waar we door Covid niet geboekt werden omdat er helemaal niks mocht. Dan is het ook lastig om het later weer op te pakken”.
Zijn er dan geen projecten waarvan je dacht er heel lang in te blijven hangen, maar wat toch tegen bleek te vallen? Dat je tot je zeventigste op de planken staat met dezelfde mensen om je heen is toch wel de eerste intentie van iedereen die een band begint.
“Ik heb gelezen dat een band 8 jaar mee kan voordat de eerste echte crisis zich aandient. Een beetje zoals de 7 year itch in een relatie. Het punt waarop je verwachtingen, ambities en smaak veranderen en je daar heel goed mee om moet gaan om er sterker uit te komen. Woody & Paul (met Paul van Hulten) is een project wat die barrière niet overleefd heeft. We zijn gekke dingen gaan doen, hebben een nieuwe naam gekozen en onszelf geforceerd andere muziek gaan maken. Daar raakten we onszelf wel echt in kwijt. Toen zijn we in overleg gestopt.
Is er na 20 jaar nog genoeg om over te dromen, als die droom van tot je 70ste in een band zitten uit elkaar is geklapt? Heb je in 20 jaar al alles gedaan wat je wil doen? Zijn er nog nieuwe dingen te ontdekken, nieuwe uitvindingen te doen?
“Er zijn altijd nog dromen. Ik heb tot nu toe misschien wel alles gedaan wat ik wilde doen, maar ik ben nog lang niet klaar. Er zijn zoveel ideeën waar ik ook gewoon niet aan toe kom. Zo heb ik nog nooit een echt soloalbum gemaakt omdat ik elke keer weer leuke mensen ontmoet en samenwerken leuker is dan alleen werken. Heel veel van die samenwerkingen overkomen mij. Er is geen stip aan de horizon en een 5-jarenplan. Ik leef en spring op de trein wanneer die langs komt.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Zijn er dan geen grootse ideeën die je nog werkelijkheid wil zien worden?
“Je hebt mensen die een droom hebben om over 2 jaar in Paradiso te staan, of om geboekt te worden door een groot festival. Die commerciële ambities heb ik niet. Ik heb het er niet voor over om in Amsterdam te gaan wonen, ook al weet ik dat je daar grotere shows zou kunnen spelen en labels zou kunnen ontmoeten. Dat offer wil ik niet maken. Ik heb daarin wel een hoge mate van schijt aan iedereen.”
Het lijkt me irritant om beroemd te zijn, misschien doe ik er wel alles aan om het niet te worden.
Is dat ‘schijt hebben’ iets wat je vanuit thuis hebt meegekregen?
“Ik heb wel het gevoel dat ik veel zelf heb moeten doen en uit heb moeten vinden. Mijn moeder vond me wel een beetje raar, vroeg zich af waarom ik altijd wat aparts moest doen. Maar tegelijkertijd was ze ook mijn grootste fan, ook al vond ze me een dwarse knuppel. Mijn vader heb ik niet zo lang gekend, hij is overleden toen ik 13 was. Ik maakte toen cassette tapes met Bob Dylan covers, die hij dan ‘s nachts in de taxi draaide. Al wist ik dat later pas, dat hij dat deed. Je hebt mensen die het makkelijk hebben, hele coole ouders hebben en daar soort van op mee kunnen liften. Waar ik mee gezegend ben is mijn naam, onbedoeld misschien een zetje in de juiste richting. Ik krijg weleens de vraag van: hoe heet je nou echt? Nou, Woody Veneman dus."
Wat is de meest memorabele show die je ooit hebt gespeeld?
“De S.T. Cordell show die we hebben neergezet in de wat nu de RGB Disco op het Stratumseind is, is me echt bijgebleven. We hebben die show helemaal op eigen houtje georganiseerd en de hele tent vol gekregen. Door het 360-graden-concept voelde het ook bijna meer als een ritueel dan een optreden, het was echt iets magisch. Die energie die er vrij kwam zorgde ervoor dat mensen ook helemaal los durfden te gaan op die analoge beats. Het was niet alleen heel vet om te doen, mensen vragen ook nog steeds of we nog een keer terugkomen met dat project. Ik vraag me wel eens af hoe dat nu acht jaar later zou klinken.’’
En de meest kutte show dan?
“We hebben met Woody & Paul een keer gehad dat we ergens aankwamen en er geen geluidssysteem stond. ‘Jullie zouden toch akoestisch spelen?’. In een vol restaurant waar mensen zaten te eten mochten we dan in een hoekje staan spelen, zonder microfoons. Volgens mij zijn we toen in goed overleg ook gewoon omgedraaid, dus ik weet niet of het echt geldt als een show. Misschien dan toch die ene show waar iemand kwam vragen of we ook iets van de Eagles konden spelen. Ik ben sinds ook wel beter geworden in checken waarvoor ik precies geboekt ben.’’
Is dat dan je grootste angst, dat je op moet treden en er niemand is, of niemand aandacht aan je besteed?
“Ik ben gelukkig niet zo bang ingesteld. Wat kan er nou echt misgaan? Ik heb wel eens de klassieke nachtmerrie dat je de opening in de gordijnen niet kan vinden om het podium op te gaan en verdwaald raakt in de gangen terwijl de band al speelt. Net zoals in Spinal Tap. Maar zodra ik wakker ben valt die angst weg.’’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Als je geen angst ervaart, is er dan iets anders wat je wel in de weg zit?
“Zeker wel, ik ben wel ongeduldig. Daar werk ik ook wel aan. Ook mis ik de uitgekooktheid die je moet hebben om echt groot te worden in de muziekindustrie. Ik ga geen Spotify streams kopen, of een manager aan de haak slingeren die jou verder helpt. Laat me maar ergens staan optreden en dat iedereen denkt wie de fuck is dit nou weer. Dat is wat ik echt wil, mensen verrassen.”
Als we nog eens terugkijken naar het verleden, wie was dat je grote voorbeeld? Was er een muzikant of band waarvan je dacht dit wil ik ook?
“Bij Bob Dylan is het allemaal begonnen. Ik was 10 jaar oud toen ik hem op het podium zag. Met alleen die gitaar en tienduizenden mensen aan zijn lippen. Ik vond alles cool aan hem. Die stage presence, hoe hij eruitzag, de teksten die ik eigenlijk amper verstond. In die tijd was Bob Dylan alleen helemaal niet cool. Je moest Guns’N’Roses of Nirvana leuk vinden, terwijl ik echt een oude rocker was. De nummers van Dylan zijn gewoon onverslijtbaar. Masters of War is zestig jaar geleden geschreven, maar elke zin is nog steeds raak. Daarom blijft hij denk ik ook zo relevant. Hij brengt een universeel gevoel zonder in cliché te vervallen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.”
Wat is het meest waardevolle wat iemand voor je heeft gedaan?
“Het eerste wat in me opkomt is het Beukorkest, waarvoor Rik van Iersel mij en Paul heeft uitgenodigd. Samen met Stuurbaard Bakkebaard en allerlei muzikanten van over de hele wereld hebben we 3 weken samengewerkt. Eerst een week jammen en daarna 2 weken touren door Nederland langs uitverkochte zalen. Dat was een geweldig gebaar van Rik dat we mee mochten in dat avontuur. Dat zijn de mensen die je artistiek en qua exposure een stapje verder helpen.
Met al die hoogtepunten en tegenslagen, is er weleens een moment geweest dat je er helemaal niet meer in geloofde?
“Nadat Woody & Paul ophield was het wel even pittig. In die tijd ben ik meer gekke design projecten gaan doen, zoals de Singing Chair die onderdeel werd van een expositie in het MoMA in New York, maar ik was ook op zoek naar andere manieren om mijn creativiteit in te uiten. Om ineens solo te gaan spelen was een grote stap, maar ik durf te zeggen dat ik daar best wel in gegroeid ben: ik kan twintig jaar aan ervaring aan bands en projecten gebruiken in mijn sets. Het is een hele coole luxe om de krenten uit de pap te mogen vissen in je eigen discografie.’’
Wat verwacht je nog van de toekomst?
“Het lijkt wel dat ik het systeem een beetje heb gehackt. Ik ben geen BN’er, kom niet met mijn hoofd op televisie, maar mensen weten me toch heel vaak te vinden. Of het nou een bruiloft, overlijden of de opening van een galerij is. En dat soms allemaal in dezelfde week. Zo heb ik al op de gekste plekken opgetreden. Op een boot, in een kerk, een terras in Spanje of een pub in Ierland. In feite kun je me overal neerzetten, kwartje erin en ik ga. Ik hoop dat dat heel duurzaam is, dat ik dat nog heel lang kan en mag blijven doen. Zet mij ergens neer met een gitaar en ik vermaak je wel. Ik denk dat daar toekomst in is, en dat dat tot het einde der tijden zo zal blijven.
