Eli ‘Paperboy’ Reed serveert een stevige portie vintage soul in Volt

Amerikaanse soultraditie met vakmanschap en overtuiging, maar weinig verrassingen

Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
  • Miranda Valkenburg

Eli ‘Paperboy’ Reed is een liefhebber van soul, gospel en R&B uit de jaren vijftig en zestig. Dat hoor je terug in zijn muziek, die stevig leunt op de traditie van Otis Redding en andere grote soulzangers uit die tijd. Reed groeit op in Brookline (Massachusetts), met een vader die muziekrecensent is en een flinke platencollectie bezit. Die vormt de basis voor zijn muzikale ontwikkeling. Na een periode in Mississippi bouwt hij aan zijn eigen carrière, met albums als 'Roll With You' en 'Come and Get It'. Twee maanden geleden verschijnt zijn tiende album, 'Getting There', waarvoor hij samenwerkt met soulveteraan Swamp Dogg. De bijbehorende tournee brengt hem op 6 november naar Volt in Sittard.

West End Junction

Het voorprogramma is op het laatste moment ingevuld door het Amerikaanse West End Junction uit St. Louis (Missouri), in 2019 opgericht door Cara Ristau (zang, toetsen) en Dan Ristau (gitaar, zang). Live wordt het duo aangevuld met onder anderen Lisa Campbell (zang, toetsen) en Tim Albert (zang, drums). Hun muziek is een mix van folk, americana en indiecountry, met sfeervolle harmonieën. De aankondiging van Volt belooft een dromerige, intieme sound, maar vanavond horen we vooral vrolijke, rechttoe rechtaan liedjes zonder veel bijzonderheden. De zang is bovendien niet altijd even zuiver. Aan het enthousiasme en positivisme van de bandleden ligt het niet. Die zijn er in overvloed. Bij hun opkomst wordt nog iets onverstaanbaars over Trump geroepen. We vermoeden dat de band geen fan is. Daarna is het tijd voor muziek met een hoog yippie-ya-hee-gehalte. Het optreden heeft iets weg van een Amerikaanse countrybijeenkomst, waarbij elk moment een line-dance kan beginnen. Dat laatste gebeurt gelukkig niet, maar het is allemaal wel erg opgewekt, haast overdreven. Een hoog Nederland Zingt-op-zondagochtendgehalte, zeg maar. De zaal is op dat moment nog maar voor een derde gevuld. Een voorprogramma dat muzikaal niet echt weet te overtuigen, hoe hard de bandleden ook hun best doen.

West End Junction support Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau
West End Junction support Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau

Eli 'Paperboy' Reed

Wanneer Eli ‘Paperboy’ Reed, artiestennaam van Eli Husock, met zijn band het podium betreedt, is de zaal inmiddels aardig volgelopen. Hij trapt af met het soulvolle, swingende 'Cut Ya Down'. Reed houdt zijn zonnebril op, en blijft dat de hele avond doen. Zijn uitstraling is niet bepaald flamboyant: hij lijkt eerder op een keurig corpsballetje dan op een soulzanger die de blues door zijn aderen heeft stromen. Maar goed, daar gaat het uiteindelijk niet om. Zijn stem heeft voldoende kracht en rafelrandjes om de muziek geloofwaardig te brengen. De begeleiding is prima verzorgd, met naast de ritmesectie een saxofonist en trompettist die de nummers van extra soul voorzien. Reed weet wat hij doet en de band volgt hem moeiteloos. Bij het vierde nummer, 'Asking for a Friend', afkomstig van het nieuwe album, valt alles mooi op zijn plaats. Een nummer dat direct blijft hangen en waarin vooral zijn zang goed tot zijn recht komt.

Het nieuwe album Getting There vormt de aanleiding voor deze tournee. Op de plaat kiest Reed voor een wat rustiger, meer beschouwend geluid dan op zijn vroegere werk. De samenwerking met soulveteraan Swamp Dogg heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen. De nummers hebben een ouderwetse soulaankleding, met toetsen, blazers en hier en daar invloeden uit country en blues. Ook live komt dat goed uit de verf. Reed heeft duidelijk een zwak voor de Amerikaanse muziekgeschiedenis en schuwt uitstapjes naar andere genres niet. Een mooi voorbeeld is de cover 'Somewhere Between' uit 1967, geschreven door Merle Haggard en Bonnie Owens. Ook 'Workin' Man Blues', eveneens van Haggard, past prima in het repertoire. De afwisseling tussen eigen werk en dit soort klassiekers houdt de set interessant. Nummers als 'Like We Used To', 'Getting There', 'The Satisfier' en 'One Man's Trash' laten horen dat Reed zijn inspiratie niet alleen uit het verleden haalt.

Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau
Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau

Toch wordt het nergens echt spannend. De show is behoorlijk strak geregisseerd en lijkt op sommige momenten bijna uitgedacht om op het juiste moment een publieksreactie uit te lokken. Dat doet Reed met de overtuiging die Amerikaanse entertainers eigen is. In Nederland zijn we daar misschien iets te nuchter voor. Het publiek geniet, maar laat zich niet zonder meer meeslepen in het enthousiasme dat vanaf het podium wordt aangewakkerd. Dat is jammer, want muzikaal valt er weinig op de band aan te merken.

Na de reguliere set volgen nog drie toegiften, waaronder 'Come and Get It', de titeltrack van zijn album uit 2010 en de swingende uitsmijter 'Take My Love'. Daarmee komt een einde aan een optreden dat vooral degelijk en professioneel is. Reed heeft een gouden strot, zijn band speelt uitstekend en zijn liefde voor klassieke soul is onmiskenbaar. Alleen die ene vonk, dat je ne sais quoi dat een goed optreden tot een onvergetelijke avond maakt, slaat wat ons betreft niet helemaal over. Maar soms is muzikaal vakmanschap gewoon goed genoeg.

Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau
Eli "Paperboy" Reed @ Poppodium Volt Sittard
© Jeffrey Blondeau