Eerste editie BADLUCKFEST levert creativiteit en energie
Meerdere shows van hoge kwaliteit met een hoofdrol voor de gastheer

Donkey Kong, Pac-man en de geur van popcorn: BADLUCKFEST tovert het A-Theater om tot een ware arcade. Zes artiesten doen op deze eerste editie van het festival, gehost door de Fries/Groningse band Bad Luck Baby, hun best om het publiek op te zwepen.
De avond begint wat cryptisch: schurende, huilende geluiden en galmende klappen. Niemand weet wat van Softwareweg is te verwachten. Ze hebben geen werk online staan. Een dreigende drum doet zijn intrede, en de vloer begint te trillen door de zware basgitaar. Met stevige breakbeats, elektronische instrumenten en elektrische gitaar zet Softwareweg een soort alternatieve jungle neer. Het creëert een lekkere chaos die het publiek op scherp zet. Af en toe wordt deze gelukkig afgewisseld met ambient. Een welkome afwisseling. Op een gegeven moment klinkt er zelfs een rustgevende gong.

Softwareweg zingt en praat niet. De enige stemmen die je hoort, zitten op de elpees die de gitarist verwisselt. Radio-achtige stemmen vullen de ruimte. Deze worden soms teruggespoeld of vertraagd, wat het een spookachtig geluid geeft. De afwisselingen en verschillende instrumenten maken het geheel tot een experimentele set, die je niet snel ergens anders tegenkomt.

Praatstoel
In elke pauze tussen de acts, kunnen maximaal tien mensen naar de kelder om Praatstoel te bewonderen. Dit mini-concert vindt namelijk plaats in een donker hok van vijf bij vijf meter. “Kom maar naar binnen, we bijten niet!” zegt een lid van het trio. Volgens Praatstoel is het tijd om te ‘raven’. Echte ravemuziek is het niet, maar wel hiphop en rap, gedoopt in electropop. Praatstoel is de energiekere versie van De Jeugd van Tegenwoordig. Met andere woorden, dansmuziek!
“Pas op voor je hoofd!” schreeuwt Thijs van de Vorstenbosch wanneer iedereen begint te springen. Het is onmogelijk om stil te staan door de energie die Praatstoel geeft. Voor het spelelement trekt iemand uit het publiek een papiertje uit de eenhoornhoofd-grabbelton. “Instant Noodles” staat erop. De jongens beginnen deze oorwurm gelijk te rappen. De grappen, gekke nummers, en knullige setting zorgen voor plezier. In totaal laten ze maar vijf nummers horen, en gelukkig maar. De temperatuur in het donkere hol is ondertussen namelijk ontzettend hoog geworden.

Katie Bitchcoin
“It’s okay to be a bitch sometimes”, is wat Katie Bitchcoin aan alle vrouwen in het publiek wil meegeven. Achter hen staat een strijkplank. Ze vertolken een trophy wife die vastzit in een saai huishoudelijk leven met een toxische echtgenoot, en zich afvraagt of een bitch zijn de weg naar buiten is. De vrouw in kwestie draagt kousen met jarretels en hoge hakken. De zangeres Kate Oram draagt daar een gouden jurk bij, synth-speler Mira Pepe gaat gekleed in een zwart colbert.

De inspiratie uit Peaches en Marie Davidson is duidelijk te horen in hun electroclash muziek, die er een creatieve show van maken. Ze dansen, acteren, en op de achtergrond speelt er een collage animatie af. We zien een Trump die geld eet, mannen als varkens, en een ongelukkige bruid naast haar bruidegom. De boel wordt nog theatraler door Kate Oram’s sterke, authentieke stem. Als je een feminist, queerpersoon of vrouw bent, of simpelweg een fantastische tijd wil hebben, is Katie Bitchcoin een must see.


Zergüzeşt
Zergüzeşt is daarentegen een stuk zwaarder. De post-, prog- en noiserockband rouwt. Niet om een persoon, maar om de menselijkheid die iedereen lijkt te zijn verloren volgens de band. Om preciezer te zijn, de empathie. In een gedicht dat Yusuf Kemal Öztürk voordraagt, stelt hij het zo: “We zijn vergeten dat we allemaal dezelfde wortels delen.” De band neemt het publiek in de rouw mee, via pure, complexe en gelaagde nummers.
Op de achtergrond staan projecties van skeletten en marcherende soldaten. Over de fretloze basgitaar wordt af en toe een strijker gehaald, net als bij de gitaar die Yusuf bespeelt. Zijn stem doet denken aan Thom Yorke, en de orchestrale samenhang van de band aan Godspeed You! Black Emperor. Een muur aan harmonieus geluid dat overweldigt. Maar ook genoeg momenten om stil te staan bij de tijd, de plek, en het moment. Al helemaal bij de serene en intieme trompetsolo. Zergüzeşt emotioneert.


Bad Luck Baby
Voor het eerst speelt de alternatieve rockband Bad Luck Baby nummers uit hun EP Brain Off, dat ook vandaag is uitgekomen. De hoekige gitaren en drum zijn krachtig en lenen zich goed voor een uitvoerige headbangsessie. De organisatoren van het festival staan als echte rocksterren op het podium. Vooral de bassist Milan Kienstra en frontwoman Cath Harryvan stelen de show.

Bad Luck Baby klinkt ontzettend professioneel. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en alles zit strak in elkaar. Cath’s sterke rockstem maakt dit helemaal af. De bas dreunt goed door, en er lijkt geen adempauze tussen de nummers te zitten. Gelukkig kan het publiek na al het headbangen en springen tot rust komen bij het indiepopnummer ‘Eden’. Een minpuntje is dat de coole robotstem in ‘Brain Off’ werd overstemd door de andere instrumenten. Qua energie was Bad Luck Baby het hoogtepunt van de avond.

Helen Jewett
Het concert van Helen Jewett was beter uit de verf gekomen voor die van Bad Luck Baby. Hun rustigere nummers op dit late tijdstip zorgen voor een inkakker. Dit neemt niet weg dat de postpunk -en shoegaze band alles geeft om het laatste beetje energie uit de zaal te persen. De zang is vanaf het begin al mooi, en de dromerige instrumentatie is kalm. Er hangt eenzelfde soort melancholische sfeer als bij de muziek van Joy Division. Geleidelijk aan komt er meer energie in de set, door de stuwende drum, en steeds vollere gitaarriffs. Bij het nummer ‘Burn It Down’ wordt de zaal pas echt wakker, en komt er een explosieve kracht naar buiten. Het laatste beetje energie van het publiek komt er nog even uit.


