De maatschappij komt ook aan bod, zoals in ‘Kiele Kiele’ (Kantje boord). Dit maatschappijkritische nummer stelt vragen over geld en ongelijkheid met een scherp randje. De mix van maatschappijkritiek en luchtigheid geeft de EP een boeiende, diverse sfeer. Een mix van Rage Against The Machine, Crazy Town en de prachtige Limburgse taal, kan dat? Oh ja hoor, bij Opgeschaoren Troubadours bestaan hokjes helemaal niet en maken de heren en dames muziek die zij leuk vinden en die recht uit het hart lijkt te komen.
De EP eindigt met naar onze mening een prachtig slotstuk met het nummer ‘Jóngesdruim’ (Jongensdroom). Het is alsof je een brief schrijft naar een oude goede kameraad of vriendin. Terug naar de tijd waarin de jongensdromen ontstonden en dingen die nu voorgoed een plek hebben gekregen in ons hart. Een gevoelige snaar wordt hier wel geraakt, al is het vooral een warm en positief gevoel dat bij ons achterblijft na het luisteren. Je dwaalt af in je gedachten en wenst die verloren vriend of vriendin alleen maar het beste toe en hoopt stiekem elkaar gauw weer eens te treffen. Maar de bijzondere en mooie tijden die samen zijn gedeeld, die pakken ze ons niet meer af!
En zo komt er een einde aan onze luisterreis. Een reis door een zeer divers muzikaal landschap. Van bewustwording naar het even zeuren over de maatschappij. Van een liefdesbrief naar het proosten op betere tijden. Met deze EP hebben de dames en heren van Opgeschaoren Troubadours ons laten kennis maken met een fijne blend van genres. Of het nu de fijne flows en vlijmscherpe rapteksten waren in een Limburgs accent of de combinatie van bluesrock en drum & bass, wij zijn overtuigd geraakt van deze aanstekelijke formatie met hun toffe energie en gewaagde keuzes. Blief druime!
