Een bijzondere avond vol kunst en cultuur met de Kunstnacht in Nijmegen
Het is zaterdag 19 september alweer de 14e editie van Kunstnacht, de jaarlijkse avond waar het centrum van Nijmegen omgetoverd wordt tot een bruisend hart vol kunst, performance, dans, muziek, film, technologie en spoken word. 3voor12 Gelderland springt op de fiets en gaat van hot naar her langs de tientallen locaties, op zoek naar het beste wat deze avond te bieden heeft.
We beginnen de avond in Concertgebouw de Vereeniging waar AZOTH, Theatergroep Greppel en Festival Jazz International Nijmegen een doorlopend programma verzorgen. De drie zullen elkaar gedurende de avond constant afwisselen. AZOTH is een cultureel platform in Nijmegen dat opereert op het snijvlak van kunst, muziek en nachtcultuur. Veel dingen vanavond opereren overigens op het snijvlak van iets en iets anders.
Het collectief heeft een gave installatie gebouwd van rave-lichten, techno muziek en videoschermen, maar de avond is pas net begonnen en de zaal is nog grotendeels leeg als ze het stokje alweer moeten overdragen aan TG Greppel. Dit trio maakt het type kleinkunst waarvan je zelf het mes in de cultuursector wilt zetten. De liedjes zijn saai, spreken weinig tot de verbeelding en waarom het drietal vanavond in pyjama’s gekleed is zullen we nooit te weten komen, want we besluiten onze reis voort te zetten gezien er nog veel meer te beleven valt in de stad.
Bij LUX wordt buiten op een groot scherm een viertal dansfilms vertoond, maar onze aandacht wordt getrokken door de WHIP-bus. Een interactief seksmuseum waar “seksuele voorlichting die je altijd wilde, maar nooit kreeg” wordt gegeven. Op een laagdrempelige en speelse manier worden hier thema’s aangekaart die gedurende de middelbare schooltijd van deze recensent inderdaad niet aan bod kwamen. De bus zelf is echter niet bijster interactief, want alle speeltjes zitten helaas achter glas. Buiten heeft een groep vrouwen van middelbare leeftijd de grootste lol tijdens een quiz met vragen over wat het inhoudt om non-binair te zijn. Seksueel verlicht vervolgen we onze reis richting De Lindenberg waar een hoop mooie dingen op het programma staan.
Zodra we het theater instappen, treden we binnen in het werk van Kerim Safa. Een beeldend kunstenaar en muzikant die een audiovisueel werk heeft gemaakt genaamd IDLE dat de hele avond zal duren en het theater verandert in een apparaat dat altijd aanstaat. Zijn werk doet denken aan oude computer-games. Veel rasters, een lage resolutie en een beperkt kleurenpalet. Door het gebouw staan diverse schermen om er één doorlopend systeem van te maken. Mooi daarop aansluitend is de indrukwekkende Dreaming Demons expositie van Leffe Goldstein in de ruimte ernaast. Zijn zwart-wit tekeningen schetsen een beeld van een dystopische, alternatieve toekomst: een wereld zonder mensen, waar enkel en alleen nog demonen zijn achtergebleven. De tekeningen zijn eerst met potlood gemaakt, vervolgens gedigitaliseerd en tenslotte als zeefdruk afgedrukt.
Buiten bij de Veerpoorttrappen staat het Moluks-Nijmeegse koor Tala Mena Siwa, wat in het Nederlands ‘doorbraak’ betekent. Het koor heeft zijn charme, maar de locatie is erg ongelukkig. De tussenliggende weg richting de Waalkade is niet afgesloten en er komen constant auto’s en voetgangers voor de neus van de muzikanten langs. Zo komt het geheel maar moeilijk tot zijn recht. Later op de avond wordt pas de verstandige beslissing gemaakt het koor naar de binnenplaats van de Lindenberg te verhuizen.
Dit jaar is Theater Oostpool ook weer van de partij. In de grote zaal van De Lindenberg spelen zij een preview van The Drama (regie door Florian Myjer, tekst door Marieke de Zwaan) , een tragikomisch stuk over de Nederlandse klassenmaatschappij. Of ja, preview? Eigenlijk mogen we gewoon aanschuiven bij een repetitie en dat blijkt buitengewoon genieten. The Drama speelt zich af tijdens een debatavond over klasse in een gerenommeerd cultureel centrum. In de scène die we zien vindt een pijnlijke ontmoeting tussen de diverse sprekers en de organisatie plaats, waar het ongemak vanaf druipt. Regisseur Florian Myjer legt het spel af en toe stil, geeft wat aanwijzingen en laat de spelers dan opnieuw aan de slag gaan. Het is gaaf om te zien hoe ze hun spel ter plekke veranderen. Sommige dingen net wat subtieler, andere juist enorm uitvergroot.
Eelco Smits, die een wereldvreemde antropoloog speelt, krijgt de lachers op zijn hand. Tegelijkertijd blijft het ook gewoon een repetitie en zien we de spelers stukken tekst vergeten, geintjes met elkaar uithalen, en nieuwe dingen proberen. Een feest om naar te kijken. Dit bijzondere inkijkje in het artistieke proces van een club getalenteerde creatievelingen had zo nog een uur mogen duren. The Drama is dit najaar in de theaters te zien. We verlaten het stadscentrum en fietsen richting het NYMA terrein waar ook vanalles te beleven valt.
In de podiumzaal van BLIK wonen we LAGEN bij, een performance van Eva Julia & Luc Voss. Dit is kunst met een grote K. Eva, gekleed als een soort ideale huisvrouw, maakt een kook tutorial waarin ze voordoet hoe we op perfecte wijze een ui snijden. Terwijl de geur van gesneden uien de zaal vult en we ons net beginnen af te vragen waar we in hemelsnaam naar kijken ontspoort het geheel.
De muziek, de lichten en Eva’s voice-over beginnen te haperen. Net als bij een ui wordt onze grip op de werkelijkheid laag voor laag gepeld en voor we het weten staan we te kijken naar hoe Eva met ontbloot bovenlijf in een poncho van bubbeltjesplastic op de harde techno beats van Luc ritmisch een ui staat te raspen. Dit zegt vermoedelijk veel over de tijd waarin we leven. Na dit ritueel stort Eva helemaal in, begint te huilen en verdwijnt van het toneel om vervolgens weer perfect opgedoft als een soort mental health coach in een galajurk ons toe te zingen. Healing doesn’t have to be complicated, turn your trauma into triumph! Veel stof tot nadenken.
Het optreden van Boter Bij De Vis, buiten bij Café Punt is een stuk makkelijker te behappen. Dit Arnhemse Nederpop-duo (bestaande uit Mariam Tempelman en Anne-Roos van der Meijden) maakt catchy elektronische liedjes en die slaan enorm aan bij het aanwezige publiek. De muziek van het tweetal is aanstekelijk, dansbaar en humoristisch en met name 'Berichtje Van Een Jongen Van De Kerk' (over de ongepaste berichtjes die ze beiden kregen van jongens gedurende hun christelijke opvoeding) is een even hilarisch als confronterende banger.
Daarmee komt Kunstnacht tot een einde en vertrekken we huiswaarts na een bijzondere avond vol kunst en cultuur.
