Dromerige spanning en losse grooves in Luxor Live
Twee bands geven ieder een eigen draai aan de avond
Semuta en Magic Bullet delen de bovenzaal van Luxor Live voor een avond waarop psychedelische rock en funkinvloeden elkaar afwisselen. Waar de Amsterdamse band Semuta kiest voor een donkere en dromerige sfeer, gooien de Arnhemmers van Magic Bullet juist blues en saxofoonsolo’s in de mix. Daarmee brengen beide bands elk een duidelijk eigen geluid mee naar het poppodium in Arnhem.
Tekst en foto's: Femke Schneider
Eerder bekend onder de naam Zuster Zonnebloem speelde Semuta (dit jaar deelnemer aan Popronde) eerder al op festivals als Paaspop, Oerol en Waterpop. Muziekblad OOR noemt de groep daarbij een opvallende naam binnen de Nederlandse psychedelische rockscene. Magic Bullet laat juist een veel lossere mix van stijlen horen en presenteerde begin dit jaar al nieuw werk in een uitverkochte bovenzaal van Luxor Live.
Vooraf hangt er een ontspannen sfeer in het Arnhemse poppodium. Onder blauwe lichten staan bezoekers verspreid met drankjes in de hand te praten, terwijl een technicus de laatste checks uitvoert. Wanneer Semuta het podium betreedt, verstommen de gesprekken langzaam. De band trapt de avond af met lange hypnotiserende klanken, waarbij vooral de combinatie van dromerige dwarsfluitpartijen en de zang van Hanne Brunekreeft opvalt. Langzaam begint het publiek mee te bewegen op het ritme van de muziek, al halen door de beperkte publieksinteractie de af en toe ongemakkelijke overgangen tussen de nummers de spanning er soms kort uit.
“Houden jullie een beetje van blues?” vraagt Brunekreeft halverwege de set. “Dan is deze voor jullie.” De uitvoering van ‘Make It Rain’, oorspronkelijk van de Ierse singer-songwriter Foy Vance, groeit uit tot het sterkste moment van het optreden en houdt de ruimte minutenlang muisstil. Pas tijdens het laatste nummer komt het publiek wat meer los en ontstaat er meer beweging voor het podium, iets dat eventueel eerder in de show had mogen gebeuren.
Na het applaus is er een wissel van apparatuur en instrumenten. Bij het opkomen van Magic Bullet valt direct de seventies-styling op. Niet veel later verandert ook de sfeer in de zaal wanneer de band vol energie aan de set begint. Met gesloten ogen en glimlachen op hun gezicht verdwijnen de muzikanten geregeld volledig in hun eigen spel. Vooral saxofonist Leonel Nordmann trekt de aandacht wanneer hij het publiek met enthousiaste armgebaren dichter richting het podium probeert te krijgen. “Come on!”
Magic Bullet zoekt voortdurend interactie en probeert de bezoekers tijdens één van de nummers zelfs gezamenlijk “so good!” mee te laten zingen. Wanneer gitarist Nathan Becker het publiek in springt, lijkt de afstand tussen podium en zaal nog wat kleiner. Tijdens de set grijpen de bandleden ook naar andere instrumenten, waaronder een tamboerijn, trommel en megafoon, wat zorgt voor een constant wisselend karakter van de show.
Kleine technische problemen met het geluid zorgen tussendoor kort voor zichtbare frustratie op het podium. “Is it fixed or not?” klinkt het richting de techniek. Veel invloed op de energie van de band lijkt het verder niet te hebben, want vrijwel direct daarna swingt de groep weer vrolijk verder. Tijdens het afsluitende ‘Heart of Gold’ komt de zaal eindelijk echt los. Zowel op als voor het podium wordt gedanst, terwijl de bandleden elkaar lachend opzoeken voor het laatste nummer van de avond.
Waar Semuta de bovenzaal vooral stil krijgt met lange noten en dromerige klanken, vult Magic Bullet diezelfde ruimte later juist met energie. De twee bands verschillen donderdagavond van elkaar, maar juist dat contrast houdt de avond interessant. Tegen het einde lijken podium en publiek elkaar eindelijk wat beter gevonden te hebben.
