Popronde Rotterdam: Dit zijn onze hoogtepunten

Nieuw talent op de opvallendste plekken. Dit zijn de favorieten van onze redactie.

Popronde 2026
  • Redactie 3voor12 Rotterdam

Afgelopen zaterdag was het weer tijd voor Popronde Rotterdam. Als vanouds strijkt het reizende festival in het tweede weekend van de Rotterdamse Popweek neer in onze stad. Tijdens de Popronde touren beginnende bands en artiesten door het hele land en staan ze op de meest uiteenlopende plekken. Op 39 verschillende locaties, waaronder winkels, cafés en zelfs kerken, staan 86 optredens op de planning. Dit zijn onze hoogtepunten van Popronde Rotterdam.

Trackvogels

In de middag komen we binnen in een Rotterdams icoon: de Pauluskerk. Op deze sociale plek waar wie dat nodig heeft terecht kan voor warmte en eten, komen nu ook de Popronde-bezoekers om naar Trackvogels te luisteren. De band vult de ruimte met strakke grooves, waardoor in iedereen de vroege middag meedeint op de baslijnen. De strakke psychedelische synths zorgen ervoor dat een enkeling zelfs een dansje durft te wagen. Wat vooral opvalt is hoe Trackvogels op elkaar is ingespeeld. De bandleden vullen elkaar naadloos aan en lijken zichtbaar te genieten, en het gemengde publiek ook.

-
© Jikke Gribnau

HOOFS

De Amsterdamse band HOOFS werd eerder door 3voor12 getypeerd als ‘niet voor watjes’. Met een mix van noise en postpunk start de moshpit al na de eerste noot. Geen glas is veilig in Bar3 waar drie kwartier lang het bier, net zoals het publiek, de lucht in vliegt. De moshers koppen bijna het plafond wanneer HOOFS vraagt om meer beweging. De power die de band geeft komt wordt versterkt door de immens hete kroeg. Tijd voor een adempauze is er bijna niet als op elk stil moment iemand uit de zaal keihard “Spelen!” roept. De band gehoorzaamt. De ritmesectie bouwt de spanning op waarna beukende gitaren en screams de euforische zaal als één grote kolkende massa alle hoeken laat zien. De jankend hoge gitaren gieren als een brandalarm. Met crowdsurfers, bierdouches en de intense chemie van de bandleden krijgen we een piekmoment van drie kwartier lang.

Popronde 2026
© Guusje de Bie

GIB

De Rotterdamse GIB opent het podium in Café Stalles.  Met een pure dynamiek staat hij met zijn DJ achter een kroonluchter van Bacardi flessen springend ons op te jaren. Wisselend zingt en rapt hij over moderne hiphop- en housebeats. De teksten over zijn ervaringen in de liefde en nachtelijke escapades geven deze grauwe middag het gevoel van een late avond stappen. Met onder andere beats van mede popronde-deelnemer Mick Spek knallen de kicks en bassen door de kroeg. Het nog opstartende publiek krijgt direct de drive om de hele dag door te knallen. Met een sitdown tussen de tafels kondigt hij het einde van z’n show aan, maar wij zijn er nog niet klaar mee. Als toetje covert hij op een poppy manier ‘Smoorverliefd’ van Doe Maar. Een nummer dat je niet snel met autotune hoort, maar ook deze versie werkt goed als meezinger.

-
© Jikke Gribnau

Post Ella

Achter in de Plato staat Post Ella op het podium van de platenzaak. De kritische, alternatieve pop-act met een nieuwe EP in de zak staat hier om ons te laten zien waarom wij die moeten checken. De kalmte waarmee de band op het podium staat verbloemt dat we dit half uur een dynamische, energieke show tegemoet gaan. Dromerige, loepzuivere vocals met atmosferische synths wisselen af met snoeiharde beats waar de elpees van gaan trillen in de bakken. De met autotune verrijkte zang gaat vervolgens over in een shoegaze-achtige instrumental. De akoestische breakbeats van de drummer wisselen weer af met elektronische percussie. Dit optreden is een passende mengelmoes van invloeden waarin de ernst van de maatschappelijke problematiek die ze behandelen perfect overkomt.

-
© Jikke Gribnau

FEMI

FEMI begint in een stampvolle Boudewijn met een ingetogen set. Twee man sterk, een gitaar en een basgitaar. Meer is niet nodig om het publiek mee te nemen, met een ambiance van rumoerige cafébezoekers op de achtergrond. De minimalistische opzet dwingt je om te luisteren naar de melodische bas en mooie zanglijnen. De teksten zijn rechttoe rechttaan, over onder andere het zuivelschap in de supermarkt. De folk rock-zangeres heeft een loepzuivere stem, die doet denken aan Julia Jackson en Joni Mitchell. FEMI overtuigt, in haar eenvoud.

popronde2026
© Jikke Gribnau

KRAM

“Let me introduce myself. I am a Mannequin." Hangend aan de microfoon klinken de eerste woorden vanuit de frontman van KRAM terwijl de band strak hun hedendaagse postpunk laat horen. Met een sound die je doet denken aan Gurriers, pakt de band ons vanaf het begin in. Gelijk is duidelijk waarom zij de Amsterdamse Popprijs in de wacht hebben gesleept. Als onderdeel van de 3voor12-talenten laten ze zien dat je ook zonder een enkel nummer online te hebben staan al een show van jewelste kan neerzetten. De aanstekelijke energie van de Amsterdammers geven ze door aan het publiek, waar voorin vol blijdschap wordt gedanst en gesprongen. Vooral Tijn, de bassist, vliegt als wervelwind van voor naar achter. Springend houdt hij met zijn screams, snelle baslijnen en absurde gezichtsuitdrukkingen het publiek gaande. Na een half uur genieten van het bruisende optreden kunnen we niet wachten op de eerste single.

Popronde 2026
© Guusje de Bie

Nelles

De indierockers van Nelles staat een vol café te wachten wanneer ze in Stalles het podium betreden. Zoals de slogan van de stad aangeeft en Tramhaus vaak over het podium heeft geroepen vraagt Nelles ons om alles te geven, ‘Make it happen!’. Het Enschedese viertal geeft ons in ieder geval wel alles. Met dromerige synthlagen, rauw gitaarwerk en warme zang staat er een alternatieve rockband waar de shoegaze en indiepop invloeden ons verwarmen. Met een grote glimlach kijken en luisteren wij als publiek de hele show door. Van de dutch disease is er ondanks de drukke kroeg geen sprake; iedereen is met volle aandacht aan het genieten. Het ene moment begeven wij ons zwevend door het geluid waar met flanger-effecten op de vocalen en gitaar een atmosferische toon wordt gezet. Later worden we keihard neergeslagen met en postpunk sound, waarna de show eindigt.

MAYTE

Over de Friezin is al het een en ander geschreven, en wij snappen heel goed waarom. Eerder op de middag weet MAYTE al het publiek bij Stalles mee te krijgen, maar ook de grotere zaal van Club Uniek past haar goed. Met aanstekelijke vrolijkheid voert ze haar alternatieve popnummers op, waarbij het ene moment headbangen en het andere stil worden. De frontvrouw is niet bang om een show neer te zetten die op de grotere podia ook niet zou misstaan. Het liedje ‘Haw plak’ blijft hangen, al dan niet fonetisch. Ongestreken pop met een gestreken gitaar, wij zijn fan!

-
© Jikke Gribnau

theo artz

Na een wat rommelige soundcheck begint theo artz in Club Uniek. Qua setting lijkt het alsof we bij ze aan de keukentafel zitten, met een tafel vol effectpedalen en andere vintage gear. Alles aan de opstelling van de band schreeuwt relaxed, en de muziek past precies bij deze vibe. De act lijkt geïnspireerd door Dijon, al heeft deze door de ingetogenheid soms moeite om het publiek mee te krijgen. De muzikaliteit van de bandleden spat ervan af en het eigen stemgeluid imponeert. theo experimenteert met distortion en zoekt steeds nieuwe randjes op, waardoor wij niet kunnen stoppen met luisteren.

-
© Jikke Gribnau

De Zweefclub

Bij de Zweefclub vieren de bandleden een feestje, en zijn uitgenodigd. De zelfgeknutselde backdrop zet de toon van de act en geeft gelijk aan waarvoor we hier zijn: knutselpop. Aanstekelijke nummers worden nog aanstekelijker door de live vertolking. De Zweefclub een club vrienden en dat merk je aan de hoeveelheid plezier die ze hebben in het maken en performen van muziek. Met een zingende zaag en steengoede partijen blijft het muzikaal ook interessant. Kwetsbare teksten worden ook gebracht alsof we iemands verjaardag bezingen en weinig andere bands weten frasen als “alles is kapot” zo gezellig te brengen. 

-
© Jikke Gribnau

Coalmine Canary

“Wij komen uit Eindhoven en wij laten zien dat wij de gekste zijn”. Met een absurde mix van mathcore en noisepunk slaat Coalmine Canary in Bar3 de spijker op de kop. Het podium is duidelijk te klein voor de excentriekelingen uit het zuiden. Met spastische bewegingen op de irreguliere ritmes vliegen de zanger en gitaristen over de stage en door het publiek. De snoeiharde gitaren schudden ons wakker met gierende hoge tonen en dissonante akkoorden. Het gat in de crowd die de bandleden zelf opvullen, vult zich gaanderweg ook steeds meer op met moshers. Armen en benen vliegen door de lucht. En eindelijk is daar bij het laatste nummer de volledige moshpit die de show al een half uur lang verdient.

girlhead

In cafe Dox worden lichten gedimd en wordt de toon wat donkerder. girlhead, een formatie van vier, weet het overgebleven publiek een meeslepende show voor te schotelen. Zuivere en krachtige vocals worden ondersteund door scherpe gitaren en een donkere sound. Shoegaze zoals we shoegaze kennen, maar een onderlaag van kwetsbaarheid wordt ook aangebracht onder het muzikale geweld. De avond in cafe Dox wordt met een klein clubje liefhebbers hier in stijl afgesloten.

-
© Jikke Gribnau