Dit was de zondag van Spoorpark Live 2023
Zondag line-up en bezoekers een schril contrast met de zaterdag
Na een zeer geslaagde en warme zaterdag in het Tilburgse Spoorpark, staat ons deze zondag een nog hetere dag te wachten. De line-up, en daarmee ook de bezoekers, verschilt sterk met die van zaterdag. Daar waar gister vooral geprogrammeerd was voor een wat jonger publiek, zien we vandaag met Di-rect en Krezip als headliners dat het festival een wat oudere menigte aantrekt. Het is druk. Drukker dan gisteren en het belooft wederom een mooie dag te worden, maar kan het de zaterdag overtreffen?
Son Mieux
Haagse discopoppers zijn gegroeid tot festivalsensatie
“TILBUUURG! Wat zien jullie er waanzinnig uit!” roept Son Mieux-frontman Camiel Meiresonne, die zelf zoals altijd ook weer een waanzinnige outfit - een lekker luchtig visnettopje - aan heeft. We zien meteen dat de gemiddelde leeftijd van het publiek vandaag een stuk ouder is dan gisteren, maar het staat snel goed vol en er zijn wederom een hoop ouders die hun kroost hebben meegenomen.
Vanaf opener ‘This Is The Moment’ laat de band zien dat ze zowel muzikaal als performance wise staan als een huis en hun onuitputtelijke enthousiasme slaat goed over op het publiek dat voorzichtig danst, de telefoons massaal uit de zakken haalt bij hit ‘Multicolor’ en de tekst daarvan moeiteloos meezingt. Camiel schittert, zoals hij dat altijd doet, met zijn soepele dansmoves en straalt van plezier. Zijn energieke houding doet niets af aan zijn zangkwaliteit. Bassist Timo Prins, die we ook kennen als frontman van de Wodan Boys, eist regelmatig de spotlight op met zijn groovy baslijntjes. De percussionist laat zien ook een lekker potje sax te kunnen spelen, de violiste voegt een eigenzinnige twist toe aan de muziek, de drummer speelt moeiteloos en zorgt voor vloeiende tempowisselingen: werkelijk elk individu uit deze zevenkoppige discopopband is onmisbaar. Bij ‘Tuesday’ wordt dan even tijd gemaakt voor een moment van broederliefde tussen Camiel en zijn broer/gitarist Quinten, maar eigenlijk voelt de hele band als één grote familie. Met hun ongeëvenaarde samenspel en het onderling plezier - zij het soms iets te vaak vergezeld van de vraag of we zin hebben om te dansen - kunnen ze de zoveelste succesvolle festivalshow op hun naam schrijven. (RZ)
Elephant
Rotterdamse Americanaband laat ons de hitte even vergeten
Met zo'n divers publiek als op Spoorpark Live is het lastig om iedereen tevreden te houden, maar de Rotterdamse band Elephant slaagt daar aardig in. Het is niet te ontkennen dat de muziek steengoed is. Hoewel hun mix van indiepop, folk en Americana ingetogen en laidback klinkt, spat de band live van de energie.
‘The Elephant Song’ van Kamahl klinkt door de speakers voordat de vier bandleden de Blossom betreden. Vanaf opener ‘Hometown’ laat Elephant ons de hitte even vergeten met hun melodische fluisterzang en zweverige gitaarklanken die de basis vormen voor hun zonnige, melancholische geluid. Een enkeling zwiert vooraan mee, het grootste deel deinst met een koud biertje in de hand tevreden mee op de muziek. De band straalt een chille vibe over het hele terrein uit met hun groovy sound dankzij de ritmesectie en de gitaristen met hun typische, Americana gitaarriffs. Het is knap dat op het heetst van de dag de drumstokken niet uit de handen van drummer Kaj van Driel vliegen door het zweet.
De band nodigt het publiek uit om na het optreden een praatje te komen maken of hun merch te komen bewonderen naast het podium. Elephant is niet alleen tijdens het optreden een relaxed band waarbij al je zorgen in de zon wegsmelten, het zijn ook gewoon lekker nuchtere heren en dat is in elk aspect terug te horen. (FC)
Krezip
Tilburgs trots haalt nostalgische herinneringen boven
“Als er een band is die geen introductie nodig heeft, dan is het deze band” aldus presentator Thomas van Groningen, en daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Vanaf de eerste noten van ‘Ready For More’ van Krezip’s laatste album wordt er enthousiast mee geklapt en gezongen door het publiek dat nog niet eerder deze editie in zo'n grote getale uittrok. Deze zeskoppige band weet na ruim twintig jaar nog steeds heel goed hoe ze een uur lang een vol festivalveld moeten vermaken. Tijdens de behoorlijk kleffe reüniesingle ‘Lost Without You’ spotten we wat traantjes bij het publiek dat grotendeels bestaat uit mensen die het begin van Krezip heel bewust hebben meegemaakt. “Het is bijzonder om mee te maken hoe jullie ons weer in de armen hebben gesloten” vertelt Jacqueline Govaert, verwijzend naar de tien jaar durende pauze voordat de band in 2019 weer bij elkaar kwam en muziek uitbracht.
De band speelt slechts een handvol nummers uit hun tijdperk na de tijdelijke stop, sterker nog: het middelste halfuur van de set bestaat louter uit songs die hun oorsprong vinden tussen 2000 tot 2007. Welke andere stad is er dan ook beter geschikt om nostalgische herinneringen op te halen? De band werd opgericht in Tilburg en haar leden studeerden aan de Rockacademie: “Toen wij zeventien waren speelden we op Festival Mundial en speelden we dit nummer al” vertelt Jacqueline voor het inzetten van ‘All Unsaid’, dat met scheurende gitaren in schril contrast staat met de nieuwere nummers waarmee de band de set aftrapte. Je zou bijna vergeten dat deze band debuteerde met een sterke poprock/grungeplaat, maar juist daarmee drukken ze deze avond live hun stempel. Een stempel die beter had kunnen zijn als er ruimte werd gevonden om af te wijken van hoe alle nummers op plaat klinken.
Dat ze zoveel nummers uit hun oude tijdperk spelen, kan zeer bekoren. We horen een eigenwijze jonge band die risico’s durft te nemen. In ‘Plug It In & Turn It On’ (2007) horen we een 80’s disco en new wave-geluid met kenmerkende synths, in ‘Just Don’t Get It Enough’ een verfrissend surfy gitaartje. Dat zijn juist de nummers waarin Jacqueline op haar best is. Zo horen we toch echt een hoop valse noten tijdens pianoballad ‘All My Life’, maar gelukkig wordt ze tijdens het opvolgende ‘I Would Stay’ rijkelijk ondersteund door het publiek (en natuurlijk zus Anne), het volledige eerste couplet nemen de mensen op het veld zelfs volledig op zich. Wie er vandaag niet bij is? Drummer Bram van den Berg natuurlijk, want ja die speelt even bij een ander ‘bandje’, maar Bram Hakkens vult het gemis goed op. Afsluiter ‘Sweet Goodbyes’ is de kers op de nostalgische taart, en laten we Jacqueline's wankele vocalen dan maar even wederom voor lief nemen. (RZ)
