Dimmu Borgir en Behemoth fakkelen Mainstage letterlijk af
Twee metalbands samen ‘in league with Satan’
Onder de noemer ‘In League With Satan’ slaan twee van de grootste namen uit de extreme metal hun handen ineen: het Poolse Behemoth en de Noren van Dimmu Borgir. De Brabanthallen, dat zich voor concerten de ‘Mainstage’ noemt, kleurde voor een avond gitzwart met vuur, strak drum- en gitaarwerk, hard gegrunt en een wat tegenvallende supportact.
Ja, wat tegenvallend, want opener Dark Funeral uit Zweden trapt af en doet dat niet zonder slag of stoot. In de openingsfase worstelt de band met het geluid; de gitaren staan matig afgesteld, waardoor de dreunende bas en drums de melodie overstemmen. Naarmate de set vordert, wordt het geluid bijgesteld en komen de melodieuze riffs van leadgitarist Lord Ahriman alsnog goed tot hun recht. Maar het gevoel beklijft dat we hier te maken hebben met fastfoodblackmetal: het luistert lekker weg, maar echt eruit springen doet het niet. De statische podiumpresentatie helpt niet en ook al hoort een zekere mate van kilheid bij deze stijl, er gebeurt simpelweg te weinig op het podium.
Waar de support-act stroef start, overrompelt Behemoth de zaal direct met een vlekkeloos optreden. Zodra het grote doek valt met daarop vage gedaanten en het ‘Shit Ov God’-logo, denderen de eerste tonen van ‘Daimonos’ door de Mainstage. De Polen mengen brute deathmetal met symfonische elementen zoals kerkgezang en orkestrale geluiden, gecombineerd met blackmetal waarvoor dit drietal toch kijkt voorbij de Baltische zee. Visueel trekt de band alles uit de kast; de show is net zo indrukwekkend als de muziek zelf: frontman Nergal eiste alle aandacht op met zijn dreigende en theatrale podiumpresentatie, waarin hij extreme metal combineert met provocerende, satanische symboliek. En wil jij je portie metal stevig geflambeerd? Laat dat maar over aan Behemoth: de bandleden lopen vaak met brandende fakkels over het podium, terwijl Nergal regelmatig met twee immense gasbranders hoog verheven boven het publiek staat.
Met een sterke mix van oude en nieuwe nummers houdt Behemoth het tempo er flink in; geen tijd voor praatjes, vooral keihard doorspelen. Het publiek is laaiend enthousiast, zéker als het podium letterlijk in brand lijkt te staan. Kijken we iets verder, dan zien we dat de onderkant van drummer Inferno’s (wat wil je ook met zo’n naam) drumkit in vlam staat en daarmee niet alleen de show, maar ongetwijfeld ook de temperatuur op het podium naar kookpunt brengt. Als we dan vervolgens nog een rondje om de zon maken met ‘O Father O Satan O Sun!’ sluit Behemoth een nagenoeg foutloze set af. Succes Dimmu!
Na een vertraging van een half uur vanwege technische geluidsproblemen wordt het geduld van Mainstage op de proef gesteld. Alsnog gejuich als de lichten eindelijk doven voor de afsluiter van de avond: Dimmu Borgir. Die geluidsproblemen zijn duidelijk verholpen, want zware basfrequenties voel je in je hele lichaam terwijl daaromheen atmosferische geluiden de zaal vullen. Geen tijd voor klassiekertjes, nee, de Noren trappen gelijk af met het dit jaar pas verschenen ‘Ulvgjeld & Blodsodel’ en het wachten wordt beloond met strak gitaar- en drumwerk van dit ervaren vijftal. Frontman Shagrath wisselt diepe grunts af met ijzingwekkende kreten, maar het is vooral toetsenist Gerlioz die de show steelt met partijen die zowel naar de voorgrond trekken als de melodieuze gitaren een majestueus gevoel meegeeft.
Maar… is dat opeens Nergal van Behemoth die het podium opkomt? Jawel! Dé climax van de set is een verrassingsoptreden en Shagrath benadrukt hoe geweldig het is om weer samen te spelen. Het nummer? Natuurlijk waar de tour is vernoemd: ‘In League With Satan’; een cover van de legendarische metalband Venom waar beide bands groot fan van zijn. Ja, iedereen zingt al hardop mee, maar met een venijnig ‘fucking weak!’ daagt Nergal ons uit om nóg harder te zingen. Het toont ook aan dat hij als showman toch net wat beter is dan zijn Noorse collega en de manier waarop hij op zijn gemak voelt met een andere band dan de zijne om hem heen, is ook bijzonder te noemen. Dat kun je ook zeggen over afsluiter ‘Progenies Of The Great Apocalypse’ waarbij de symfonische klanken echt volledig tot hun recht komen. Een overweldigende avond die de metalliefhebbers hier nog lang zullen koesteren.
