dEUS in Slottuin Zeist, een viering van eigenzinnigheid

Hiqpy

Nederlandse muziekliefhebbers die nog niet van Hiqpy hebben gehoord, moeten wel onder een steen hebben geleefd. De band was namelijk de afgelopen jaren niet te missen en is ondertussen al niet meer uit het Nederlandse muzieklandschap weg te denken. Waar de band heel lang een hype was puur gebouwd op hun live reputatie, is ondertussen debuutplaat Slow Death Of A Good Girl uit en zit zelfs hun eerste grote club tour er al bijna op. De band komt vijftien minuten later dan de aangegeven speeltijd met een hoop bravoure op, misschien was de korte ombouwtijd die ingerekend stond toch niet helemaal haalbaar, of wellicht is het een manifestatie voor een positie als toekomstige headliner. In ieder geval weet het viertal een overtuigende poprock show neer te zetten. Met zangeres Abir Haman in de hoofdrol worden de alternatieve rock nummers vol attitude en zuivere vocals het veld op gestuurd. De band mag dan misschien hun mysterieuze imago kwijt zijn, toch zijn ze in de afgelopen jaren gegroeid tot een baken van hoop in het Nederlandse muzieklandschap. Terwijl het tegenwoordig haast voordeliger lijkt om een coverband te zijn, laat de band zien dat rock bands nog steeds volle zalen kunnen trekken en dat er genoeg ruimte is voor nieuw talent op de grootse podia van Nederland.

dEUS

Voordat  dEUS het podium betreedt, spreekt een presentator het publiek toe. Hij vertelt vol enthousiasme hoe blij hij is dat deze “door god zelf gezonden” band uit Antwerpen vanavond op dit podium speelt. Niet veel later komt de band, gekleed in Hawaii-bloesjes het podium op en begint met openingsnummer ‘Jigsaw You’. Hoewel ze beide platen niet integraal spelen, is de show wel ongeveer opgedeeld in twee stukken: eerst nummers van de debuutplaat en daarna pas nummers van de opvolger. De laatste nummers voor de toegift zijn weer van het debuut en de toegift bestaat uit liedjes van het tweede album.

Het geluid in de slottuin is geweldig en elk instrument knalt helder uit de mix, hetzelfde geldt voor de stemmen die voortdurend kriskras door elkaar heengaan. Door dit zuivere geluid worden de contrasten in de nummers, waar ook de kracht van de band ligt, extra aangesterkt. Op het ene moment hoor je alleen een gitaar of vioollijn kristalhelder over het veld galmen en vlak daarna voelt het weer alsof elk instrument op het podium luidkeels en explosief haar eigen verhaal wilt vertellen. Dit alles gebeurt zonder dat de instrumenten elkaar in de weg te zitten, en ook het chaotische karakter van de nummers gaat niet verloren. De muziek klinkt nog steeds heerlijk tegendraads en is niet geschreven om het hele publiek constant te plezieren. De band is niet bang om de bezoekers af en toe een paar minuten te verliezen, ze weten toch wel dat ze op de juiste momenten iedereen weer om hun vingers winden. Die lekkere eigenzinnigheid van vroeger bezitten ze nog steeds.

De stem van zanger Tom Barman is gerijpt en doorrookter geworden sinds de albums uitkwamen in 1994 en 1996. Hierdoor doet zijn zang soms denken aan Leonard Cohen en Nick Cave, wat de liedjes een mooie nieuwe dimensie geeft. Barman lijkt het ook naar zijn zin te hebben op het podium: druk dansend, springend en rokend laat hij zien dat hij de jeugdige energie nog steeds in zich heeft. Ook laat hij wat los over dat er een nieuw album aankomt. Een precieze datum geeft hij niet maar hij zegt wel dat het “binnenkorter is dan u zou denken”, een mooi vooruitzicht.

Het laatste half uurtje, of eigenlijk vanaf het inzetten van ‘Little Arithmetics’ komt ook het publiek helemaal los. Er wordt volop gedanst en gesprongen, en bij publieksfavoriet ‘Suds & Soda’ gaan er zelfs enkele mensen (tevergeefs) op zoek naar een moshpit. Na afsluiter ‘Dissapointed In The Sun’ keren de bezoekers langzaam vanuit de jaren 90 weer terug naar de tijd van nu en kijken nog even om zich heen om in hun op te nemen hoe mooi deze concert locatie is, om vervolgens gauw terug te gaan naar hun grote gezinsauto’s en huizen in de buitenwijken van Utrecht en Zeist. 

Vanavond laten de grondleggers van de Vlaamse art-rock zien dat ze in topvorm zijn, en dat eigenzinnigheid en experimentele muziek altijd beloond zullen worden.

Gezien: dEUS en Hiqpy, zaterdag 11 juli 2026 @ Slottuin, Zeist