De wereld van singer-songwriter en theatermaker Hanneke de Jong
Zorgvuldigheid, esthetiek en liefdevolle instrospectie
Vanaf het strand bij het Werfpaviljoen zie je Arnhem centrum liggen, aan de overkant van de Rijn. Vanavond zijn wij hier met een relatief kleine groep in deze rustige parallelle wereld in het groen. Hanneke de Jong speelt deze avond twee keer het releaseconcert van haar album I Will Howl For You, het eindproduct van een project dat begon op de kortste dag van afgelopen jaar (21 december 2025) en eindigde rond de langste dag van dit jaar, 21 juni jongstleden. De plaat is geproduceerd door Marielle Woltring (LAVALU).
Er reisden gedurende die maanden schriften rond en iedereen die zich geroepen voelde om te schrijven over zijn of haar nachtgedachten, dagdromen en wat ook maar boven kwam drijven, was welkom om dat in de schriften te delen. En elke maand kon je bovendien, als je wilde, met de ‘Nachtpost’ een nieuw nummer van Hanneke in je mailbox verwachten en en op die manier - in stukjes - haar vandaag officieel gereleasede album tot je nemen.
We zijn met het pontje hier heengebracht en Hanneke nodigt ons uit om eerst de omgeving te verkennen. Met 3d-geprinte schelpen die je op luisterdevices kunt zetten wordt je blik door Hanneke’s gesproken woorden door het landschap geleid. Zie het als een mindsetvormende oefening: we komen uit de drukke stad en dompelen ons nu onder in een andere wereld. Best een charmante aanblik, die groep bezoekers die uitzwermt over het strand met een schelp aan het oor. Soms zie je iemand kijken hoe het werkt, waar de schelp van gemaakt is, kijken hoe lang het verhaal nog duurt, of we niet al richting Werfpaviljoen moeten. Maar veel bezoekers lijken zich goed te kunnen concentreren en zichzelf te kunnen vertragen.
Het is nog licht als we richting Werfpaviljoen lopen, een klein café dat in bouw aan een schip doet denken. Op het terras dat uitkijkt over de Rijn zijn stoelen neergezet en het podium waar Hanneke en haar mede-muzikanten zo zullen spelen is niet verhoogd, maar onderdeel van het terras. Een intieme setting. Dat het gebouw en de omgeving onderdeel uitmaken van de ervaring vanavond, blijkt ook uit de klanken die we ineens horen van het scheepsdeel dat naast het café op de werf ligt.
Fieke van den Hurk speelt er enkele stukken op haar knopaccordeon en de wind draagt soms de klanken direct naar ons toe, soms in flarden. Schitterend spel van Fieke, al is het vanaf het terras niet altijd te horen - ook door het praten van het publiek. Net als bij de schelp eerder lijkt er soms onduidelijkheid bij het publiek: hoort dit er al bij? Maar Fieke speelt onverstoorbaar door en het ruisen van wilgen en haar présence daar op het schip, hoed op het hoofd, vastberaden blik, maken het geweldig om te horen en te zien.
Vervolgens tonen de vier muzikanten zich op het podium in het paviljoen. Hanneke op gitaar, ukelele en zang, Paul Rittel op cello en zang, Marielle Woltring op piano en zang en Fieke op accordeon. De eerste paar nummers brengt Hanneke alleen. Ze heeft een mooie manier van voor het publiek staan, omdat er niets teveel is - zonder trucjes, zo lijkt het, kwetsbaar, eerlijk. Haar Engelstalige liedteksten zijn urgenter dan mijmeringen, maar meer naar binnen gekeerd dan dat het aanvallen op een buitenwereld zijn. Je kunt er veel in lezen, maar een enorme hoeveelheid gedachten (of overmaat, als de slaap écht niet komt) lijkt centraal te staan.
Intermenselijke relaties, niet te negeren gevoelens - en ervaringen die je tot het algemeen menselijke zou kunnen trekken. Interessant, mooi en echt. Je kunt daardoor wel bijna gaan verlangen naar een flink hard nummer tussendoor over de oorlog in het Midden-Oosten, maar je kunt Hanneke natuurlijk ook niet vragen om van haar echtheid af te wijken. Wat we zien is wie ze is en precies dat streelt de ziel. Het heeft iets interessants dat Hanneke’s mooie stem (en de samenzang van Hanneke, Marielle en Paul) soms wordt onderbroken door het vele vuurwerk en de claxons uit de stad. Er is een voetbalwedstrijd gewonnen, de wereld knalt ook hier wel naar binnen.
Hanneke is theatermaker van oorsprong. Ze heeft, zegt ze zelf, even moeten worstelen om als muzikant het podium te ‘ownen’. Die worsteling is af en toe zichtbaar en dat maakt het alleen maar mooier. Er lijkt soms enige onzekerheid te zijn, maar het groepje muzikanten lijkt elkaar zo goed te kennen en zoveel aan elkaar te hebben dat hun onderlinge interactie op die momenten alleen maar ten goede komt aan de kwaliteit van de hele avond. De arrangementen van de nummers zijn zo verfijnd, er zit zoveel dynamiek in en zoveel onverwachts, we kijken duidelijk naar vier vakmensen in hun element. Ondertussen wordt het donker, zwaluwen vliegen gierend langs en dit paviljoen als tijdelijke verlichte parallelle werkelijkheid begint in het donker nog beter te werken. Opnieuw is de omgeving een behulpzame actor.
We kijken vanavond duidelijk naar het sluitstuk van een enorm project. Aan alles lijkt gedacht en alles is esthetisch: de posters op het terrein die ons naar het paviljoen leiden, de sluitingen van de zwerfschriftjes, de aankleding van het paviljoen, de kostuums van de muzikanten, de schelpen om aan je oor te plaatsen, de hoesjes van de cd’s. En de zeer verfijnde nummers, niet te vergeten. Het is bijna niet voor te stellen hoeveel werk in alles moet hebben gezeten.
Wat dat betreft is het ook zo ontroerend dat het eindproduct zelf, de cd’s, door DHL niet op tijd blijken te zijn afgeleverd, al haar inspanningen om ze te onderscheppen ten spijt. In plaats daarvan heeft Hanneke theezakjes in de hoezen gedaan — die cd’s komen nog en het album is ook nu al op Bandcamp te beluisteren. Het is duidelijk dat we getuige zijn van een project waar zeer veel zorg, liefde, aandacht en tijd in zit. Een exclusieve ervaring daardoor, die hopelijk veel meer mensen gegund is in de toekomst. Hanneke is in staat een wereld te scheppen waardoor je erna met frisse moed weer de wereld van de overkant van de rivier in stapt.
