De vonken vliegen eraf bij Terneuzen on Fire
Sterke editie alternatief festival op drie locaties in de stad
Terneuzen On Fire op meerdere plaatsen in de stad. Vorig jaar een succes en de organisatie houdt ook voor de 2026-editie vast aan deze formule. Afgelopen zaterdag was het een dag lang hoppen langs twee podia in De Pit, de stage bij Porgy & Bess en instore bij Orion Records. De sterke line-up waaiert muzikaal van o.a. post-metal naar punk, krautrock, darkpop en experimentele folk. Genoeg te ontdekken en genieten dus.
Al ligt de nadruk van dit festival op de zware bands, er is deze editie ook genoeg te vinden dat fans die niet van metal houden moeten kunnen waarderen. En er is ruimte voor de Zeeuwse acts die hier niet mogen ontbreken. Mould bijvoorbeeld. Sludge, doom en veel energie. Het vijftal opent het feest in De Pit en doet dat erg overtuigend. Een set vol nieuwe nummers, want er wordt druk geschreven aan een opvolger van ‘Pull & Repulsion' De toon is gezet. (GK) Op de vloer van Orion Record Store staat daarna die andere Zeeuwse act die hier niet mag ontbreken: Muziekvereniging De Clingse Bossen. Wie een ouderwets koor met blaaskapel verwacht dat zich door de kleine ruimte wurmt, zit er volledig naast. Twee vrienden uit twee dorpen, Clinge & De Klinge, aan weerszijden van de Belgisch-Nederlandse grens, bouwen een muur van geluid: noise, kraut, postrock en vervreemdende elektronica. Rauw en dromerig tegelijk. Een trip die balanceert ergens tussen energie en weird trance – altijd spannend, zeker onvoorspelbaar. In elke seconde zie en voel je hoeveel plezier ze hebben in het maken van muziek en het spelen voor publiek. Na afloop wil het publiek zich spontaan inschrijven bij deze vereniging. Begrijpelijk. (TK)
Dark music for happy people, dat is wat Löna uit Utrecht ons voorschotelt in Porgy & Bess. Het trio is direct de eerste verrassing van de dag. Electrobeats en autotune vermengen met drums en gitaren. Het is melancholisch, goudeerlijk en vooral prachtig mooi. Het hart van de band bestaat uit de zussen Danielle en Madelon Bruinhof en die maken van hun hart geen moordkuil. “I did it again” kent zoveel emotie dat de rillingen over je rug lopen. Maar ook de Tears For Fears-cover ‘Mad World’ en een eigen variant van Nirvana’s ‘Heart-Shaped Box’ maken indruk. (GK) YKO uit Gent opent het kleine podium in De Pit met een intense mix van postrock en postmetal. Eerst denk je nog: een saxofoon, sferische klanken – waar gaat dit heen? Maar al snel trekt YKO het geheel open en komt de impact. Wat begint als wat dromerig en gelaagd, groeit uit tot een stevige, meeslepende sound die moeiteloos overeind blijft binnen de heavy line-up van de dag. (TK)
Vroeg op de dag, maar toch al toeter. Dat is ¡Pendejo!. Deze Brabanders brengen een beetje Spanje naar Terneuzen. Ze doen dat met veel energie en vooral veel gecontroleerde chaos. Zelf noemen ze het heavy stoner brass. Met zware riffs, diepe drums en trompetten. Het is vet, maar het is ook veel. Heel veel. Want de band propt hun nummers zo vol mogelijk. Tel daarbij de tomeloze inzet van de muzikanten en na een uur ben je compleet van je sokken geblazen. Terwijl de dag eigenlijk nog maar net is begonnen. Bij Turpentine Valley is er qua podiumpresentatie meer rust. Muzikaal zeker niet. De Vlamingen zijn hier om hun nieuwe album ‘Veuel’ te promoten en doen dat met verve. De post-metal van dit trio staat als een huis. De nieuwe nummers zijn mooi opgebouwd en blijven boeien. De urgentie is hoog en De Pit gaat volledig mee in de donkere klanken van deze klasseband. (GK)
Na een uur stilte op alle podia wordt het avondprogramma afgetrapt door Ronker. Wie deze Gentenaren nog niet kent, heeft iets gemist. Wie ze nog niet live zag: ook. Hun mix van speednoise, hardcore en 90’s alternatieve gitaarmuziek, met vleugen black metal en emo, laat zich niet in een hokje duwen. De energie is zo explosief dat het podium het nauwelijks kan houden. En ja: de mullets en snorren zijn hier geen toeval, maar gewoon onderdeel van het totaalplaatje. Hun dit voorjaar verschenen album wordt internationaal gevierd – dus hoe lang we ze nog in een relatief intieme setting als deze mogen zien, is de vraag. Eigenlijk is dit gewoon prime-time mainstage-materiaal. Daarna is het kleine podium weer aan zet met Stereoseat. Ze rekken de grenzen van rock moeiteloos op. Grommende gitaren, scherpe synths en vuile hooks grijpen je bij de strot. Experimenteel én intens. Stereoseat laat een verpletterende indruk achter. Weer een mooie muzikale verrassing. Links, rechts, vol op de kaak – en nog een trap na. (TK)
Terwijl bij Orion Sons Of Node en later Kasmin de pannen van het dak spelen, concentreren wij ons op de meest experimentele band van de dag. Want het Duitse duo Hackedepicciotto wisselt mooie momenten met gitaar en viool af met eigenzinnige muzikale stukken. De avant-garde folk is uniek in zijn soort en daardoor ook moeilijk te behappen voor de meeste mensen. Veel publiek houdt het daarom ook snel voor gezien. Dit is waar kunst en muziek elkaar raken en wie zich op dat snijvlak bevindt, zit duidelijk in een moeilijke niche. Tof dat de organisatie hier ook ruimte voor heeft. (GK)
Wat is er vandaag aan de hand met de geluidsmannen van Porgy en Bess? Het is toch niet dat ze dit voor het eerst doen. Het is tenslotte een jaar rond een komen en gaan van muzikanten op dit gerenommeerde podium. Eerst zijn er de problemen bij Ann My Guard, die daardoor te laat begint en een deel van de akoestische set maar achterwege laat. Bij afsluiter Rosalie Cunningham wordt het nog gekker. Een dik halfuur extra hebben de mannen nodig om de Engelse zangeres en haar band klaar te zetten voor de show. Dat is inclusief ombouwtijd anderhalf uur. Het zal allemaal zijn reden wel hebben, maar het is toch wel een puntje voor de evaluatie. De geduldige Engelsen zijn er op den duur ook wel klaar mee. “Fuck it, let's go!” Het is het wachten waard geweest. De fijne hypnotiserende folky sound is open en pakkend. Theatraal, beetje spooky, bombastisch en sexy. (GK)
In de Pit zijn er gelukkig geen problemen en begint Hemelbestormer gewoon op tijd. De band bouwt een allesverzengende muur van geluid: post-metal, doom en ambient, massief en onontkoombaar. Een universum van zware, meeslepende instrumentale composities ontvouwt zich – licht en duister, schoonheid en chaos. De zwart-witvideoprojecties van natuurgeweld versterken de intensiteit. Met optredens op grote festivals als Roadburn Festival en Graspop Metal Meeting op hun naam, voelt De Pit ineens verrassend intiem aan Op het kleine podium probeert Wholes je daarna wakker te schudden uit die loodzware droom – of nachtmerrie, wie zal het zeggen. De programmabeschrijving belooft veel: “een ontplofte ziel, Wholes is hoe een litteken klinkt.” En ja – het is direct, intens en recht in je gezicht. Niet compleet losgeslagen, maar wel vol overtuiging. (TK)
De finale van de dag wordt gevormd door het Antwerpse Gnome en het uit Eindhoven afkomstige Komatsu. Gnome zet zichzelf neer als een stel lolbroeken met een rode puntmuts, maar is wel veel meer dan dat. Hun mix van stoner, sludge metal en punk zit verbluffend goed in elkaar en is lekker pakkend. Er mag gedanst worden en dat gebeurt ook. Tot hilariteit van de band zelf, die natuurlijk graag ziet dat hun muziek aanslaat. Afsluiter van de avond is Komatsu. Sludge, stoner en metal: zware riffs, diepe bassen en brute kracht, met verrassend veel dynamiek. Wie nog energie had, mag die hier volledig opmaken – en daarna alsnog instorten. Terneuzen stond in brand. Het was een totale explosie. We kijken nu al uit naar de volgende editie. Zoveel rauwe, intense en energieke muziek. Veel hoogtepunten, veel verrassingen, veel afwisseling. Dat zien en horen we graag!
