De Règâhs nemen de muziek serieus en zichzelf vooral niet

Muzikaal messcherp en vooral: olé!

.
  • Leontine van der Elst

De zaal van Podium Aan Zee zit vol wanneer De Règâhs het podium betreden. Voorin zit het publiek, achterin staan de bezoekers dicht op elkaar. Daar wordt vanaf het begin voorzichtig gedanst. Vanaf het eerste nummer zingt de zaal al mee. De Règâhs hoeven hun publiek duidelijk niet eerst warm te spelen.

Nog voordat het optreden goed en wel begonnen is, mengen De Règâhs zich al onder hun publiek. Aan het begin en aan het einde van de pauze lopen ze door de zaal en roepen ze zelf luidkeels “personeel, personeel”. Het zet meteen de toon voor de rest van de avond: de afstand tussen band en publiek blijft klein.

Het trio zet vervolgens de muzikale toon met ‘Groetuh uit Den Haag’. Daarna volgen klassiekers als ‘De meisjes uit Den Haag’ en ‘Leluk’, terwijl de zaal steeds nadrukkelijker onderdeel van de show wordt. Het publiek krijgt een cursus Haags voor de mensen die het “nodig hebben” en mag vervolgens zelf aan de slag.

Dat werkt vooral omdat De Règâhs niet alleen een hoop lol maken, maar ondertussen bizar goed spelen. De gitaren klinken strak, terwijl de muzikanten tegelijkertijd van alles uitbeelden en contact zoeken met het publiek. De lol op het podium staat het muzikale vakmanschap nergens in de weg.

Geen cabaret met een gitaar erbij

Ook de humor voelt nergens als een los cabaretblok dat tussen de nummers door moet worden afgewerkt. De Règâhs nemen de muziek serieus, zichzelf vooral niet. Een grap over stemmen, verwijzingen naar The Beatles en The Rolling Stones en natuurlijk de Haagse bewerking van de Golden Earring-klassieker ‘Radar Love’ tot ‘Règâh Love’ vliegen zonder veel omhaal voorbij.

Na een korte pauze gaat de show zonder merkbare terugval verder. De Règâhs blijven maar doorgaan: ‘Kleine Règâh’ en ‘Nai No’ volgen elkaar op, afgewisseld met nieuwe grappen en publieksinteractie. De energie blijft hoog en de zaal blijft meedoen. Wie eenmaal in de Haagse stroom zit, krijgt weinig gelegenheid om eruit te stappen.

.
© Maarten Ederveen

Een Haagse familieavond

Tegelijkertijd maakt juist die constante stroom duidelijk hoe sterk de band op herkenning leunt. Het publiek kent de taal, de grappen en de liedjes. De avond voelt daardoor soms minder als een concert waar een band nieuwe werelden probeert te openen en meer als een grote Haagse familieavond.

De Règâhs sluiten af met een uitnodiging om samen iets te drinken: "allein zittuh zùipuh is tenslottuh auk mâh saai". Het is een passende laatste grap voor een avond waarop drie muzikanten laten zien dat muzikale bedrevenheid en Haagse gezelligheid uitstekend naast elkaar kunnen bestaan.

Ze hoeven Den Haag niet uit te leggen wie ze zijn. Den Haag weet het al. En vanavond zingt de stad vrolijk mee met De Règâhs.

.
© Maarten Ederveen